IJmuiden

Weet je waar wij vandaag geweest zijn?! Het strand in IJmuiden! 
Het was voor Saya de eerste keer naar zee en ze werd helemaal gek. We moesten eerst een stuk door de duinen lopen, aan de lijn, wat ik helemaal niet leuk vond. Overal rook het naar konijn, echt waar, als de bazen ons los hadden gelaten, hadden we binnen de kortste keren een konijn gevangen. Saya trekken aan de lijn, zodat Esmé bijna omver ging, maar deze keer kon ik het helemaal snappen. 
Toen we, eindelijk , op het strand kwamen en we los mochten, ging Saya als een mafkees rondrennen en dan kan ik natuurlijk niet achter blijven... 
Weet je dat Saya, als ze in water stapt, ook altijd een flinke slok neemt; nu dat deed ze vandaag ook en dat was grappig! Kijk, ik weet dat t water zout en dus vies is, maar dat wist zij niet. Je had moeten zien wat een kop ze trok! Gelukkig hadden de bazen onze waterflessen mee, zodat Saya het gelijk weg kon spoelen.

We zijn ook nog de pier op geweest. Dat was wel een beetje spannend, vooral Saya werd er iets onzeker van. Er zaten allemaal mannen met bakken vol wurmen en hengels voor hun neus, maar wij hebben geen vis gezien.
Daarna gingen we weer over het strand terug, maar mijn bazen kregen trek (lees Esmé) en dus gingen ze koffie drinken en wij even uitrusten. Esmé kreeg een broodje kroket en ik vond het zo flauw dat ik geeneens een hapje kreeg. Maar toen wist ik nog niet dat we met de auto naar de sluizen en de zuidelijke havenkop gingen om kibbeling te eten en daar kregen we wel wat van! Dat was lekker joh! Geef mij elke dag maar een gebakken visje!

Lente en IJs

Het heeft even geduurd, maar het is (bijna) zover: de lente! Je hoort de vogeltjes al (al hoorden en zagen wij die in overvloed dankzij allerlei vettige bollen in de tuin), maar je voelt het in de lucht! Ik word er helemaal heppie van, kan ik je vertellen. Niet alleen de vogels steken hun snavels naar buiten, maar ook de konijnen laten hun snoet zien! Feest, feest, feest!!!
Met een kleine kanttekening: als ik zo heb gerend achter die knuffels aan, heb ik mega last van mijn spieren. De halve dag lig ik te stuipen, ren maar rond van ellende en het enige wat een beetje helpt, is een flinke massage. Ik ben er ook al voor naar de dokter geweest, omdat ik een keer in een epileptische aanval geschoten ben, maar ze kunnen niks vinden. Nu mag ik niet klagen, want als ik zo'n last heb, haal ik een van de bazen op en krijg ik mijn massage, maar leuk is anders.
Nee, dan Saya. Vorige keer had ik verteld dat zij het ijs op ging, net als de bazen en dat ik dat belachelijk vond. Nou, wie had er gelijk?! Ik natuurlijk! Ruim een week geleden lag er nog ijs, maar er liep niemand meer op, behalve een eend. Wat denk je dat Saya doet, er achteraan!! En toen was ze ineens weg. Krak, floep, weg. Wim naar de slootkant en op zijn buik het ijs op. Ja, mijn arme baas heeft een nat pak gehaald, omdat Saya eigenwijs was! Nu goed, Saya kwam weer boven, bleef met haar poten in het ijs grijpen (Joe Cool ook wel ijskonijn) totdat Wim haar uit het water kon trekken. Het is maar goed dat ze allebei de betekenis van het woord "paniek" niet kennen.
Maar we zijn er nog niet... Je weet dat ik van konijnen houd, vooral als ze hard rennen. Saya houdt van alles wat eetbaar is (o, ja. ze kreeg van de week bij de jaarlijkse prikken te horen dat ze ietsiepietsie te dik is hahaha. Hoe zou dat nou komen...?!!) en laatst gingen we naar het bos met Akiro en Sophie. Saya vond een recentelijk overleden konijn. Gingen ze er met z'n drieën aan trekken! Hoe gek kun je zijn?? Mij boeide het allemaal niet, want, zoals gezegd, ik hou meer van levende beesten waar je een hoop lol mee kunt hebben. Enfin, Maike heeft het dode konijn afgepakt en verstopt, de baas van Akiro stond met een pijnlijke voet drie losgeslagen barbaren in toom te houden en om in haar behoefte te voorzien (vreetzak), heeft Saya 's middags een mol opgegeten. Wat ze de rest van de week meerdere keren nog eens dunnetjes heeft overgedaan.
Weet je wat helemaal maf is: Saya heeft al werk aangeboden gekregen  in tuinen. Als mollenvanger...! Wedden dat ze dan een bot krijgt als beloning, gek he dat ze dik wordt...

Snert & IJs

Ik weet niet of het je opgevallen is, maar het is koud. Vooral 's nachts, zo koud dat mijn bazen zelfs hun raam dicht houden. Gezien het gemopper, vermoed ik dat het voor ons is, in ieder geval is het een stuk aangenamer hoewel ik ook wel een paar nachten beneden geslapen heb. Saya vindt het allemaal geweldig. Kou, sneeuw en ijs, er is weinig waar die rare hond niet enthousiast van wordt.
Nou ligt dat voor mij toch wel een beetje anders. Ik heb het niet zo op deze temperaturen, simpelweg omdat ik nauwelijks een vacht heb en wanneer we naar buiten gaan ik een jas aan moet. Dat ik er niet uitzie is één ding, maar het zit gewoon niet zo lekker. En laten we wel wezen: een hond met een jas! Iedereen die dat hoort denkt gelijk dat ik een handtas hond ben!
Maar dan nog wat: zoals je weet, zijn Saya en ik niet zo gek op zwemmen en open water. Wat gebeurt er afgelopen week, er lopen mensen op het water! Sterker nog, er liep een hond op de sloot! Ik heb hem gewaarschuwd, luisteren ho maar. Mafkees! Het wordt nog erger: massaal gaan ze de sloten op, zelfs onze bazen!! En Saya.... Helemaal blij rende ze Dennis en Maike achterna toen zij de sloot op gingen! Ik blaffen aan de kant dat het gevaarlijk is en dat ik niet alleen achter wil blijven, maar het was tot dovemans oren gericht. Tot mijn stomme verbazing komen mijn bazen aan met speciale schoenen om op het water te lopen. Nou ja, zeg!? Saya en ik mogen niet mee als ze daarop gaan 'lopen', maar ik heb wel de foto's. 

Nou mag je het mij uitleggen, want dit volg ik niet meer.

Toch heeft dit koude weer een voordeel: SNERT!!!!     Jongens, jongens, daar doe ik een moord voor! Mmmmm, ooh wat is dat lekker zeg, vooral die Maike zelfgemaakt heeft.

Waarom ik die juist zo lekker vind? Omdat ik weet wat er in zit! Ha, ik heb geholpen toen ze maakte. Wie denk je heeft alle botten afgekloven? Of het merg opgegeten? De wortels gekeurd? Ik natuurlijk!!

Nee, het is niet mijn seizoen, ook met wandelen in het bos ben ik wat rustiger. Saya niet, die springt en dolt en snuffelt en speelt en jaagt. Van de week waren we op stap met Sophie en Akiro, vindt Saya een recentelijk overleden konijn. Niet mijn ding, want het is al dood, maar met z'n drieeën werden ze helemaal gek. Ze gingen zelfs aan het beestje trekken, gelukkig grepen Maike en de baas van Akiro in, anders was het wel een heel smerige boel geworden. Kijk, als het beestje nog geleefd had en we hadden er met z'n allen achteraan kunnen rennen, dan was ik zeker van de partij geweest, maar al dood, nah. Het kostte wel wat moeite om het konijn te verstoppen zonder dat de dames en heer er alsnog achteraan gingen.

Ik ga eten! Krijg een restje erwtensoep door mijn vlees!!! 

Top 2000 in bad

Afgelopen weekend was een van de zwaarste van het jaar. Pfff...
Vrijdag ging het nog aardig goed tot 's avonds. Toen brak de eerste hel los en kreeg ik één pilletje van de bazen nadat ik mijn heil  in het bad had gezocht. Nou goed, toen kwam zaterdag.
Oma was er en dat is natuurlijk heel gezellig en dus was het best heel aardig dat Maike extra vroeg was opgestaan om met Saya en mij naar het bos te gaan. Om half negen waren we in het bos en het was helemaal geweldig, tot veertien over negen, om precies te zijn. 
We waren lekker aan het struinen en ineens brak er een oorlog uit, of ik was in een van die rare games beland. De mortieren sloegen rondom ons in! Het was verschrikkelijk! Ik kon niet meer verder, mijn poten weigerden dienst, het enige wat ik nog wist, was welke richting huis was en daar wilde ik naar toe. Niet via de kortste route, maar de weg die ik ken en in plaats van medeleven, nam Maike me ook nog stevig in de maling door steeds net te doen alsof we een andere route zouden nemen. Nou wat een lol...!
Vlakbij huis kwam de buurjongen naar buiten met zijn vrienden en het eerste wat zij deden was een vuurpijl (met loeiharde knal) afsteken. Mijn hele kop schoot in een soort spasme van ellende. Tot overmaat van ramp staken ze er gelijk nog één af, maar het is ze vergeven, want de mannen hadden me helemaal niet gezien en toen Maike riep of ze even wilden stoppen, omdat ik er langs moest, deden ze dat ook met een excuus! Toen ben ik naar huis gesjeesd! Met Saya en Maike achter me aan! Ik loop niet vaak strak aan de lijn, maar nu moest ik naar huis. 
Thuisgekomen ben ik gelijk het bad in gevlucht:

Wim had mijn kleed in het bad gelegd en Esmé had wat van onze dekentjes er omheen gelegd. Bovendien heb ik zelf wat kleding, waaronder de pyjama van Maike, bij me gepakt. 
De bazen hebben wel de dierenarts gebeld voor medicatie, want zo ontspannen als ik op de foto ben, was pas na de pillen. daarvoor lag ik piepend en bibberend met mijn kop naar beneden. 
Ik moet zeggen dat het beter ging dan vorig jaar, want al weken voor dit had ik de D.A.P.-band en de -verstuiver en ik had maar een halve dosering Alprazolam  nodig. En laten we de Top2000 niet vergeten, waar ik in het bad continu naar geluisterd heb zodat ik de geluiden van buiten niet hoorde! De combinatie van die drie, maakte het dragelijk. 
Saya had nergens last van; hooguit van het feit dat ik de hele tijd boven was, maar niet van die enorme knallen. Zij heeft een lekker bot gehad en stiekem van de oliebollen gesnoept die Maike gebakken had. 

Om twaalf uur brak pas de echte hel los en kon zelfs  de Top2000 mij niet meer helpen, maar dat werd ruimschoots goed gemaakt door alle familieleden die even bij mij kwamen zitten. Geloof me als ik zeg dat het een lawaai was waarbij horen en zien je verging!
Het was geen wonder dat Saya 's nachts op de overloop niet één, maar wel twee keer een enorme drol gedraaid heeft en daarna flink aan de schijterij was. Oliebollen...
Maar goed, Saya heeft van het vuurwerk zitten genieten, in tegenstelling tot mij...

Nieuwjaarsdag was Maike wederom heel vroeg op, zodat ik zorgeloos uit kon. En ik heb genoten!! Anderhalve dag liggen is best pittig voor een hond als ik en ik heb dan ook gerend en gespeeld en gerend!! Niets zo heerlijk als een verlaten park en bos op de vroege ochtend.... 

Wat niet wegneemt dat toen we net thuis waren, het wéér begon! Ik wederom het bad in, Saya piepen beneden, maar ik was niet te vermurwen! Mijn bazen hebben me zelfs naar buiten gedragen om een plasje te doen, maar nee; ik ben nog harder naar huis gerend! 
Maar nu gaat het wel weer hoor. Ik heb maar de halve dosering pillen gehad dan voorgeschreven was en vandaag heb ik al niks meer gehad! Ik eet weer als een bootwerker, ga zonder al te veel gedoe de deur uit; dus...
Gelukkig Nieuwjaar!!

Wilde kerst

In mijn laatste blog schreef ik al dat wij het tegenwoordig druk hebben; er is weinig tijd om achter de computer te kruipen. 
In de afgelopen weken zijn we naar Bussloo geweest:

En dat was natuurlijk weer geweldig! Nieuwe luchtjes, nieuwe hondjes, sterker nog we hebben onze dubbelgangers ontmoet! Er kwam een hond aanrennen die echt het spiegelbeeld is van Saya. Zelfs haar witte tekening was bijna hetzelfde.


Nu wordt er hier al sinds begin december flink geknald met vuurwerk en iedereen weet dat ik vorig jaar flink onder de pillen zat om nog enigszins te kunnen functioneren. Dat gaat dit jaar al een stuk beter. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik wel twee keer naar huis gelopen ben, maar toen was het donker en er werd flink geknald, maar het valt in het niet met vorig jaar. Mijn bazen hebben voor mij een D.A.P.-band gekocht en het werkt! Als ik zo vooruit ga, hoef ik dit jaar misschien wel niet aan de valium...!

Nog steeds gaan wij (bijna) dagelijks naar het bos en soms gaan we met anderen, wat natuurlijk helemaal geweldig is! Maar het allerleukste is dat we soms reeën tegenkomen. Wat een machtige beesten! De eerste keer dat we ze zagen, was toen we naar een ander bos gingen waar minder vuurwerk te horen was. Minpuntje aan dat stuk was wel dat je zonder moeite de snelweg op kon wandelen en ik heb Maike al meerdere keren horen zeggen dat we daar niet meer naar toe gaan. Ik geloof dat ze wat geschrokken is van de nabijheid van de snelweg. In ieder geval, toen zagen we er een stuk of zes; wij erachteraan natuurlijk! Richting de snelweg.... Gelukkig was dat goed afgelopen, want ze zijn zo groot en mooi dat Saya en ik gewoon stonden te kijken. 
De tweede keer was op tweede kerstdag in ons eigen bos. Er waren een paar ooms erg geschrokken dat wij weer hard achter drie reeën aanrenden, maar zij wisten niet dat Saya en ik er niet op jagen, maar gewoon gezellig meerennen. Wij jagen alleen op mollen, muizen en konijnen en die maak ik niet eens dood. Wat is het verschil: als wij jagen, hoor je mij tjilpen, janken en gillen en luister ik naar niks en niemand meer. Als we meerennen met paarden of reeën, hoor je mij niet, luister ik goed en kom wanneer ik geroepen word.


Er was nog iets waar ik het helemaal niet meer over wil hebben, maar mijn bazen houden mij sinds zaterdag ernstig strak in de gaten. En niet zonder reden. 
Van vrijdag op zaterdag logeerde Nosey hier en gingen wij gezellig met haar en Akiro naar het bos, wel twee uur lang! Toen we thuiskwamen, kon ik niet tot rust komen. Ik weet niet waarom, maar ik moest gewoon heel hard door het huis scheuren en als ik ging liggen, gingen mijn poten vanzelf bewegen. En ik had het warm!! Op een gegeven moment was ik na rondjes draaien op de keukenvloer gaan liggen en toen schoot mijn hele lijf in een stuip. Wat er precies gebeurde, weet ik niet zo goed, maar heel in de verte hoorde ik mijn naam roepen en het volgende moment zat ik in de auto naar de dierenarts. Toen ging het eigenlijk best wel weer goed.
Bij de dierenarts moest ik op de weegschaal, gingen ze me helemaal bevoelen en kreeg ik meer dan eens een naald in mijn lijf! Toen heb ik gevochten als een leeuw, donder op met die onzin! Het is ze toch gelukt om bloed uit mij te halen en een goedje in mij te spuiten. Dat bloed gingen ze onderzoeken en was (natuurlijk!) goed en dat goedje was tegen de koorts, want dat had ik namelijk. Wat er nou eigenlijk gebeurd was, is niet duidelijk. Ik kan in de stuip geschoten zijn door een combinatie van koorts en hevige activiteit of ik heb een licht epileptische aanval gehad. Nu gaat het weer uitstekend met mij! Maar mijn baasjes waren heel erg geschrokken en ik durf ze bijna niet meer alleen te laten; zaterdag en zondag heb ik Maike opgehaald om bij mij te zitten/liggen als ik ging slapen. Lag ik lekker tegen haar aan en als ze wegliep, liep ik mee; dus we hebben het hele weekend heerlijk geknuffeld. Ik mocht zaterdag zelfs even op de bazen hun bed liggen....
 

Herfst

Jaja, het is alweer eventjes geleden sinds ik achter de computer kon kruipen, maar ja, ik ben dan ook een drukke hond. En als ik druk ben, is Saya het ook; dus...

De laatste tijd gaan wij steeds naar het bos en dat is echt mega!! Het kost onze bazen wel wat tijd, maar dat hebben ze wel voor ons over. Dat bos ligt op een kwartier wandelen van ons huis af én we gaan er door het park naartoe. Tussendoor moeten we wel even aan de lijn, maar who cares?! Sterker nog, zodra de bazen de lijn laten zien ter hoogte van het fietspad, weten wij al waar we heen gaan. 
Maar, ja natuurlijk is er een maar, niet voor ons, maar voor de bazen, want ik ben dól op vossen- en konijnenholen. Maar dan ook dól! Ik moet eerlijk bekennen dat Maike van de week 2 en een half uur bezig is geweest om het bos uit te komen...dankzij mij. Máár ik had wel 5, je leest het goed, 5 holen gevonden! En die moet ik zomaar laten voor wat het is zeker?! Dacht het even niet! Kijk, je weet maar nooit. Stel je voor (en dat doe ik regelmatig, zelfs als ik slaap) dat zo'n konijn of vos eruit komt rennen. Mmmwwhaa!!! 

Dan heb ik geen idee wat ik er mee moet. Ik heb ooit een muis gevangen en die heeft Saya opgegeten. Ik kan dat niet. Ik vind ze eigenlijk best grappig en wacht tot een van de bazen in de buurt is om me te helpen. Maar goed, ik kan het niet helpen, ik moet op jacht... Van de week haalde Woodstock me terug; die was het zat. Hij had al héééél lang op me moeten wachten en kwam me nu met veel gemopper en geblaf halen. 
Weet je wat we ook regelmatig tegenkomen in het bos? Soldaten! Nu vraag ik je...! Nou, ik kan je zeggen dat ik het afgelopen week helemaal gehad had met die half zichtbare mannetjes. Ze stonden met zo'n dertig man, ik ben erop afgerend en heb ze even laten weten hoe ik erover denk! Wat denk je dat hun reactie was? Ze hebben me uitgelachen....
Dat zijn overigens niet de enige mafketels die we tegenkomen. Je hebt al weer van @!*#!jochies die vuurwerk afsteken en, wellicht nog erger, jagers. Dat geknal kan ik hélemaal niet hebben, vandaar dat ik nu een DAP-band om heb, word ik rustig van. Dan nog, wáárom??! 
Maar goed, om je een idee te geven wat wij tegenwoordig (bijna) dagelijks uitspoken een filmpje:

Smokey

Twee weken geleden hadden we slecht nieuws over Fred en zijn Whisky. Maar nu hebben wij goed nieuws over Fred en zijn Smokey.  

Niet dat Smokey Whisky kan vervangen, want iedere hond is uniek, maar het is wel weer een gezellig paar pootjes in huis. En minstens net zo lief.  Bovendien is Fred weer vrolijk!
Daar moet ik wel even een kanttekening maken, namelijk: jullie allemaal en Saya vinden dat, ik niet. Ik denk alleen maar: O, mijn hemel, weer zo'n pup, dáár gáán we wéér!!!!!! Die k*tkoters moeten mij altijd hebben als hun grote voorbeeld. En dat is knap vermoeiend. Ik ben geen moeder, geen juf, helemaal niks van dat alles; dus waarom die kleine ettertjes mij altijd moeten hebben om hen de weg in de wereld te wijzen, is mij een raadsel.

Vandaag gingen Saya en ik op visite en ik heb heerlijk op de bank gelegen....  Dat kostte nog wel wat moeite, maar uiteindelijk is het me gelukt. Saya is de juf en dus laat ik het aan haar over. Ze heeft met Smokey gespeeld, maar pas nadat ze  hem wat hondenregels had geleerd. Toen ging het ook helemaal geweldig, vooral met mij lekker op de stoel... Dat gehannes met die kleintjes...pff.. voordat je t weet hangen ze in je staart of in je oren. En ze lopen voor je poten, nee, niks voor mij. 
Maar kijk maar naar het filmpje! Dan is ie best wel lief! En ingezongen door z'n naamgenoot Smokey Robinson:

Gehaktballen

Vandaag was een heerlijke dag, want op één na was iedereen thuis en dat is heerlijk ontspannen op de bank liggen. Niet alleen Saya en ik, maar zelfs de twee kleintjes hadden besloten de gehele dag in pyjama door te brengen. Dat soort dagen zijn hier behoorlijk zeldzaam, omdat er altijd wel wat is. Of er komt visite, of ze gaan met of zonder ons op pad; kortom er is altijd wat, maar vandaag niet. 
Maar het allermooiste was wel dat Esmé gehaktballen ging maken! Ooooh en dat rook zóóóó lekker! Eerst toen het nog rauw was en ze het aan kruiden en draaien was....hmmm. Maar toen ze er zo bij lagen...:

 Oooooh..! Echt om te stelen! En ze lagen op het aanrecht niks te doen! Dennis had er al drie gehad, Esmé twee en Maike eet geen vlees; dus... Je weet wat ik dacht en ik was even vergeten dat Wim ook nog moest eten. Helaas voor hem, de gehaktballen waren op! Ze waren heerlijk!! Esmé mag van mij elke dag gehaktballen maken! 
Saya stond er een beetje bij te kijken, maar die moet niet zeuren! Saya heeft in de afgelopen 3 dagen al twee muizen gevangen. Niet dat ze ze opeet; niet na de laatste keer. Ze vindt ze eigenlijk best vies, nee, ze kauwt het tot pulp en spuugt ze uit. 
Geef mij maar een bal gehakt of twee!

Whisky

Gisteren kregen we bezoek van Emmy (baasje van Tim & Doetje) en die kwam vertellen dat onze vriend Whisky overleden is. Hij had een aangeboren afwijking en dat werd hem uiteindelijk fataal. Toen wij het hoorden, was Whisky al begraven. 
Persoonlijk ben ik dol op Fred, de baas van Whisky, en hij op mij! Ik hoop dat hij gauw weer in het park is met een nieuwe hond. Niet dat een nieuw hondje Whisky kan vervangen, maar wellicht wordt zijn baas dan weer vrolijk en kunnen Saya en ik hem helpen zo'n ukkie op te voeden. Maar ik mis Whisky nu al. Ook al was ie niet zo jong en fit als Saya en ik, hij was altijd blij om ons te zien en soms, op een goeie dag, ging hij met ons mee kattenkwaad uithalen. Niet voordat ie een snoepje bij Maike had gehaald!

Vakantie!! 2

Oké, we zijn een dag thuis, ik heb lekker geslapen, ben uit geweest en heb dus alle tijd om wat over onze vakantie te vertellen. 
Onze bazen begonnen vorige week met het slepen van allerlei spullen, waaronder ook onze spullen! Onze voerbakken, onze manden, onze snoepjes, onze dekentjes, alles werd in Maike's auto gezet. En al hun spullen in Wim's auto. Dat was reden voor lichte paniek... Waarom moeten wij in een andere auto? Gaan ze ons wegbrengen?! Maar nee, wij gingen op vakantie naar hier:

De Siriushoeve. Ik was nog wel even bang dat de bazen ons achter zouden laten, maar nee; ze gingen de eerste avond gewoon, net als wij, naar bed. 

Maar die eerste dagen waren wel heel spannend, want dit is niet zomaar een vakantiestek. Vorig jaar waren we in Frankrijk (http://orisha1.blogspot.com/2010/08/vakantie.html) en moest ik steeds aan de lijn liggen en mocht ik 's avonds op het strand rennen. Dat is hier héél anders, want alles is onze speelplek! Buiten het terras kunnen we doen en laten wat we willen, inclusief onze behoeften, want dat moeten onze baasjes zelf opruimen, ha! De eerste twee dagen stonden Saya en ik al om half zeven voor het raam om naar buiten te mogen en tien minuten later voor het hek van het speelveld om lekker te rennen! 

Dat veld was groot joh! Minpuntje: we mochten niet graven, wat Saya vooral heel erg vond, want er waren nogal wat molshopen en ze hoopte nog wat te vangen. Maar ja, je kunt niet alles hebben en wat we hadden was al helemaal goed; dus. 
Al gelijk de eerste dag leerden we onze buren    Aira en Atara en de eigenaren Crispy, Nudar en Basso kennen. Natuurlijk hebben zij ook allemaal bazen, maar hier zijn wij belangrijk en niet de mensen, zeg maar. In ieder geval waren ze allemaal erg leuk. Dat gold niet helemaal voor Saya, want zoals je weet heeft zij iets tegen groot en tegen mannen of een combinatie van beide. Ze heeft ze allemaal wel eens een keer afgesnauwd en dat was minder. Maar goed.

Dit zijn enkele foto's van onze vrienden, helaas hebben die domme bazen van ons Basso niet goed op de foto kunnen krijgen, maar geloof als ik zeg dat het een indrukwekkende Doberman is. Ik vond hem erg leuk, maar Saya vond hem nogal eng en snauwde naar hem en die lieverd liet het zich nog aanleunen ook. Ik had even een kleine aanvaring met Nudar, die hele grote en wiens schuld dat was, zullen we maar even in het midden laten. Laat ik het zo zeggen: mijn ego was lichtelijk gekwetst... 
Dat speelveld en de 'achtertuin' waren niet alleen onze speelplekken, ook dit was voor ons vrij toegankelijk:

Maar hoogtepunt van de week was wel dat Janni en René op bezoek kwamen! Toen ze de auto uitkwamen, herkende ik ze meteen! Saya niet, maar ja, we kunnen niet allemaal zo'n goed geheugen hebben... In ieder geval was ik helemaal blij om ze weer te zien en dat heb ik laten blijken ook. En ik heb heerlijk met René  en later met Janni geknuffeld op de bank. Ze hadden zelfs iets lekkers meegenomen voor ons: een megazak met hondenkoekjes. We hebben nog uitgedeeld, maar die is nog lang niet op! Het was in ieder geval heel erg fijn om ze weer te zien en ik hoop dat Saya en ik de bazen kunnen overtuigen dat we vaker naar de Siriushoeve gaan en dan kan ik mijn oude baasjes weer zien. Gezien het feit dat enkele van mijn huidige familieleden dingetjes vergeten zijn in Rhauderfehn, vermoed ik dat dat een niet al te groot probleem zal zijn...

Maar over de vakantie: onze bazen konden het gelukkig ook allemaal goed met elkaar vinden. Tja, je weet maar nooit, ben jij dikke vrienden met een hond, liggen de bazen elkaar niet. Daar ben je dan ook mooi klaar mee. Maar dat was in dit geval gelukkig niet zo, bovendien hebben wij allemaal onze bazen ook wel enigszins opgevoed in sociale omgang. In ieder geval gingen ze samen barbecueën en dat is helemaal feest, want er valt altijd wat te halen!  

Er was één minpuntje en daar kon niemand iets aan doen: het ging onweren. Wie mij een beetje kent, weet hoe moeilijk ik het daar mee heb. En misschien nog erger was wel dat het vandaag thuis ook losbarstte... Ik kon me in Duitsland net zo goed verstoppen als thuis met hulp van Esmé en dat was wel een geruststelling.

Saya en ik moeten wel even bijkomen van deze trip. Niet omdat het niet leuk was, niet omdat het te druk was, maar omdat we (bijna) alles mochten doen waar we zin in hadden en wanneer het ons beliefde  en dat is heel vermoeiend. Ik ben ook wat extra pondjes kwijtgeraakt van al die activiteit. Maarre, als je een super vakantie wilt, dan moet je je baas maar overtuigen dat ze hier naar toe moeten! Bovendien zal die zich hier ook wel uitstekend vermaken, net als die van ons.

Vakantie!!

Dit jaar waren we op de Siriushoeve in Rhauderfehn. Dat ligt in Duitsland. En deze keer waren wij op vakantie en de bazen mochten mee. Een uitgebreider verhaal volgt nog, maar Saya en ik zijn heel moe, vandaar alleen deze impressie van hoe het was.

Een dezer dagen ga ik uitgebreid vertellen hoe het was, maar eerst wil ik slapen. Na zo'n supervakantie moet je echt wel even uitrusten...

Muizenissen

Het is alweer bijna zomer, het gras en het riet staan hoog en wij vermaken ons wel. Hoewel Saya aan het puberen is geslagen. Ze doet allerlei dingen die niet mogen, zoals uit haar halsband wurmen en achter een kat aan gaan of niet luisteren. En ze is weer aan het jagen geweest...
Niet zo'n dramatische afloop als de vorige keer (hoewel, je weet maar nooit...), maar bij ons in huis woont nu een jong muisje. Wel een gehandicapte, met dank aan Saya. Hij mist nu een oog en heeft een manke achterpoot. Maike wilde hem nog eerst gewoon in het hoge gras loslaten, maar de dames die erbij waren vonden dat wel een beetje zielig; dus heeft ze hem in haar zak gestopt en woont ie nu in een plastic opbergdoos. Ach ja, Esmé heeft de bak ingericht met hooi en een doosje als huis. 

Maar Saya is niet de enige die wel eens wat uithaalt. Wij hebben nog niet zo lang een neef genaamd Pip. Pip is een border collie en komt uit het asiel. Beetje druk, maar wel grappig. Pip heeft met verf gespeeld en daar waren zijn bazen helemaal niet blij mee...

Inesto en trainen

Afgelopen week kregen we een niet zo fijn bericht: onze vriend Inesto is dood. Inesto was een enorme zwarte newfoundlander die heel vaak met zijn baasje Ellie in het park kwam. Hij was net geschoren en helemaal blij, want nu had ie het niet zo warm meer; hij ging zelfs mee rennen met ons. Maar ja, hij werd ziek, bleek iets met z'n maag en darmen te hebben en nu is hij er niet meer. Hij is nog geen vier jaar geworden. 

Elke week moet ik naar de hondenschool en dat vind ik hartstikke leuk. Voor dat we gaan loop ik iedereen aan te sporen, vooral Maike, wanneer we nou gaan. Ik zit als eerste in de auto en ben altijd helemaal blij als ik weer op het veld ben. En de laatste keer was dubbel leuk, want Esmé mocht met mij trainen! Dat ging op zich, mijns inziens, best heel goed. Ik heb alleen een beetje de zomer in m'n hoofd. Kijk maar, ik heb een filmpje gemaakt:

(Alweer) Een diploma en zwemmen

Ja,ja, deze slimme hond heeft weer een diploma gehaald. Nu voor Elementaire Gehoorzaamheid 2! En deze keer was ik de beste van de klas met 103 punten van de 110! Het had nog hoger kunnen zijn, maar die muts van een baas van mij liet onder het 'los volgen' de worst vallen. Tja, dan moet ik even stoppen... Er waren nog wat dingetjes, maar goed, bijna alles was perfect, op naar de volgende. Over twee weken begin ik met de voortgezette opleiding. Jawel, dat is die opleiding waar ik de enige windhondenachtige ben. De rest is allemaal labradors, retrievers en herders enzovoorts. 
Vervolgens kwam ik thuis, ging ik met Saya naar het park en toen bedachten Maike en Esmé dat het een perfecte dag was om naar Almeerderzand te gaan om te gaan zwemmen. Ja, zij niet, wij! Ahum, ik ben niet zo'n zwemmer, voor het geval iemand dat gemist heeft. Goed, het is altijd leuk om daar heen te gaan; dus. Nou, Saya heeft voor het eerst van haar leven echt gezwommen. Eerst met Esmé het water in en later met Maike. Saya vond het eerst helemaal niet leuk, maar nadat ik spontaan naar hen toe gezwommen was, ging het goed. Eerst alleen met haar voorpoten en later met alle vier. Wat je al niet voor je vriendin over hebt, zeg... 

 Die enorme hond die je hier zit wegrennen, is Diva. Een Duitse Dog van 60 kilo. We kennen haar uit het park bij ons, maar toevallig was ze met haar baas ook op het strand. Was wel heel gezellig; vooral Saya heeft met haar gespeeld. Op de foto is Saya bij Maike aan het zwemmen: je ziet nog net haar koppie boven water. Al met al was het een druk dagje...
Dan nog wat. Ik heb Maike's e-mail gelezen en daar las ik dat Lavida naar Oostenrijk is verhuisd. Ze is gisteren vertrokken. Aan de ene kant heb ik medelijden met Dimitri, want zijn vriendinnetje is weg, maar ik heb de foto's gezien waar ze naar toe gegaan is en ik ben jaloers!! Een stoeterij. Met paarden. Paarden!! En een privé weiland. Wat wil je als hond nog meer... Als het daar net zo leuk is als dat het er uitziet en ze krijgt lieve baasjes, dan hopen Saya en ik dat ze héél gelukkig wordt!

Macaroni Bolognese

Zoals je weet zijn wij wel eens alleen thuis en je weet ook dat wij wel eens wat uitproberen als het om eten gaat. Nu vonden wij vandaag dit:

en dit:

Dus, we hebben ze allebei opengemaakt en toen hadden we....Macaroni!! Alleen, net als met de risotto: NIET te VRETEN!!! Ik snap er geen zak van, als we macaroni krijgen in onze bakken, is het heerlijk. Wij doen dus iets niet goed. Overigens was de saus wel aangenaam! Onze bazen breken hun hoofden hoe wij de pot open hebben gekregen zonder handen... Hahahaha, dat blijft ons geheim!!!!
En dan nog wat. We gaan op vakantie naar Duitsland. Oké, weer eens wat anders dan Noord-Frankrijk, maar we gaan naar Rhauderfehn! Vlakbij onze pleegouders! Nah, ja, hoe verzin je het. Maike was op zoek naar een plek waar wij het ook leuk zouden hebben, vond dat en wat blijkt...?! In Rhauderfehn. We gaan maar één week en er is een speelveld voor honden; dus ik kan mijn training vast voortzetten. 
En we gaan onze pleegouders wel even gedag zeggen, maar we gaan ze niet gek maken, ze hebben genoeg aan hun hoofd. Ze hebben alweer 4 nieuwe puppies uit Spanje en dan nog de rest; die zitten niet op ons te wachten... Hoewel, ik denk dat ze het wel leuk vinden als ik en Saya ze een dikke knuffel komen geven!
Waar gaan we heen: http://www.honden-welkom.nl/.

Saya en een dagje Almeerderzand

Vandaag was een heerlijke lentedag en Maike wilde per se met ons naar Almeerderzand. Ze zat al twee dagen opgesloten achter haar computer met stapels nakijkwerk om zich heen en ik heb geprobeerd om haar mee naar buiten te krijgen, maar ze reageerde niet eens... Het enige moment dat ze uit haar hol kwam, was om met mij naar de cursus te gaan. 
Nou en dat was een succes, hahaha. Ik deed eerst alle oefeningen zoals van me verwacht wordt: zeer goed. Maar ik kon aan Maike merken dat ze geen zin meer had en een beetje melig werd; daar kreeg ik ook last van en toen ging het mis. Ik heb fantastisch gerend met Bram, een labrador mix en zou de broer van Saya kunnen zijn, vervolgens deed ik net alsof ik de oefening ging doen, maar deed dan net iets anders. Maike lachen en ze gaf me zelfs een knuffel. Dat was heel prettig, maar ze kreeg wel op haar kop. Dat was grappig! Ik luister niet en m'n baas krijgt op haar kop... Daarna werd het niet echt meer wat, maar het was wel heel gezellig. Over twee weken moeten we examen doen, hopelijk is ze dan wel serieus, want anders kan ik het ook niet!
Hoe dan ook, we zijn vandaag weer eens naar Almeerderzand geweest en dat was erg leuk! Saya vond het helemaal geweldig. Het gaat sowieso goed met Saya. Dat rare voer dat ze heeft, werkt echt, want ze huppelt steeds minder en draaft (met vier poten) steeds meer. Zoals het hoort. Ook krijgt ze steeds meer zelfvertrouwen. Je zou denken dat ze dat inmiddels wel had, maar het wordt steeds meer. Voorbeeld: eerst bepaalde Saya wanneer iemand haar mocht aaien en knuffelen, zij kwam bij jou liggen, niet andersom. Nu mag het allemaal. Ze vindt het geweldig om aangehaald te worden en loopt dan niet meer weg.
Nog een voorbeeld: Ze bleef altijd een beetje in de buurt met uitlaten, maar nu gaat ze zelfs uit zicht en heeft dan een hoop lol. Tot voor kort ging ze wel wat verder weg, maar altijd in zicht van de bazen en dat heeft ze nu niet meer. Nu kunnen we samen vogels jagen!
En vandaag ging ze het water in! Tjongejonge, ik doe het haar niet na! Nog even en ze gaat echt zwemmen. Ze ging zelfs de bal halen in het water! Eerst was Saya nog wat voorzichtig, maar nu helemaal niet meer.
Weet je wat ze ook doet? Mieren eten! Yuk!
Hier een filmpje van het eerste lente weekend....

Buurvrouw en rotzooi

Tja, het was weer zover... We waren alleen thuis en we hadden trek in wat lekkers. Op het aanrecht lag altijd van dat heerlijke spul. Zo'n vierkant pak met een teckel op de voorkant. Dus Saya heeft alles van het aanrecht getrokken, ik heb alles opengemaakt, maar het zat er niet bij. Maike was een beetje boos toen ze thuis kwam en, erger nog, ze pakte gelijk de stofzuiger...

Ze zei dat we wel een stel varkens leken. Wel, ik weet nu zeker dat ik niet op een varken lijk. Dat weet ik zo zeker, want we zijn er één tegengekomen vanmiddag. Ze heet Buurvrouw en werd uitgelaten. Eerst vond ik het heel vreemd. Saya niet, die is op zo'n moment de rust zelve, maar nadat ik Buurvrouw heb leren kennen, was ik niet bij haar weg te slaan. Wat een leuk beest!

P.S. door op de foto's te klikken, kun je inzoomen en Buurvrouw nog beter zien!

Stoere mannen

Wist je dat Saya héél hard kan rennen? Ik ook niet, want ze doet het nooit. Logisch, want ze heeft heupdysplasie en tot voor kort een manke linkerschouder. Vorige week ging ze als een speer! 
We waren aan het vogels jagen tussen de bomen en op het veld. Saya snuffelt lekker rond in het struikgewas en ik ben op het veld met Tim, een chocolade bruine labrador, niet al te ver van Maike en Wouter, de baas van Tim. Er is geen vuiltje aan de lucht en ineens komt Saya de struiken uit gescheurd alsof de duivel persoonlijk op haar hielen zit! Ik was zo verbaasd dat ik niet eens naar haar toe gerend ben, wat ik normaal wel doe. Ze ging zó hard! En, wat ze ook nooit doet, ze zigzagde. Dat was helemaal bizar. Ook Tim bleef verbouwereerd kijken. En wat nog het meest opviel: ze blafte of piepte niet, ze ging alleen maar snel in de richting van Maike.
Het duurde even, maar niet al te lang, waarom ze zo hard ging. Twee van die stoere bewakingsherders. Eentje piepte het uit toen hij, net als Saya, probeerde te zigzaggen. Blijkbaar kunnen herders dat niet zo goed als wij. Zo zeg, dat was indrukwekkend! Saya gaf geen krimp met twee van die enorme, stoere mannen achter zich aan!
Ondertussen kwamen er twee bazen de hoek om met veel lawaai, want blijkbaar waren de twee mannen losgebroken. Één van de twee vroeg nog of ze Saya niet hadden gepakt, omdat ze gepiep had gehoord, maar dat was hun eigen beest. 
Inmiddels was één van de twee herders al keurig naast Maike gaan zitten met een heel verliefde blik op Saya... En toen kreeg ie op zijn kop!! Zo zeg, dat heb ik nog niet meegemaakt, maar toen hij luisterde en met zijn baasjes meeging, kreeg ie ook wel weer een beloning. En ik heb ze nog even nageblaft toen ze al aan de riem zaten. Ik ben niet gek! 
Sindsdien is Saya heel wat zekerder van zichzelf en terecht, want ze is eigenlijk best wel stoer!


Vandaag was het geweldig weer! Bijna zoals ik het graag zie. En ik moest naar school, nou dat ging helemaal super! Ik had er dan ook echt zin in, vooral in nieuwe dingen en die gingen we ook doen.  Ik moest vooruit en vervolgens blijven liggen. Eitje! 
Daarna nog wel twee uur het bos in. En nu, nu ben ik moe, heel moe. Ik weet niet of ik nog puf heb om te eten....
Filmpje is van vandaag, aan het eind van een lange wandeling, en van van de week dat we iets heel lekker kregen:

Sprookjeswereld

We zijn net terug van een héél korte vakantie, maar wel een supermega leuke! We zijn drie dagen naar de Efteling geweest! 
Nu hoor ik je denken: 'Wat moeten honden in vredesnaam in een pretpark?!' Die gedachte had ik ook toen we aankwamen, máár wij hebben dat hele pretpark niet gezien, behalve Bosrijk dan, waar ons huisje stond. Onze baasjes hebben ons ook niet in de kennel gestopt, zodat ze zelf in allerlei attracties konden, welnee. Wij zijn naar de Loonse en Drunense duinen geweest en dat is pas een pretpark! We hebben herten en konijnen gezien en we hebben gerend en gespeeld en nog veel meer! 
De oma van Dennis en Esmé heeft gisteren een paar uurtjes op ons gepast zodat onze bazen ook nog het park in konden, maar toen waren wij al heel erg moe, net als oma. Maar het was wel heel fijn dat ze op ons wilden passen. Het was top met de bazen, oma, Dennis en Esmé, Ingeborg en zelfs Semtex (het konijn)!

Ik heb een filmpje gemaakt van wat Saya en ik hebben beleefd. Om de sfeer er nog even in te houden, hebben Saya en ik de muziek van de Vliegende Hollander gebruikt. N.B. Als je er op klikt, kom je op de You Tube site en kan je ons groot bekijken...