Top 2000 in bad

Afgelopen weekend was een van de zwaarste van het jaar. Pfff...
Vrijdag ging het nog aardig goed tot 's avonds. Toen brak de eerste hel los en kreeg ik één pilletje van de bazen nadat ik mijn heil  in het bad had gezocht. Nou goed, toen kwam zaterdag.
Oma was er en dat is natuurlijk heel gezellig en dus was het best heel aardig dat Maike extra vroeg was opgestaan om met Saya en mij naar het bos te gaan. Om half negen waren we in het bos en het was helemaal geweldig, tot veertien over negen, om precies te zijn. 
We waren lekker aan het struinen en ineens brak er een oorlog uit, of ik was in een van die rare games beland. De mortieren sloegen rondom ons in! Het was verschrikkelijk! Ik kon niet meer verder, mijn poten weigerden dienst, het enige wat ik nog wist, was welke richting huis was en daar wilde ik naar toe. Niet via de kortste route, maar de weg die ik ken en in plaats van medeleven, nam Maike me ook nog stevig in de maling door steeds net te doen alsof we een andere route zouden nemen. Nou wat een lol...!
Vlakbij huis kwam de buurjongen naar buiten met zijn vrienden en het eerste wat zij deden was een vuurpijl (met loeiharde knal) afsteken. Mijn hele kop schoot in een soort spasme van ellende. Tot overmaat van ramp staken ze er gelijk nog één af, maar het is ze vergeven, want de mannen hadden me helemaal niet gezien en toen Maike riep of ze even wilden stoppen, omdat ik er langs moest, deden ze dat ook met een excuus! Toen ben ik naar huis gesjeesd! Met Saya en Maike achter me aan! Ik loop niet vaak strak aan de lijn, maar nu moest ik naar huis. 
Thuisgekomen ben ik gelijk het bad in gevlucht:

Wim had mijn kleed in het bad gelegd en Esmé had wat van onze dekentjes er omheen gelegd. Bovendien heb ik zelf wat kleding, waaronder de pyjama van Maike, bij me gepakt. 
De bazen hebben wel de dierenarts gebeld voor medicatie, want zo ontspannen als ik op de foto ben, was pas na de pillen. daarvoor lag ik piepend en bibberend met mijn kop naar beneden. 
Ik moet zeggen dat het beter ging dan vorig jaar, want al weken voor dit had ik de D.A.P.-band en de -verstuiver en ik had maar een halve dosering Alprazolam  nodig. En laten we de Top2000 niet vergeten, waar ik in het bad continu naar geluisterd heb zodat ik de geluiden van buiten niet hoorde! De combinatie van die drie, maakte het dragelijk. 
Saya had nergens last van; hooguit van het feit dat ik de hele tijd boven was, maar niet van die enorme knallen. Zij heeft een lekker bot gehad en stiekem van de oliebollen gesnoept die Maike gebakken had. 

Om twaalf uur brak pas de echte hel los en kon zelfs  de Top2000 mij niet meer helpen, maar dat werd ruimschoots goed gemaakt door alle familieleden die even bij mij kwamen zitten. Geloof me als ik zeg dat het een lawaai was waarbij horen en zien je verging!
Het was geen wonder dat Saya 's nachts op de overloop niet één, maar wel twee keer een enorme drol gedraaid heeft en daarna flink aan de schijterij was. Oliebollen...
Maar goed, Saya heeft van het vuurwerk zitten genieten, in tegenstelling tot mij...

Nieuwjaarsdag was Maike wederom heel vroeg op, zodat ik zorgeloos uit kon. En ik heb genoten!! Anderhalve dag liggen is best pittig voor een hond als ik en ik heb dan ook gerend en gespeeld en gerend!! Niets zo heerlijk als een verlaten park en bos op de vroege ochtend.... 

Wat niet wegneemt dat toen we net thuis waren, het wéér begon! Ik wederom het bad in, Saya piepen beneden, maar ik was niet te vermurwen! Mijn bazen hebben me zelfs naar buiten gedragen om een plasje te doen, maar nee; ik ben nog harder naar huis gerend! 
Maar nu gaat het wel weer hoor. Ik heb maar de halve dosering pillen gehad dan voorgeschreven was en vandaag heb ik al niks meer gehad! Ik eet weer als een bootwerker, ga zonder al te veel gedoe de deur uit; dus...
Gelukkig Nieuwjaar!!

Herfst

Jaja, het is alweer eventjes geleden sinds ik achter de computer kon kruipen, maar ja, ik ben dan ook een drukke hond. En als ik druk ben, is Saya het ook; dus...

De laatste tijd gaan wij steeds naar het bos en dat is echt mega!! Het kost onze bazen wel wat tijd, maar dat hebben ze wel voor ons over. Dat bos ligt op een kwartier wandelen van ons huis af én we gaan er door het park naartoe. Tussendoor moeten we wel even aan de lijn, maar who cares?! Sterker nog, zodra de bazen de lijn laten zien ter hoogte van het fietspad, weten wij al waar we heen gaan. 
Maar, ja natuurlijk is er een maar, niet voor ons, maar voor de bazen, want ik ben dól op vossen- en konijnenholen. Maar dan ook dól! Ik moet eerlijk bekennen dat Maike van de week 2 en een half uur bezig is geweest om het bos uit te komen...dankzij mij. Máár ik had wel 5, je leest het goed, 5 holen gevonden! En die moet ik zomaar laten voor wat het is zeker?! Dacht het even niet! Kijk, je weet maar nooit. Stel je voor (en dat doe ik regelmatig, zelfs als ik slaap) dat zo'n konijn of vos eruit komt rennen. Mmmwwhaa!!! 

Dan heb ik geen idee wat ik er mee moet. Ik heb ooit een muis gevangen en die heeft Saya opgegeten. Ik kan dat niet. Ik vind ze eigenlijk best grappig en wacht tot een van de bazen in de buurt is om me te helpen. Maar goed, ik kan het niet helpen, ik moet op jacht... Van de week haalde Woodstock me terug; die was het zat. Hij had al héééél lang op me moeten wachten en kwam me nu met veel gemopper en geblaf halen. 
Weet je wat we ook regelmatig tegenkomen in het bos? Soldaten! Nu vraag ik je...! Nou, ik kan je zeggen dat ik het afgelopen week helemaal gehad had met die half zichtbare mannetjes. Ze stonden met zo'n dertig man, ik ben erop afgerend en heb ze even laten weten hoe ik erover denk! Wat denk je dat hun reactie was? Ze hebben me uitgelachen....
Dat zijn overigens niet de enige mafketels die we tegenkomen. Je hebt al weer van @!*#!jochies die vuurwerk afsteken en, wellicht nog erger, jagers. Dat geknal kan ik hélemaal niet hebben, vandaar dat ik nu een DAP-band om heb, word ik rustig van. Dan nog, wáárom??! 
Maar goed, om je een idee te geven wat wij tegenwoordig (bijna) dagelijks uitspoken een filmpje:

Macaroni Bolognese

Zoals je weet zijn wij wel eens alleen thuis en je weet ook dat wij wel eens wat uitproberen als het om eten gaat. Nu vonden wij vandaag dit:

en dit:

Dus, we hebben ze allebei opengemaakt en toen hadden we....Macaroni!! Alleen, net als met de risotto: NIET te VRETEN!!! Ik snap er geen zak van, als we macaroni krijgen in onze bakken, is het heerlijk. Wij doen dus iets niet goed. Overigens was de saus wel aangenaam! Onze bazen breken hun hoofden hoe wij de pot open hebben gekregen zonder handen... Hahahaha, dat blijft ons geheim!!!!
En dan nog wat. We gaan op vakantie naar Duitsland. Oké, weer eens wat anders dan Noord-Frankrijk, maar we gaan naar Rhauderfehn! Vlakbij onze pleegouders! Nah, ja, hoe verzin je het. Maike was op zoek naar een plek waar wij het ook leuk zouden hebben, vond dat en wat blijkt...?! In Rhauderfehn. We gaan maar één week en er is een speelveld voor honden; dus ik kan mijn training vast voortzetten. 
En we gaan onze pleegouders wel even gedag zeggen, maar we gaan ze niet gek maken, ze hebben genoeg aan hun hoofd. Ze hebben alweer 4 nieuwe puppies uit Spanje en dan nog de rest; die zitten niet op ons te wachten... Hoewel, ik denk dat ze het wel leuk vinden als ik en Saya ze een dikke knuffel komen geven!
Waar gaan we heen: http://www.honden-welkom.nl/.