Lente en IJs

Het heeft even geduurd, maar het is (bijna) zover: de lente! Je hoort de vogeltjes al (al hoorden en zagen wij die in overvloed dankzij allerlei vettige bollen in de tuin), maar je voelt het in de lucht! Ik word er helemaal heppie van, kan ik je vertellen. Niet alleen de vogels steken hun snavels naar buiten, maar ook de konijnen laten hun snoet zien! Feest, feest, feest!!!
Met een kleine kanttekening: als ik zo heb gerend achter die knuffels aan, heb ik mega last van mijn spieren. De halve dag lig ik te stuipen, ren maar rond van ellende en het enige wat een beetje helpt, is een flinke massage. Ik ben er ook al voor naar de dokter geweest, omdat ik een keer in een epileptische aanval geschoten ben, maar ze kunnen niks vinden. Nu mag ik niet klagen, want als ik zo'n last heb, haal ik een van de bazen op en krijg ik mijn massage, maar leuk is anders.
Nee, dan Saya. Vorige keer had ik verteld dat zij het ijs op ging, net als de bazen en dat ik dat belachelijk vond. Nou, wie had er gelijk?! Ik natuurlijk! Ruim een week geleden lag er nog ijs, maar er liep niemand meer op, behalve een eend. Wat denk je dat Saya doet, er achteraan!! En toen was ze ineens weg. Krak, floep, weg. Wim naar de slootkant en op zijn buik het ijs op. Ja, mijn arme baas heeft een nat pak gehaald, omdat Saya eigenwijs was! Nu goed, Saya kwam weer boven, bleef met haar poten in het ijs grijpen (Joe Cool ook wel ijskonijn) totdat Wim haar uit het water kon trekken. Het is maar goed dat ze allebei de betekenis van het woord "paniek" niet kennen.
Maar we zijn er nog niet... Je weet dat ik van konijnen houd, vooral als ze hard rennen. Saya houdt van alles wat eetbaar is (o, ja. ze kreeg van de week bij de jaarlijkse prikken te horen dat ze ietsiepietsie te dik is hahaha. Hoe zou dat nou komen...?!!) en laatst gingen we naar het bos met Akiro en Sophie. Saya vond een recentelijk overleden konijn. Gingen ze er met z'n drieën aan trekken! Hoe gek kun je zijn?? Mij boeide het allemaal niet, want, zoals gezegd, ik hou meer van levende beesten waar je een hoop lol mee kunt hebben. Enfin, Maike heeft het dode konijn afgepakt en verstopt, de baas van Akiro stond met een pijnlijke voet drie losgeslagen barbaren in toom te houden en om in haar behoefte te voorzien (vreetzak), heeft Saya 's middags een mol opgegeten. Wat ze de rest van de week meerdere keren nog eens dunnetjes heeft overgedaan.
Weet je wat helemaal maf is: Saya heeft al werk aangeboden gekregen  in tuinen. Als mollenvanger...! Wedden dat ze dan een bot krijgt als beloning, gek he dat ze dik wordt...

Wilde kerst

In mijn laatste blog schreef ik al dat wij het tegenwoordig druk hebben; er is weinig tijd om achter de computer te kruipen. 
In de afgelopen weken zijn we naar Bussloo geweest:

En dat was natuurlijk weer geweldig! Nieuwe luchtjes, nieuwe hondjes, sterker nog we hebben onze dubbelgangers ontmoet! Er kwam een hond aanrennen die echt het spiegelbeeld is van Saya. Zelfs haar witte tekening was bijna hetzelfde.


Nu wordt er hier al sinds begin december flink geknald met vuurwerk en iedereen weet dat ik vorig jaar flink onder de pillen zat om nog enigszins te kunnen functioneren. Dat gaat dit jaar al een stuk beter. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik wel twee keer naar huis gelopen ben, maar toen was het donker en er werd flink geknald, maar het valt in het niet met vorig jaar. Mijn bazen hebben voor mij een D.A.P.-band gekocht en het werkt! Als ik zo vooruit ga, hoef ik dit jaar misschien wel niet aan de valium...!

Nog steeds gaan wij (bijna) dagelijks naar het bos en soms gaan we met anderen, wat natuurlijk helemaal geweldig is! Maar het allerleukste is dat we soms reeën tegenkomen. Wat een machtige beesten! De eerste keer dat we ze zagen, was toen we naar een ander bos gingen waar minder vuurwerk te horen was. Minpuntje aan dat stuk was wel dat je zonder moeite de snelweg op kon wandelen en ik heb Maike al meerdere keren horen zeggen dat we daar niet meer naar toe gaan. Ik geloof dat ze wat geschrokken is van de nabijheid van de snelweg. In ieder geval, toen zagen we er een stuk of zes; wij erachteraan natuurlijk! Richting de snelweg.... Gelukkig was dat goed afgelopen, want ze zijn zo groot en mooi dat Saya en ik gewoon stonden te kijken. 
De tweede keer was op tweede kerstdag in ons eigen bos. Er waren een paar ooms erg geschrokken dat wij weer hard achter drie reeën aanrenden, maar zij wisten niet dat Saya en ik er niet op jagen, maar gewoon gezellig meerennen. Wij jagen alleen op mollen, muizen en konijnen en die maak ik niet eens dood. Wat is het verschil: als wij jagen, hoor je mij tjilpen, janken en gillen en luister ik naar niks en niemand meer. Als we meerennen met paarden of reeën, hoor je mij niet, luister ik goed en kom wanneer ik geroepen word.


Er was nog iets waar ik het helemaal niet meer over wil hebben, maar mijn bazen houden mij sinds zaterdag ernstig strak in de gaten. En niet zonder reden. 
Van vrijdag op zaterdag logeerde Nosey hier en gingen wij gezellig met haar en Akiro naar het bos, wel twee uur lang! Toen we thuiskwamen, kon ik niet tot rust komen. Ik weet niet waarom, maar ik moest gewoon heel hard door het huis scheuren en als ik ging liggen, gingen mijn poten vanzelf bewegen. En ik had het warm!! Op een gegeven moment was ik na rondjes draaien op de keukenvloer gaan liggen en toen schoot mijn hele lijf in een stuip. Wat er precies gebeurde, weet ik niet zo goed, maar heel in de verte hoorde ik mijn naam roepen en het volgende moment zat ik in de auto naar de dierenarts. Toen ging het eigenlijk best wel weer goed.
Bij de dierenarts moest ik op de weegschaal, gingen ze me helemaal bevoelen en kreeg ik meer dan eens een naald in mijn lijf! Toen heb ik gevochten als een leeuw, donder op met die onzin! Het is ze toch gelukt om bloed uit mij te halen en een goedje in mij te spuiten. Dat bloed gingen ze onderzoeken en was (natuurlijk!) goed en dat goedje was tegen de koorts, want dat had ik namelijk. Wat er nou eigenlijk gebeurd was, is niet duidelijk. Ik kan in de stuip geschoten zijn door een combinatie van koorts en hevige activiteit of ik heb een licht epileptische aanval gehad. Nu gaat het weer uitstekend met mij! Maar mijn baasjes waren heel erg geschrokken en ik durf ze bijna niet meer alleen te laten; zaterdag en zondag heb ik Maike opgehaald om bij mij te zitten/liggen als ik ging slapen. Lag ik lekker tegen haar aan en als ze wegliep, liep ik mee; dus we hebben het hele weekend heerlijk geknuffeld. Ik mocht zaterdag zelfs even op de bazen hun bed liggen....
 

Herfst

Jaja, het is alweer eventjes geleden sinds ik achter de computer kon kruipen, maar ja, ik ben dan ook een drukke hond. En als ik druk ben, is Saya het ook; dus...

De laatste tijd gaan wij steeds naar het bos en dat is echt mega!! Het kost onze bazen wel wat tijd, maar dat hebben ze wel voor ons over. Dat bos ligt op een kwartier wandelen van ons huis af én we gaan er door het park naartoe. Tussendoor moeten we wel even aan de lijn, maar who cares?! Sterker nog, zodra de bazen de lijn laten zien ter hoogte van het fietspad, weten wij al waar we heen gaan. 
Maar, ja natuurlijk is er een maar, niet voor ons, maar voor de bazen, want ik ben dól op vossen- en konijnenholen. Maar dan ook dól! Ik moet eerlijk bekennen dat Maike van de week 2 en een half uur bezig is geweest om het bos uit te komen...dankzij mij. Máár ik had wel 5, je leest het goed, 5 holen gevonden! En die moet ik zomaar laten voor wat het is zeker?! Dacht het even niet! Kijk, je weet maar nooit. Stel je voor (en dat doe ik regelmatig, zelfs als ik slaap) dat zo'n konijn of vos eruit komt rennen. Mmmwwhaa!!! 

Dan heb ik geen idee wat ik er mee moet. Ik heb ooit een muis gevangen en die heeft Saya opgegeten. Ik kan dat niet. Ik vind ze eigenlijk best grappig en wacht tot een van de bazen in de buurt is om me te helpen. Maar goed, ik kan het niet helpen, ik moet op jacht... Van de week haalde Woodstock me terug; die was het zat. Hij had al héééél lang op me moeten wachten en kwam me nu met veel gemopper en geblaf halen. 
Weet je wat we ook regelmatig tegenkomen in het bos? Soldaten! Nu vraag ik je...! Nou, ik kan je zeggen dat ik het afgelopen week helemaal gehad had met die half zichtbare mannetjes. Ze stonden met zo'n dertig man, ik ben erop afgerend en heb ze even laten weten hoe ik erover denk! Wat denk je dat hun reactie was? Ze hebben me uitgelachen....
Dat zijn overigens niet de enige mafketels die we tegenkomen. Je hebt al weer van @!*#!jochies die vuurwerk afsteken en, wellicht nog erger, jagers. Dat geknal kan ik hélemaal niet hebben, vandaar dat ik nu een DAP-band om heb, word ik rustig van. Dan nog, wáárom??! 
Maar goed, om je een idee te geven wat wij tegenwoordig (bijna) dagelijks uitspoken een filmpje: