IJmuiden

Weet je waar wij vandaag geweest zijn?! Het strand in IJmuiden! 
Het was voor Saya de eerste keer naar zee en ze werd helemaal gek. We moesten eerst een stuk door de duinen lopen, aan de lijn, wat ik helemaal niet leuk vond. Overal rook het naar konijn, echt waar, als de bazen ons los hadden gelaten, hadden we binnen de kortste keren een konijn gevangen. Saya trekken aan de lijn, zodat Esmé bijna omver ging, maar deze keer kon ik het helemaal snappen. 
Toen we, eindelijk , op het strand kwamen en we los mochten, ging Saya als een mafkees rondrennen en dan kan ik natuurlijk niet achter blijven... 
Weet je dat Saya, als ze in water stapt, ook altijd een flinke slok neemt; nu dat deed ze vandaag ook en dat was grappig! Kijk, ik weet dat t water zout en dus vies is, maar dat wist zij niet. Je had moeten zien wat een kop ze trok! Gelukkig hadden de bazen onze waterflessen mee, zodat Saya het gelijk weg kon spoelen.

We zijn ook nog de pier op geweest. Dat was wel een beetje spannend, vooral Saya werd er iets onzeker van. Er zaten allemaal mannen met bakken vol wurmen en hengels voor hun neus, maar wij hebben geen vis gezien.
Daarna gingen we weer over het strand terug, maar mijn bazen kregen trek (lees Esmé) en dus gingen ze koffie drinken en wij even uitrusten. Esmé kreeg een broodje kroket en ik vond het zo flauw dat ik geeneens een hapje kreeg. Maar toen wist ik nog niet dat we met de auto naar de sluizen en de zuidelijke havenkop gingen om kibbeling te eten en daar kregen we wel wat van! Dat was lekker joh! Geef mij elke dag maar een gebakken visje!

Snert & IJs

Ik weet niet of het je opgevallen is, maar het is koud. Vooral 's nachts, zo koud dat mijn bazen zelfs hun raam dicht houden. Gezien het gemopper, vermoed ik dat het voor ons is, in ieder geval is het een stuk aangenamer hoewel ik ook wel een paar nachten beneden geslapen heb. Saya vindt het allemaal geweldig. Kou, sneeuw en ijs, er is weinig waar die rare hond niet enthousiast van wordt.
Nou ligt dat voor mij toch wel een beetje anders. Ik heb het niet zo op deze temperaturen, simpelweg omdat ik nauwelijks een vacht heb en wanneer we naar buiten gaan ik een jas aan moet. Dat ik er niet uitzie is één ding, maar het zit gewoon niet zo lekker. En laten we wel wezen: een hond met een jas! Iedereen die dat hoort denkt gelijk dat ik een handtas hond ben!
Maar dan nog wat: zoals je weet, zijn Saya en ik niet zo gek op zwemmen en open water. Wat gebeurt er afgelopen week, er lopen mensen op het water! Sterker nog, er liep een hond op de sloot! Ik heb hem gewaarschuwd, luisteren ho maar. Mafkees! Het wordt nog erger: massaal gaan ze de sloten op, zelfs onze bazen!! En Saya.... Helemaal blij rende ze Dennis en Maike achterna toen zij de sloot op gingen! Ik blaffen aan de kant dat het gevaarlijk is en dat ik niet alleen achter wil blijven, maar het was tot dovemans oren gericht. Tot mijn stomme verbazing komen mijn bazen aan met speciale schoenen om op het water te lopen. Nou ja, zeg!? Saya en ik mogen niet mee als ze daarop gaan 'lopen', maar ik heb wel de foto's. 

Nou mag je het mij uitleggen, want dit volg ik niet meer.

Toch heeft dit koude weer een voordeel: SNERT!!!!     Jongens, jongens, daar doe ik een moord voor! Mmmmm, ooh wat is dat lekker zeg, vooral die Maike zelfgemaakt heeft.

Waarom ik die juist zo lekker vind? Omdat ik weet wat er in zit! Ha, ik heb geholpen toen ze maakte. Wie denk je heeft alle botten afgekloven? Of het merg opgegeten? De wortels gekeurd? Ik natuurlijk!!

Nee, het is niet mijn seizoen, ook met wandelen in het bos ben ik wat rustiger. Saya niet, die springt en dolt en snuffelt en speelt en jaagt. Van de week waren we op stap met Sophie en Akiro, vindt Saya een recentelijk overleden konijn. Niet mijn ding, want het is al dood, maar met z'n drieeën werden ze helemaal gek. Ze gingen zelfs aan het beestje trekken, gelukkig grepen Maike en de baas van Akiro in, anders was het wel een heel smerige boel geworden. Kijk, als het beestje nog geleefd had en we hadden er met z'n allen achteraan kunnen rennen, dan was ik zeker van de partij geweest, maar al dood, nah. Het kostte wel wat moeite om het konijn te verstoppen zonder dat de dames en heer er alsnog achteraan gingen.

Ik ga eten! Krijg een restje erwtensoep door mijn vlees!!! 

Top 2000 in bad

Afgelopen weekend was een van de zwaarste van het jaar. Pfff...
Vrijdag ging het nog aardig goed tot 's avonds. Toen brak de eerste hel los en kreeg ik één pilletje van de bazen nadat ik mijn heil  in het bad had gezocht. Nou goed, toen kwam zaterdag.
Oma was er en dat is natuurlijk heel gezellig en dus was het best heel aardig dat Maike extra vroeg was opgestaan om met Saya en mij naar het bos te gaan. Om half negen waren we in het bos en het was helemaal geweldig, tot veertien over negen, om precies te zijn. 
We waren lekker aan het struinen en ineens brak er een oorlog uit, of ik was in een van die rare games beland. De mortieren sloegen rondom ons in! Het was verschrikkelijk! Ik kon niet meer verder, mijn poten weigerden dienst, het enige wat ik nog wist, was welke richting huis was en daar wilde ik naar toe. Niet via de kortste route, maar de weg die ik ken en in plaats van medeleven, nam Maike me ook nog stevig in de maling door steeds net te doen alsof we een andere route zouden nemen. Nou wat een lol...!
Vlakbij huis kwam de buurjongen naar buiten met zijn vrienden en het eerste wat zij deden was een vuurpijl (met loeiharde knal) afsteken. Mijn hele kop schoot in een soort spasme van ellende. Tot overmaat van ramp staken ze er gelijk nog één af, maar het is ze vergeven, want de mannen hadden me helemaal niet gezien en toen Maike riep of ze even wilden stoppen, omdat ik er langs moest, deden ze dat ook met een excuus! Toen ben ik naar huis gesjeesd! Met Saya en Maike achter me aan! Ik loop niet vaak strak aan de lijn, maar nu moest ik naar huis. 
Thuisgekomen ben ik gelijk het bad in gevlucht:

Wim had mijn kleed in het bad gelegd en Esmé had wat van onze dekentjes er omheen gelegd. Bovendien heb ik zelf wat kleding, waaronder de pyjama van Maike, bij me gepakt. 
De bazen hebben wel de dierenarts gebeld voor medicatie, want zo ontspannen als ik op de foto ben, was pas na de pillen. daarvoor lag ik piepend en bibberend met mijn kop naar beneden. 
Ik moet zeggen dat het beter ging dan vorig jaar, want al weken voor dit had ik de D.A.P.-band en de -verstuiver en ik had maar een halve dosering Alprazolam  nodig. En laten we de Top2000 niet vergeten, waar ik in het bad continu naar geluisterd heb zodat ik de geluiden van buiten niet hoorde! De combinatie van die drie, maakte het dragelijk. 
Saya had nergens last van; hooguit van het feit dat ik de hele tijd boven was, maar niet van die enorme knallen. Zij heeft een lekker bot gehad en stiekem van de oliebollen gesnoept die Maike gebakken had. 

Om twaalf uur brak pas de echte hel los en kon zelfs  de Top2000 mij niet meer helpen, maar dat werd ruimschoots goed gemaakt door alle familieleden die even bij mij kwamen zitten. Geloof me als ik zeg dat het een lawaai was waarbij horen en zien je verging!
Het was geen wonder dat Saya 's nachts op de overloop niet één, maar wel twee keer een enorme drol gedraaid heeft en daarna flink aan de schijterij was. Oliebollen...
Maar goed, Saya heeft van het vuurwerk zitten genieten, in tegenstelling tot mij...

Nieuwjaarsdag was Maike wederom heel vroeg op, zodat ik zorgeloos uit kon. En ik heb genoten!! Anderhalve dag liggen is best pittig voor een hond als ik en ik heb dan ook gerend en gespeeld en gerend!! Niets zo heerlijk als een verlaten park en bos op de vroege ochtend.... 

Wat niet wegneemt dat toen we net thuis waren, het wéér begon! Ik wederom het bad in, Saya piepen beneden, maar ik was niet te vermurwen! Mijn bazen hebben me zelfs naar buiten gedragen om een plasje te doen, maar nee; ik ben nog harder naar huis gerend! 
Maar nu gaat het wel weer hoor. Ik heb maar de halve dosering pillen gehad dan voorgeschreven was en vandaag heb ik al niks meer gehad! Ik eet weer als een bootwerker, ga zonder al te veel gedoe de deur uit; dus...
Gelukkig Nieuwjaar!!

Wilde kerst

In mijn laatste blog schreef ik al dat wij het tegenwoordig druk hebben; er is weinig tijd om achter de computer te kruipen. 
In de afgelopen weken zijn we naar Bussloo geweest:

En dat was natuurlijk weer geweldig! Nieuwe luchtjes, nieuwe hondjes, sterker nog we hebben onze dubbelgangers ontmoet! Er kwam een hond aanrennen die echt het spiegelbeeld is van Saya. Zelfs haar witte tekening was bijna hetzelfde.


Nu wordt er hier al sinds begin december flink geknald met vuurwerk en iedereen weet dat ik vorig jaar flink onder de pillen zat om nog enigszins te kunnen functioneren. Dat gaat dit jaar al een stuk beter. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik wel twee keer naar huis gelopen ben, maar toen was het donker en er werd flink geknald, maar het valt in het niet met vorig jaar. Mijn bazen hebben voor mij een D.A.P.-band gekocht en het werkt! Als ik zo vooruit ga, hoef ik dit jaar misschien wel niet aan de valium...!

Nog steeds gaan wij (bijna) dagelijks naar het bos en soms gaan we met anderen, wat natuurlijk helemaal geweldig is! Maar het allerleukste is dat we soms reeën tegenkomen. Wat een machtige beesten! De eerste keer dat we ze zagen, was toen we naar een ander bos gingen waar minder vuurwerk te horen was. Minpuntje aan dat stuk was wel dat je zonder moeite de snelweg op kon wandelen en ik heb Maike al meerdere keren horen zeggen dat we daar niet meer naar toe gaan. Ik geloof dat ze wat geschrokken is van de nabijheid van de snelweg. In ieder geval, toen zagen we er een stuk of zes; wij erachteraan natuurlijk! Richting de snelweg.... Gelukkig was dat goed afgelopen, want ze zijn zo groot en mooi dat Saya en ik gewoon stonden te kijken. 
De tweede keer was op tweede kerstdag in ons eigen bos. Er waren een paar ooms erg geschrokken dat wij weer hard achter drie reeën aanrenden, maar zij wisten niet dat Saya en ik er niet op jagen, maar gewoon gezellig meerennen. Wij jagen alleen op mollen, muizen en konijnen en die maak ik niet eens dood. Wat is het verschil: als wij jagen, hoor je mij tjilpen, janken en gillen en luister ik naar niks en niemand meer. Als we meerennen met paarden of reeën, hoor je mij niet, luister ik goed en kom wanneer ik geroepen word.


Er was nog iets waar ik het helemaal niet meer over wil hebben, maar mijn bazen houden mij sinds zaterdag ernstig strak in de gaten. En niet zonder reden. 
Van vrijdag op zaterdag logeerde Nosey hier en gingen wij gezellig met haar en Akiro naar het bos, wel twee uur lang! Toen we thuiskwamen, kon ik niet tot rust komen. Ik weet niet waarom, maar ik moest gewoon heel hard door het huis scheuren en als ik ging liggen, gingen mijn poten vanzelf bewegen. En ik had het warm!! Op een gegeven moment was ik na rondjes draaien op de keukenvloer gaan liggen en toen schoot mijn hele lijf in een stuip. Wat er precies gebeurde, weet ik niet zo goed, maar heel in de verte hoorde ik mijn naam roepen en het volgende moment zat ik in de auto naar de dierenarts. Toen ging het eigenlijk best wel weer goed.
Bij de dierenarts moest ik op de weegschaal, gingen ze me helemaal bevoelen en kreeg ik meer dan eens een naald in mijn lijf! Toen heb ik gevochten als een leeuw, donder op met die onzin! Het is ze toch gelukt om bloed uit mij te halen en een goedje in mij te spuiten. Dat bloed gingen ze onderzoeken en was (natuurlijk!) goed en dat goedje was tegen de koorts, want dat had ik namelijk. Wat er nou eigenlijk gebeurd was, is niet duidelijk. Ik kan in de stuip geschoten zijn door een combinatie van koorts en hevige activiteit of ik heb een licht epileptische aanval gehad. Nu gaat het weer uitstekend met mij! Maar mijn baasjes waren heel erg geschrokken en ik durf ze bijna niet meer alleen te laten; zaterdag en zondag heb ik Maike opgehaald om bij mij te zitten/liggen als ik ging slapen. Lag ik lekker tegen haar aan en als ze wegliep, liep ik mee; dus we hebben het hele weekend heerlijk geknuffeld. Ik mocht zaterdag zelfs even op de bazen hun bed liggen....
 

Muizenissen

Het is alweer bijna zomer, het gras en het riet staan hoog en wij vermaken ons wel. Hoewel Saya aan het puberen is geslagen. Ze doet allerlei dingen die niet mogen, zoals uit haar halsband wurmen en achter een kat aan gaan of niet luisteren. En ze is weer aan het jagen geweest...
Niet zo'n dramatische afloop als de vorige keer (hoewel, je weet maar nooit...), maar bij ons in huis woont nu een jong muisje. Wel een gehandicapte, met dank aan Saya. Hij mist nu een oog en heeft een manke achterpoot. Maike wilde hem nog eerst gewoon in het hoge gras loslaten, maar de dames die erbij waren vonden dat wel een beetje zielig; dus heeft ze hem in haar zak gestopt en woont ie nu in een plastic opbergdoos. Ach ja, Esmé heeft de bak ingericht met hooi en een doosje als huis. 

Maar Saya is niet de enige die wel eens wat uithaalt. Wij hebben nog niet zo lang een neef genaamd Pip. Pip is een border collie en komt uit het asiel. Beetje druk, maar wel grappig. Pip heeft met verf gespeeld en daar waren zijn bazen helemaal niet blij mee...

Stoere mannen

Wist je dat Saya héél hard kan rennen? Ik ook niet, want ze doet het nooit. Logisch, want ze heeft heupdysplasie en tot voor kort een manke linkerschouder. Vorige week ging ze als een speer! 
We waren aan het vogels jagen tussen de bomen en op het veld. Saya snuffelt lekker rond in het struikgewas en ik ben op het veld met Tim, een chocolade bruine labrador, niet al te ver van Maike en Wouter, de baas van Tim. Er is geen vuiltje aan de lucht en ineens komt Saya de struiken uit gescheurd alsof de duivel persoonlijk op haar hielen zit! Ik was zo verbaasd dat ik niet eens naar haar toe gerend ben, wat ik normaal wel doe. Ze ging zó hard! En, wat ze ook nooit doet, ze zigzagde. Dat was helemaal bizar. Ook Tim bleef verbouwereerd kijken. En wat nog het meest opviel: ze blafte of piepte niet, ze ging alleen maar snel in de richting van Maike.
Het duurde even, maar niet al te lang, waarom ze zo hard ging. Twee van die stoere bewakingsherders. Eentje piepte het uit toen hij, net als Saya, probeerde te zigzaggen. Blijkbaar kunnen herders dat niet zo goed als wij. Zo zeg, dat was indrukwekkend! Saya gaf geen krimp met twee van die enorme, stoere mannen achter zich aan!
Ondertussen kwamen er twee bazen de hoek om met veel lawaai, want blijkbaar waren de twee mannen losgebroken. Één van de twee vroeg nog of ze Saya niet hadden gepakt, omdat ze gepiep had gehoord, maar dat was hun eigen beest. 
Inmiddels was één van de twee herders al keurig naast Maike gaan zitten met een heel verliefde blik op Saya... En toen kreeg ie op zijn kop!! Zo zeg, dat heb ik nog niet meegemaakt, maar toen hij luisterde en met zijn baasjes meeging, kreeg ie ook wel weer een beloning. En ik heb ze nog even nageblaft toen ze al aan de riem zaten. Ik ben niet gek! 
Sindsdien is Saya heel wat zekerder van zichzelf en terecht, want ze is eigenlijk best wel stoer!


Vandaag was het geweldig weer! Bijna zoals ik het graag zie. En ik moest naar school, nou dat ging helemaal super! Ik had er dan ook echt zin in, vooral in nieuwe dingen en die gingen we ook doen.  Ik moest vooruit en vervolgens blijven liggen. Eitje! 
Daarna nog wel twee uur het bos in. En nu, nu ben ik moe, heel moe. Ik weet niet of ik nog puf heb om te eten....
Filmpje is van vandaag, aan het eind van een lange wandeling, en van van de week dat we iets heel lekker kregen:

Prikken en onderzoeken

Zoals je ziet, gaat het met ons heel goed. De eerste foto is van afgelopen week, de andere twee van een paar weken terug toen het nog heel koud was en ik een jas aan moest.... Nu, ja moest. Vorige week zaterdag vroor het en de zon scheen. het was koud, maar wel aangenaam. En ik moet op zaterdag naar school, wat betekent dat ik veel moet stil zitten. Dan wil ik graag mijn jas aan!
Over vorige week gesproken: eerst gingen we heel lang uit, toen ging ik aan de fiets mee naar school en daarna moesten we met z'n tweeën naar de dierenarts. Niet dat er iets mis is; we moesten onze jaarlijkse prikken hebben plus een bloedonderzoek naar Leishmania. Dat was wel wat zeg. Ik had twee prikken in m'n rug, werd geschoren onder mijn kin om er vervolgens een naald in te krijgen en kreeg een vies goedje in m'n neus! Máár ik ben voor tenminste een jaar prik vrij (tenzij natuurlijk).
Goed nieuws! We hebben allebei geen resultaat op het Leishmania onderzoek. Dat wil niet per definitie zeggen dat we het niet hebben, maar de kans dat we het hebben is heel klein en heeft de dokter aan onze baasjes uitgelegd wat de symptomen zijn en dat, mochten we die vertonen, dan daarvoor weer terug moeten komen. Met andere woorden: voorlopig hoeven we ons geen zorgen te maken! Voor wie nog wat wil weten over Leishmania:  
Leishmania. 
Welk onderzoek wij gehad hebben, weet ik niet precies, maar zorgen maken doen we niet, omdat onze dierenarts zelf een Podenco heeft met Leishmania en elk jaar naar Spanje gaat voor een sterilisatie/castratie project en ik denk dat ze wel weet waar ze het over heeft.
Over schatjes uit Spanje gesproken; Roosje blijft waar ze is. Niet omdat wij daar over besloten hebben, maar omdat het gewoon goed gaat waar ze nu is en waarom dan moeilijk doen?! Wij waren een soort laatste redmiddel en het is alleen maar goed dat wij niet nodig zijn! Nu nog een goed permanent huis voor het meiske. 
Nog even opscheppen: ik kreeg vandaag een compliment van een baasje in mijn klas. Zij heeft altijd windhonden gehad en was onder de indruk van mijn leergierigheid. Het was haar wel duidelijk dat ik en Maike het samen doen, lees: ik doe niets wat mij opgedragen wordt en wat mij niet bevalt, we doen het samen. Maike geeft mij iets (snoepjes, kaas, worst, kusjes, een knuffel) en ik ben (bijna) de beste van de klas voor haar.  
Maar ik ben zo blij als ik weer thuis ben bij Saya!

 

Ziek, zwak en misselijk

Vandaag is Saya gesteriliseerd bij onze eigen dierenarts. Deze keer niet met een laparoscopie, omdat Saya, in tegenstelling tot deze atletische hond, het wel rustig aan kan doen. De operatie is helemaal goed gegaan, alleen is ze een uur eerder geopereerd dan de bedoeling was. Saya heeft zo hard zitten gillen in haar kooi, dat de dierenartsen al hun ochtend afspraken hebben omgezet. Drama koningin....hahaha.
Maar er was ook slecht nieuws. Omdat Saya nogal swingend loopt, had de arts al naar haar heupen gekeken en dat vertrouwde ze niet. Dus vandaag was Saya toch al knock-out en konden ze makkelijk een foto van haar heupen maken. Uitslag: Saya heeft HD, ook wel artrose genoemd. Haar linkerheup zit helemaal niet goed. Nu moet ze speciaal voer gaan eten wat je alleen bij de dierenarts kan kopen en wachten onze baasjes op het advies van de specialist. 
Het goede nieuws is dat Saya nog zo jong is en dat er nog van alles gedaan kan worden om erger te voorkomen. En ach, anders krijgt ze net als de oma van Esmé en Dennis gewoon een kunstheup. Die heeft er twee en loopt als een kievit! 

Nu is ze heel zielig. Ze ligt maar een beetje te suffen en toen ik even met Maike naar het park ging, belde Esmé of we naar huis wilden komen, omdat Saya aan het loeien was. We zijn toen maar gauw naar huis gerend. Even later moest Saya flink braken. Wat een drama voor een beetje misselijkheid... Hoewel, ik heb de hele dag liggen piepen op de bank en dat doet zij weer niet; hmmm...
Vorige week was ik ook bij de dokter. Jawel, alweer. Ik kan het ook niet helpen dat ik zo'n sportieveling ben! Ik had een snee in aan de bovenkant van een kussentje aan mijn linkerpoot. Volgen jullie het nog?! Kussentje, poot, dikke snee. Bloeden als een rund en een pijn! Onvoorstelbaar, zal ik je zeggen. 

Wij naar de dierenarts, gaat ze die wond opentrekken en er prikkend spul in gooien. Nou Saya heeft vandaag gepiept, maar ik verzeker je dat hun oren nog aan het nagalmen waren van mij. Want daarna werd ik op de tafel gelegd, gingen ze me met z'n drieën vast houden en stak die muts een naald in mijn poot! Geloof me, die ging er gelijk weer uit! Als een speenvarken! Dus geen hechting, wel schoen aan???!!
Hoe verzin je het: hondenschoenen... Toen de dokter het tegen Maike zei dat ik die aan moest, begon ze heel hard te lachen. Ze dacht dat het een grapje was. Nou, de volgende dag had ze ze al gekocht en kreeg ik ze aan. Wat een aanfluiting zeg! Ik heb er succesvol drie gesloopt toen niemand keek en ze op de tafel lagen. Nog drie te gaan...
Mijn poot is nu aardig aan het genezen, ook dankzij allemaal vage pillen die ik elke ochtend en avond letterlijk door mijn strot geduwd kreeg en ik hoef die rare schoenen ook niet meer aan. Soms komen ze nog wel met een doekje met prikspul, maar dat wordt ook steeds minder. 

Maar we passen goed op elkaar!

Herfst

De herfst is begonnen en dus zijn de velden gemaaid, wat ik helemaal geweldig vind, want de jacht op muizen en mollen kan beginnen! En ik heb al succes gehad, maar ik heb niks met het muisje gedaan hoor. Hij bewoog en piepte en euh daar schrok ik een beetje van...
Deze keer een filmpje met Saya in de hoofdrol. Het geeft een beeld wat wij de afgelopen weken gedaan hebben. (NB De kwaliteit is niet zo best, er wordt aan gewerkt.)
P.S. Wij vinden heel jammer voor Lavida dat ze niet een baasje gevonden heeft, maar ja, als je elkaar niet ligt... Onze baasjes maken heel veel reclame voor Lavida, vooral bij mensen die Saya bewonderen. Wie weet...

Alfamannetjes en regelteefjes

Orisha heeft zich ontpopt tot een regelteef. Dat is behoorlijk vermoeiend, voor mij, maar zeker voor onze bazen. Ze denkt dat het alleen maar goed gaat als zij het bepaalt, ja natuurlijk, wij kunnen allemaal niet zelf denken...! Goeie god, ze bepaalt met wie ik speel, wanneer ik dan met de door haar uitgekozen hond speel, wat ik wel en niet bij één van de bazen mag doen, welke richting ik op ga in het park en vorige week zelfs wanneer we naar huis gingen! Laten we het maar niet over de hondenschool hebben... Tot vorige week dan, want sinds afgelopen week gaat het steeds beter, dat geregel dan; het humeur van Orisha is menigmaal rond het vriespunt.
Op de hondenschool ging het helemaal niet goed toen we samen waren; dus ik moest een klas eerder (wat Wim helemaal niet leuk vond, want wel heel vroeg op zaterdag). Nou, nu zou het beter worden. Niet dus. Orisha liep weg, luisterde niet en dreef iedereen bijna tot wanhoop. Niet gelijk natuurlijk! Maar vorige week was het hoogte- c.q. dieptepunt. Ze zou zelfs aan de lange lijn moeten, omdat ze bijna een drukke weg was opgewandeld.

Máár sindsdien is er een hoop gebeurd: Maike kreeg zondag allemaal tips en trucs van iemand uit het park die honden traint. Dik een uur zijn we met hem en zijn hondjes bezig geweest en Ories vond dat niet leuk, want ze moest luisteren. De rest van de week heeft Maike volgehouden om haar wat in te dammen met gevolg dat ik wat meer ruimte heb om te spelen en mezelf te ontwikkelen. En we zijn thuis heel braaf, we halen (bijna) geen kattenkwaad meer uit. 

Vandaag op school heeft Orisha even training gehad van de juf. En dat vond ze afschuwelijk! Maar ze moest luisteren of ze wilde of niet en dat hielp! Daarna ging het goed! Als vanouds weer een team met Maike, ik ben helemaal trots!

Dit klinkt allemaal heel vervelend, maar het valt best wel mee hoor.  We hebben het samen erg gezellig en ik heb bijna geen ongelukjes meer. Soms nog een plasje, maar dat gebeurt vooral als ik heel opgewonden ben. Ik kan mijn ontlasting zelfs ophouden tot we in het park zijn! Maar dat was het dan ook: alle drollen die op het gras bij de ingang liggen, zijn van mij... Dat is wel wat gênant, maar hee, ik doe t niet meer binnen (tenzij de bazen echt te lang wachten...).
En oja, Ories heeft een vriendje, een lover! Hij heet Spike en hij is een golden retriever. Waar zij gaat, gaat hij. En hij probeert wel eens boven op haar te gaan zitten, waarom is mij een raadsel, maar dat mag niet van haar. Dan wordt ze kwaad, maar verder.... Als hij er is, doen ze ineens alles samen en dan gaat ze ook op haar rug liggen en likken ze elkaars oren en rug enzo. Bleh!! Hij vecht ook met andere mannen die haar leuk vinden, grommen en blaffen en nog meer van dat hanen gedrag. Echt werkelijk...

 PS. Ik ben inmiddels al groter dan Orisha, zeker een centimeter of twee!

Teamwork

De afgelopen week was weer heel bijzonder. Wij, ja wij, want we zitten aardig op één lijn, hebben het behoorlijk naar ons zin. Dat is als wij onze eigen ding kunnen doen. Dat geldt niet voor de dingen die onze bazen bedenken, zoals de hondenschool. Vorige week gingen we voor het eerst (weer). Saya naar de instapcursus en ik naar de vervolgcursus. Allebei om kwart voor elf op hetzelfde veld. Dat was dus helemaal niks...! We snapten er allebei geen bal van: Saya piepend aan de ene kant met Wim en ik en Maike aan de andere kant niet wetend wat er allemaal aan de hand was; dus complete aandacht voor hen en geen voor de cursus. En wat denk je? Wim en Saya moeten nu een uur eerder! Dat vond ik dus vanmorgen helemaal niks. Saya ging zomaar weg met Wim, terwijl we net gezellig samen uit waren geweest. Maar eenmaal op het terrein, zag ik haar weer met Wim en was alles weer helemaal oké. Toen waren de rollen omgedraaid, want toen ging Saya piepen, blaffen en springen en ik ging vrolijk naar school. Uiteindelijk hebben we allebei een goede dag gehad op school. Saya was super en ik...euh, tja, uhm. Nu ja, gewoon goed!

Niet dat Orisha de braafste van de klas is, welnee. Ze laat mij altijd merken wanneer ik iets doe wat niet mag en oh oh wat een oud wijf is het dan! Ziehier een foto van mij met een bak lamshart. Ik denk maar één ding: LEKKER!!! En Orisha deed gewoon mee, maar wee mijn gebeente als ik tegen iemand opspring of op bed spring o.i.d.. Nogmaals als er wat te halen valt, maakt het Orisha geen zak uit of ik iets stout doe, maar als de bazen in de buurt zijn en er is geen eten...
Buiten gaat het met mij overigens heel goed. Wim is best een lieverd en sinds we samen naar school gaan, durf ik hem ook te vertrouwen. Gisteren heb ik voor het eerst helemaal losgelopen met hem alleen! Jawel, ik ben best wel trots op mezelf!

Ja, Saya is trots en terecht! We breken de tent niet meer (helemaal) af als we alleen zijn plus dat mijn oren niet meer tuiten van Saya's gehuil. We staan nog wel samen op de keukentafel als we alleen zijn, maar dat weten de bazen niet; dus ssstt. 

Saya en ik zijn eigenlijk heel  saai.

 
Maar we hebben een hoop lol samen, vooral nu Saya wat los komt in het park. En ik gedraag me helemaal niet als een oud wijf! Ik weet gewoon wat mag en niet. Behalve dan als het om eten gaat. En ik ben gewoon de baas. Punt. 

Druk, druk, druk...

Hee, hallo!! 

We hebben het druk. Vooral met elkaar. Het kost tegenwoordig wel wat moeite om rustig achter de pc te gaan zitten, maar Saya is moe en dus moet het nu wel lukken. 
Wat is er de afgelopen weken gebeurd? Nou, best wel veel. Om te beginnen, kunnen Saya en ik het best heel goed vinden. Ze hoort nu bij ons en dus gedraag ik me ook zo. Ze heeft namelijk nog wel eens een handje van weglopen en dan haal ik haar terug. Niet dat dat altijd werkt, maar ik doe mijn best en anderen valt het ook op. Daarnaast heeft ze wat moeite met grote mannen. Zowel mensen als honden. In het geval van mensen kan ik niet zoveel doen, máá'r in het geval van hondenmannen kan ik heel veel. Het is nog al eens voorgekomen dat ik tussen Saya en een flinke reu ben gaan staan om mijn kleine meisje te beschermen. Alsof ik bang ben van zo'n kerel, ha! 
Maar wat het allerleukste is van een ander hondje in huis is het keten! Maike moet weer werken, Dennis weer naar school; dus het is party time!! Score tot nu toe: een halve doos chocolaatjes (waar we de helft niet van opgegeten hebben en waar iedereen van in de paniek schoot...), een half brood, twee appels met verpakking, een doos tissues, een doosje met brilpoetsdoekjes, een mes, een vork en nog zo wat.
En dan hebben we het nog niet over op de keukentafel staan, rennen en stoeien op de bank, zodat die aan de andere kant van de kamer staat, ongestraft tegen het aanrecht aan staan en blaffen tot je schor bent. In één woord geweldig! Nu ja, ik heb wel een hoop lol, maar Saya moet nog wennen aan het idee dat de bazen weggaan, maar ook weer terugkomen. Ze piept nog wel tot het pijn doet aan je oren. 
We gaan ook niet meer zo ver in het park. Ten eerste omdat Saya alles eng vindt en ten tweede omdat je nu als hond een bekeuring krijgt als je los loopt waar het niet mag. In het ergste geval moet je baas mee naar het bureau. Dat gun je je baas niet; dus zijn we heel braaf. Dat is te zeggen, als Maike met ons uit gaat. Als Wim met ons gaat....tja. Saya luistert niet naar hem. Ik doe mijn stinkende best om te laten zien dat ie best aardig is, maar ze luistert gewoon niet. Ze is al twee keer weggelopen en niet naar huis, want ze weet de weg nog niet zo goed. Nu begint de cursus weer en ik ga met Maike het tweede jaar in, maar Saya moet nu met Wim. Misschien dat ze dan doorkrijgt dat ze hem kan vertrouwen en hij haar. Het is namelijk best raar dat als we met Maike gaan, Saya gewoon meeloopt en speelt en luistert, maar als we met Wim gaan, ze alleen maar naar huis wil. Vind ik ook niet leuk, want samen rennen en spelen is mega!

Ernstig ongeluk

Gisteren is er iets heel ergs gebeurd aan het eind van het park. Gelukkig waren wij er niet bij betrokken. Hier de link naar het nieuwsbericht:
 http://www.nu.nl/binnenland/2317286/vrouw-71-overleden-botsing-met-hond.html  
Wim heeft wel de traumahelikopter gezien toen hij met ons naar huis ging, maar hij wist niet wat er aan de hand was. Maike was naar Lowlands (waar Saya behoorlijk pissig over was, maar dat vertel ik nog wel) en wist helemaal nergens van, maar zij hoorde het vanmorgen al toen ze ons ging uitlaten. Iedereen heeft het erover, wat niet zo raar is, want elk van ons kan dit overkomen. Wat niet wegneemt dat het heel erg is...

(Speel)kameraden!

Saya is hier bijna een week en eigenlijk is het best gezellig! Het is nog wel een beetje een klein ding die niet alles snapt, maar wel haar stinkende best doet. Ze mag zelfs al los in het park! Daar heb ik heel wat langer over gedaan en ook buiten plassen en poepen. Ik ben onder de indruk, kan ik je vertellen. Niet dat ze alles ophoudt, maar meer dan de helft doet ze buiten en niet alleen maar voor de deur en in de tuin, zoals ik de eerste tijd, welnee. In het park!
En samen op duiven, eenden, kauwen en kraaien jagen is leuker dan in je eentje; dus dat doen we dan ook. We wachten ook op elkaar, niet dat zij vaak op mij moet wachten, want ze heeft altijd één oog op Maike gericht en gaat nooit verder dan ongeveer vijftien meter bij haar vandaan, maar dan nog.
Weet je wat eigenlijk heel prettig is? Ze is heel rustig en neemt de tijd om die rust te nemen, daar kan ik nog wat van leren, wat ik ook doe.

Samen op de bank, op de grond in de garage, in een mand of onder de tafel is best te doen. Dat had ik eerlijk gezegd afgelopen woensdag nog niet gedacht hahaha! Gisteren kwamen er allemaal paarden langs. Saya werd wel aangelijnd, maar of dat nou nodig was... Ze stond erbij en keek ernaar. Ik niet, ik vind die beesten machtig mooi! Sterker nog, ik heb me in de rij aangesloten...

Het is eigenlijk een heel lief, klein meisje wat heel graag met mij wil spelen en van me wil leren. We kunnen het dus uiteindelijk hartstikke goed met elkaar vinden!

Even voorstellen

Hallo! Ik ben Saya. En sinds woensdag woon ik in Almere.

 Mijn nieuwe huisgenoten zijn bijzonder vriendelijk. Ook al wil ze zelf het tegendeel geloven, zelfs Orisha is zeer aangenaam.
Toegegeven, het was wel eventjes wennen, zelfs voor zo'n intelligent hondje als ik, maar toen ik de hele situatie eens overdacht, kon ik niet anders dan tot de conclusie komen dat het allemaal best wel mee viel en dat dit wel eens een zeer goede stap zou zijn voor mijn welzijn.
Let wel: ik ben nog maar een relatief kleine hond, technisch gezien zelfs een pup, desalniettemin beschouw ik mijzelf wel wat verder in mijn ontwikkeling dan de gemiddelde leeftijdsgenoot van dezelfde soort. Ik heb het beste van twee werelden; wat valt daar nog aan toe te voegen. 
Even nog over Orisha. Ze zegt wel dat ze het allemaal maar zozo vindt, máár ik heb foto's die het tegendeel bewijzen. Om te beginnen gisteravond:

Zie, ze vindt me wel lief. Niettegenstaande, ik haar ook. Spreekt voor zich; zij weet alle mores hier en is bovendien bijzonder aangenaam gezelschap, hoewel ik de neiging heb mensen boven soortgenoten te prefereren. Meestal lig ik dan ook bij één van mijn nieuwe baasjes in de buurt. Dat is 's nachts nog wel een puntje van verbetering mijnerzijds, gezien het feit dat afgelopen nacht Wim beneden heeft geslapen na aanhoudend smeken. Edoch, daar tegenover staat dat ik vandaag wel twee maal buiten mijn ontlasting heb gedaan. En dan bedoel ik ver weg, in het park, op het gras. Zoals ik al zei, ik ben snel van begrip.
Maar ik heb nog meer bewijs dat Orisha mij wel kan velen. Zie maar de pret die we samen hadden met het jagen op libellen en andere waterwezens.