Pech in het park

Het is wel duidelijk dat ik bijzonder intelligent ben en ook zeer goed gebruik maak van mijn zintuigen. Als ik aan het rennen ben, zie ik alles. Van gaten in de grond tot de vogels in de lucht. Dat heeft met mijn soort te maken, want wij Podenco's zijn gemaakt om te jagen. Galga's ook, maar Labradors niet echt. Die kunnen goed dingen ophalen enzo, maar die kijken niet verder dan hun neus lang is.
Saya ook niet. Die heeft echt alles van haar vader geërfd als het om onhandigheid gaat. Ze is heel mooi, maar niet gracieus en zo blind als een mol. Daarom is ze tijdens het rennen in een kuil gestapt en heeft ze nu een verstuikte schouder. Ze zit al een week onder de pijnstillers, maar of dat nou handig was, weet ik niet. Zodra ze een pil op heeft, wil ze weer spelen. Ze probeert zelfs de lijn door te bijten, de muts.Maar langzaam aan gaat het beter. En we kunnen nog wel samen kattenkwaad uithalen...
Van de week waren we alleen thuis en op het aanrecht staan enkele blikken voer. Maar ook van die dichtgeplakte pakken met eten. Op de voorkant staat een dom grijnzende teckel, je kent t wel. Daar hebben wij er één van gepakt, Saya heeft het karton eraf gehaald en ik het plastic eronder. En het was me lekker! Onze baasjes vroegen zich nog af wie van ons het meest gegeten had, maar wij gaan dat niet verraden natuurlijk! Maar toen kregen we ons avondeten en ik kon echt niet meer op. Toen was het wel duidelijk dat ik het meest had weggewerkt.
In het park zijn ze nu bomen aan het kappen. Dat vind ik nou toch wel zo dom. Minder bomen betekent minder vogels en minder vogels betekent minder katten en minder katten betekent minder lol voor mij. Niets maakt mijn dag zo goed als een kat zo hoog mogelijk een boom in jagen en nu gaan ze die weghalen. En waarom, omdat er pluisjes vanaf komen. Ik moet er zomers ook van niezen, maar mij hoor je toch ook niet klagen! Watjes!
Maar dan ik jaag ik maar op muizen en ga spelen met andere honden ofzo. Hoewel ik laatst een aanvaring heb gehad met Alfa. Ze heet niet voor niets zo, wat een bitch! Het liep allemaal goed af hoor, geen gekke dingen, maar ik kom niet meer bij dat wicht in de buurt. Gisteren kwamen we haar en Dexie en Spike weer tegen. Eerst liep ik gewoon met opgeheven staart langs, zonder dat gedrocht een blik waardig te gunnen. Maar Maike moest natuurlijk weer staan kletsen met hun baasjes. Toen ben ik maar richting huis gewandeld en heb bij het fietspad gewacht tot we naar huis zouden gaan. Maike was heel trots op me dat ik niet helemaal naar huis gelopen ben, zoals ik wel eens eerder gedaan heb. Ik heb maar niet gezegd dat ik niet verder durfde vanwege een vuilniswagen...

Nog wat foto's van de afgelopen week. 

 Op deze foto kun je zien dat ik altijd braaf over het bruggetje ga en zo ook redelijk schoon naar huis ga. Saya daarentegen gaat liever dwars door de stinkende blubber. Ieder z'n ding, zullen we maar zeggen.

Alfamannetjes en regelteefjes

Orisha heeft zich ontpopt tot een regelteef. Dat is behoorlijk vermoeiend, voor mij, maar zeker voor onze bazen. Ze denkt dat het alleen maar goed gaat als zij het bepaalt, ja natuurlijk, wij kunnen allemaal niet zelf denken...! Goeie god, ze bepaalt met wie ik speel, wanneer ik dan met de door haar uitgekozen hond speel, wat ik wel en niet bij één van de bazen mag doen, welke richting ik op ga in het park en vorige week zelfs wanneer we naar huis gingen! Laten we het maar niet over de hondenschool hebben... Tot vorige week dan, want sinds afgelopen week gaat het steeds beter, dat geregel dan; het humeur van Orisha is menigmaal rond het vriespunt.
Op de hondenschool ging het helemaal niet goed toen we samen waren; dus ik moest een klas eerder (wat Wim helemaal niet leuk vond, want wel heel vroeg op zaterdag). Nou, nu zou het beter worden. Niet dus. Orisha liep weg, luisterde niet en dreef iedereen bijna tot wanhoop. Niet gelijk natuurlijk! Maar vorige week was het hoogte- c.q. dieptepunt. Ze zou zelfs aan de lange lijn moeten, omdat ze bijna een drukke weg was opgewandeld.

Máár sindsdien is er een hoop gebeurd: Maike kreeg zondag allemaal tips en trucs van iemand uit het park die honden traint. Dik een uur zijn we met hem en zijn hondjes bezig geweest en Ories vond dat niet leuk, want ze moest luisteren. De rest van de week heeft Maike volgehouden om haar wat in te dammen met gevolg dat ik wat meer ruimte heb om te spelen en mezelf te ontwikkelen. En we zijn thuis heel braaf, we halen (bijna) geen kattenkwaad meer uit. 

Vandaag op school heeft Orisha even training gehad van de juf. En dat vond ze afschuwelijk! Maar ze moest luisteren of ze wilde of niet en dat hielp! Daarna ging het goed! Als vanouds weer een team met Maike, ik ben helemaal trots!

Dit klinkt allemaal heel vervelend, maar het valt best wel mee hoor.  We hebben het samen erg gezellig en ik heb bijna geen ongelukjes meer. Soms nog een plasje, maar dat gebeurt vooral als ik heel opgewonden ben. Ik kan mijn ontlasting zelfs ophouden tot we in het park zijn! Maar dat was het dan ook: alle drollen die op het gras bij de ingang liggen, zijn van mij... Dat is wel wat gênant, maar hee, ik doe t niet meer binnen (tenzij de bazen echt te lang wachten...).
En oja, Ories heeft een vriendje, een lover! Hij heet Spike en hij is een golden retriever. Waar zij gaat, gaat hij. En hij probeert wel eens boven op haar te gaan zitten, waarom is mij een raadsel, maar dat mag niet van haar. Dan wordt ze kwaad, maar verder.... Als hij er is, doen ze ineens alles samen en dan gaat ze ook op haar rug liggen en likken ze elkaars oren en rug enzo. Bleh!! Hij vecht ook met andere mannen die haar leuk vinden, grommen en blaffen en nog meer van dat hanen gedrag. Echt werkelijk...

 PS. Ik ben inmiddels al groter dan Orisha, zeker een centimeter of twee!