De afgelopen week was weer heel bijzonder. Wij, ja wij, want we zitten aardig op één lijn, hebben het behoorlijk naar ons zin. Dat is als wij onze eigen ding kunnen doen. Dat geldt niet voor de dingen die onze bazen bedenken, zoals de hondenschool. Vorige week gingen we voor het eerst (weer). Saya naar de instapcursus en ik naar de vervolgcursus. Allebei om kwart voor elf op hetzelfde veld. Dat was dus helemaal niks...! We snapten er allebei geen bal van: Saya piepend aan de ene kant met Wim en ik en Maike aan de andere kant niet wetend wat er allemaal aan de hand was; dus complete aandacht voor hen en geen voor de cursus. En wat denk je? Wim en Saya moeten nu een uur eerder! Dat vond ik dus vanmorgen helemaal niks. Saya ging zomaar weg met Wim, terwijl we net gezellig samen uit waren geweest. Maar eenmaal op het terrein, zag ik haar weer met Wim en was alles weer helemaal oké. Toen waren de rollen omgedraaid, want toen ging Saya piepen, blaffen en springen en ik ging vrolijk naar school. Uiteindelijk hebben we allebei een goede dag gehad op school. Saya was super en ik...euh, tja, uhm. Nu ja, gewoon goed!
Niet dat Orisha de braafste van de klas is, welnee. Ze laat mij altijd merken wanneer ik iets doe wat niet mag en oh oh wat een oud wijf is het dan! Ziehier een foto van mij met een bak lamshart. Ik denk maar één ding: LEKKER!!! En Orisha deed gewoon mee, maar wee mijn gebeente als ik tegen iemand opspring of op bed spring o.i.d.. Nogmaals als er wat te halen valt, maakt het Orisha geen zak uit of ik iets stout doe, maar als de bazen in de buurt zijn en er is geen eten... Buiten gaat het met mij overigens heel goed. Wim is best een lieverd en sinds we samen naar school gaan, durf ik hem ook te vertrouwen. Gisteren heb ik voor het eerst helemaal losgelopen met hem alleen! Jawel, ik ben best wel trots op mezelf!
Ja, Saya is trots en terecht! We breken de tent niet meer (helemaal) af als we alleen zijn plus dat mijn oren niet meer tuiten van Saya's gehuil. We staan nog wel samen op de keukentafel als we alleen zijn, maar dat weten de bazen niet; dus ssstt.
Saya en ik zijn eigenlijk heel saai.
Maar we hebben een hoop lol samen, vooral nu Saya wat los komt in het park. En ik gedraag me helemaal niet als een oud wijf! Ik weet gewoon wat mag en niet. Behalve dan als het om eten gaat. En ik ben gewoon de baas. Punt.
We hebben het druk. Vooral met elkaar. Het kost tegenwoordig wel wat moeite om rustig achter de pc te gaan zitten, maar Saya is moe en dus moet het nu wel lukken. Wat is er de afgelopen weken gebeurd? Nou, best wel veel. Om te beginnen, kunnen Saya en ik het best heel goed vinden. Ze hoort nu bij ons en dus gedraag ik me ook zo. Ze heeft namelijk nog wel eens een handje van weglopen en dan haal ik haar terug. Niet dat dat altijd werkt, maar ik doe mijn best en anderen valt het ook op. Daarnaast heeft ze wat moeite met grote mannen. Zowel mensen als honden. In het geval van mensen kan ik niet zoveel doen, máá'r in het geval van hondenmannen kan ik heel veel. Het is nog al eens voorgekomen dat ik tussen Saya en een flinke reu ben gaan staan om mijn kleine meisje te beschermen. Alsof ik bang ben van zo'n kerel, ha! Maar wat het allerleukste is van een ander hondje in huis is het keten! Maike moet weer werken, Dennis weer naar school; dus het is party time!! Score tot nu toe: een halve doos chocolaatjes (waar we de helft niet van opgegeten hebben en waar iedereen van in de paniek schoot...), een half brood, twee appels met verpakking, een doos tissues, een doosje met brilpoetsdoekjes, een mes, een vork en nog zo wat. En dan hebben we het nog niet over op de keukentafel staan, rennen en stoeien op de bank, zodat die aan de andere kant van de kamer staat, ongestraft tegen het aanrecht aan staan en blaffen tot je schor bent. In één woord geweldig! Nu ja, ik heb wel een hoop lol, maar Saya moet nog wennen aan het idee dat de bazen weggaan, maar ook weer terugkomen. Ze piept nog wel tot het pijn doet aan je oren. We gaan ook niet meer zo ver in het park. Ten eerste omdat Saya alles eng vindt en ten tweede omdat je nu als hond een bekeuring krijgt als je los loopt waar het niet mag. In het ergste geval moet je baas mee naar het bureau. Dat gun je je baas niet; dus zijn we heel braaf. Dat is te zeggen, als Maike met ons uit gaat. Als Wim met ons gaat....tja. Saya luistert niet naar hem. Ik doe mijn stinkende best om te laten zien dat ie best aardig is, maar ze luistert gewoon niet. Ze is al twee keer weggelopen en niet naar huis, want ze weet de weg nog niet zo goed. Nu begint de cursus weer en ik ga met Maike het tweede jaar in, maar Saya moet nu met Wim. Misschien dat ze dan doorkrijgt dat ze hem kan vertrouwen en hij haar. Het is namelijk best raar dat als we met Maike gaan, Saya gewoon meeloopt en speelt en luistert, maar als we met Wim gaan, ze alleen maar naar huis wil. Vind ik ook niet leuk, want samen rennen en spelen is mega!
Gisteren is er iets heel ergs gebeurd aan het eind van het park. Gelukkig waren wij er niet bij betrokken. Hier de link naar het nieuwsbericht: http://www.nu.nl/binnenland/2317286/vrouw-71-overleden-botsing-met-hond.html Wim heeft wel de traumahelikopter gezien toen hij met ons naar huis ging, maar hij wist niet wat er aan de hand was. Maike was naar Lowlands (waar Saya behoorlijk pissig over was, maar dat vertel ik nog wel) en wist helemaal nergens van, maar zij hoorde het vanmorgen al toen ze ons ging uitlaten. Iedereen heeft het erover, wat niet zo raar is, want elk van ons kan dit overkomen. Wat niet wegneemt dat het heel erg is...
Saya is hier bijna een week en eigenlijk is het best gezellig! Het is nog wel een beetje een klein ding die niet alles snapt, maar wel haar stinkende best doet. Ze mag zelfs al los in het park! Daar heb ik heel wat langer over gedaan en ook buiten plassen en poepen. Ik ben onder de indruk, kan ik je vertellen. Niet dat ze alles ophoudt, maar meer dan de helft doet ze buiten en niet alleen maar voor de deur en in de tuin, zoals ik de eerste tijd, welnee. In het park! En samen op duiven, eenden, kauwen en kraaien jagen is leuker dan in je eentje; dus dat doen we dan ook. We wachten ook op elkaar, niet dat zij vaak op mij moet wachten, want ze heeft altijd één oog op Maike gericht en gaat nooit verder dan ongeveer vijftien meter bij haar vandaan, maar dan nog. Weet je wat eigenlijk heel prettig is? Ze is heel rustig en neemt de tijd om die rust te nemen, daar kan ik nog wat van leren, wat ik ook doe.
Samen op de bank, op de grond in de garage, in een mand of onder de tafel is best te doen. Dat had ik eerlijk gezegd afgelopen woensdag nog niet gedacht hahaha! Gisteren kwamen er allemaal paarden langs. Saya werd wel aangelijnd, maar of dat nou nodig was... Ze stond erbij en keek ernaar. Ik niet, ik vind die beesten machtig mooi! Sterker nog, ik heb me in de rij aangesloten...
Het is eigenlijk een heel lief, klein meisje wat heel graag met mij wil spelen en van me wil leren. We kunnen het dus uiteindelijk hartstikke goed met elkaar vinden!
Hallo! Ik ben Saya. En sinds woensdag woon ik in Almere.
Mijn nieuwe huisgenoten zijn bijzonder vriendelijk. Ook al wil ze zelf het tegendeel geloven, zelfs Orisha is zeer aangenaam. Toegegeven, het was wel eventjes wennen, zelfs voor zo'n intelligent hondje als ik, maar toen ik de hele situatie eens overdacht, kon ik niet anders dan tot de conclusie komen dat het allemaal best wel mee viel en dat dit wel eens een zeer goede stap zou zijn voor mijn welzijn. Let wel: ik ben nog maar een relatief kleine hond, technisch gezien zelfs een pup, desalniettemin beschouw ik mijzelf wel wat verder in mijn ontwikkeling dan de gemiddelde leeftijdsgenoot van dezelfde soort. Ik heb het beste van twee werelden; wat valt daar nog aan toe te voegen. Even nog over Orisha. Ze zegt wel dat ze het allemaal maar zozo vindt, máár ik heb foto's die het tegendeel bewijzen. Om te beginnen gisteravond:
Zie, ze vindt me wel lief. Niettegenstaande, ik haar ook. Spreekt voor zich; zij weet alle mores hier en is bovendien bijzonder aangenaam gezelschap, hoewel ik de neiging heb mensen boven soortgenoten te prefereren. Meestal lig ik dan ook bij één van mijn nieuwe baasjes in de buurt. Dat is 's nachts nog wel een puntje van verbetering mijnerzijds, gezien het feit dat afgelopen nacht Wim beneden heeft geslapen na aanhoudend smeken. Edoch, daar tegenover staat dat ik vandaag wel twee maal buiten mijn ontlasting heb gedaan. En dan bedoel ik ver weg, in het park, op het gras. Zoals ik al zei, ik ben snel van begrip. Maar ik heb nog meer bewijs dat Orisha mij wel kan velen. Zie maar de pret die we samen hadden met het jagen op libellen en andere waterwezens.
Gisteren zijn we met z'n allen naar Rauderfehn gereden en hebben we Saya opgehaald. We zouden eigenlijk Dimitri ophalen, maar dat ging niet zo goed. Hij was thuis wel heel leuk en hebben we ook wel gespeeld, maar het ging op sommige punten gewoon niet. Maar toen zei René dat er ook nog twee dames waren die op een huis wachtten en omdat Esmé al de hele tijd lag te knuffelen met Saya, hebben mijn baasjes en Janni en René overlegd en ging zij mee.
Dit is ze dus. Iedereen hier vindt haar helemaal lief. Ik moet er nog wel een beetje aan wennen. Gisteren in de auto (2,5 uur op elkaars lip) ging wel goed, maar toen we thuis kwamen.... Wat een lomperik! Ze liep gelijk naar mijn drinkbak en slobberde de helft op, om het vervolgens in een spoor door de kamer, uit haar bek te laten lopen... En dan heb je nog niet gezien hoe ze eet! Maar daar verbaasde ik me alleen maar over. Vervolgens ging ze mijn kauwdingen pakken. Dat ik er nou niet naar omkijk, wil niet zeggen dat iemand anders ze zomaar mag pakken. Ik zal je zeggen, ik ben de hele avond bezig geweest die botten weer af te pakken en op te bergen. Op een gegeven moment werd ik zelfs een beetje boos, maar dat vond Wim niet goed en kreeg ik op mijn kop. Dat vond ik wel heel dom. Saya jat mijn spullen, ik word pissig en ik krijg op m'n kop. Maar goed. Gisteravond met uitlaten heb ik haar genegeerd. En zij maar achter me aan sjokken. Vannacht om drie uur had ze een dikke drol in de keuken gedraaid! Werkelijk! Maike en Esmé sliepen beneden, voor het geval ze het allemaal eng vond ofzo, en ik heb Maike wel even laten weten dat er iets lag. Toen kon ik eindelijk eens gaan slapen.... Vanmorgen was het moeilijk wakker worden. Zo zeg, maar dat heb je als je nachtbraakt. Wat denk je? Saya kroop gelijk bij Maike onder de deken. Ik mocht eerst eten en toen ik halverwege was, kreeg Saya haar bak. En na een tip van Janni, was het een stuk minder schrokken. Dat ging heel goed, want ze bleef van mijn eten af. Vervolgens zijn we een uurtje later naar het park gegaan. Ik heb ontdekt dat ze niet zo sloom is als ik dacht. Sterker nog, ik mag haar wel, een beetje dan he, we gaan niet overdrijven. We kunnen eigenlijk best wel lekker spelen samen. En we kregen allemaal aandacht van allerlei baasjes, altijd leuk. Toen ik met de rest (Woodstock en co) een kat in de boom joeg, kon ze niet mee en schrok ze zelfs een beetje, maar met z'n allen hebben we haar weer gerustgesteld dat het alleen maar spelen was. Minpuntje: ze loopt voortdurend achter me aan en dat vind ik knap vermoeiend. Dus thuis ga ik dan lekker op mijn baasjes bed liggen: Saya kan de trap niet op. Haa!
Bonjour mes amis! Ja, ik ben een bereisde hond en nu kan ik Frankrijk aan mijn lijstje toevoegen. Twee weken in Normandië in een Pipo-wagen:
Gelukkig vind ik autorijden heel leuk; dus dat was allemaal geen probleem. Wat ik wel wat minder vond: ten eerste zijn die Fransen een beetje vreemd als het om honden gaat. Die beesten zijn allemaal handtas formaat en mogen van hun baasjes absoluut niet snuffelen, laat staan spelen, met andere honden en zeker niet met zo'n gevaarlijke hond als ik. Ik ben wel wat uitzonderingen tegengekomen, maar dat waren dan ook chiens de course, zoals ik. Ten tweede: je mag daar nergens los! Niet dat mijn baasjes zich daar iets van aantrokken, maar dan nog. Rare jongens die Normandiërs. Vlak bij de camping was een heel groot veld met een parkeerplaats en aan de luchtjes te ruiken, staat daar wel eens een markt o.i.d. en daar mocht ik lekker los. En in de eerste week had ik al een Nederlands vriendinnetje Lola, een ruwharige tekkel uit Nijmegen en daar had ik regelmatig een parkeerplaats afspraakje mee. In de tweede week kwam Nosey, mijn grote vriendin van thuis en dat was helemaal leuk! Samen rennen op het strand, mocht eigenlijk ook niet, maar 's avonds werd het eb en dan veranderde het kiezelstrand in een zandstrand en tja, dan liggen er toch geen mensen en alles wat wij dan hebben laten lopen, is de volgende ochtend in de zee verdwenen... In de eerste week moest ik ook heel groot zijn en op Dennis en Esmé passen. Ook de meneer van de camping liep af en toe eens langs, maar ik was heel waaks! Tim, het vriendje van Dennis had namelijk zijn hoofd gestoten tegen een knie op het springkussen en die moest even naar het ziekenhuis om te kijken of het allemaal wel helemaal goed was. Dat was het gelukkig en het duurde eigenlijk allemaal helemaal niet lang, want het ziekenhuis was vlakbij en volgens mijn baasjes ging het allemaal een stuk sneller dan in Nederland. Maar ik heb iedereen die ook maar naar onze roulotte keek, weg geblaft! En we zijn met z'n allen naar Eu geweest. Maike's mama en zus waren ook mee en dat was leuk! In de kerk van Eu liggen de nobelen die in het kasteel gewoond hebben en zo. En wat denk je wat voor soort hond aan hun voeten lag op hun graven in de crypte? Drie keer raden...haha. Één zoals ik! Alsof mijn voorouders van adel zijn hahaha. Dit is mijn kasteel:
En het bos wat er bij hoort, ook van mij. Mijn eigen privé jachtterrein. Tja, je mag als hond ook wel eens dromen, toch. Interessant linkje: Chateau d'Eu
De tweede week vond ik een stuk minder. Vooral omdat er dingen in de lucht gebeurden waar ik niet helemaal vrolijk van werd. Zit je lekker in het gras van het ochtend zonnetje te genieten, ineens een herrie! Onbeschrijfelijk. Iedereen omhoog kijken, ik ook, vliegen er twee straaljagers heel laag over! Zo laag, dat ik bedacht dat ze wel eens op mijn hoofd konden landen. Ik heb de rest van de ochtend onder het bed gelegen. En elk vliegtuigje wat daarna overkwam, heb ik goed bestudeerd! Stel je toch eens voor... Vervolgens besloten die rare Dieppenaren een groot vuurwerk af te steken op de heuvel achter onze camping. En iedereen maar zeggen dat het nog goed te zien is voor zo ver weg. Puh, ver weg! Nog steeds te dichtbij, zeg ik je. En het heeft ook nog geonweerd! Ik denk dat ik de tweede week van de vakantie voor een aanzienlijk deel onder het bed heb doorgebracht. Let wel: uit zelfbehoud! Lekker ontspannen; dus niet! Maar het was alles bij elkaar best heel leuk. Ik heb goed naar Ilko geluisterd en ook twee weken op het bed van mijn baasjes geslapen. En ik heb heerlijk op het strand gerend...
Vandaag heb ik voor het eerst echt gezwommen! Jawel en ik vond het nog leuk ook! Een tijdje geleden ben ik met mijn baasjes naar het hondenstrand geweest. Ter herinnering:
Nou, vandaag was het weer heel warm en ik was mee geweest in de auto, maar dat hielp ook niet echt; dus gingen Dennis, Maike en ik weer naar dat strand. Ik vind het daar wel heel spannend hoor en ik kan het dan ook niet helpen dat ik eerst flink mijn darmen moet legen. Gelukkig hebben ze hier geleerd dat dat wel eens gebeurt en dus zijn er genoeg poepzakjes. Maar toen... Met Dennis en Maike mee het water in tot waar ik niet meer kon staan. Heel eng!! Ik vroeg me nog even af of ik het wel kon. Nou, ik kan het!!!!!! En hoe. Ze hadden een balletje gevonden en we hebben héérlijk gespeeld. Steeds terug naar waar ik wel kon staan en dan zwemmen naar het balletje. Dennis in het ondiepe en Maike in het diepe. Ik heb zelfs extra rondjes gezwommen voor de lol! Maar hoe warm het ook was, op een gegeven moment had ik het zo koud dat ik vanzelf ging rillen en klappertanden. Toen gingen we ook naar huis. Dan nog, ik was helemaal vrolijk, zo vrolijk dat ik daarna breed kwispelend de dierenartsenpraktijk ben binnengewandeld. Mijn hechtingen mochten er namelijk uit. Eitje! Was zo gepiept. Eigenlijk zijn ze daar best aardig. Maike heeft nog extra poepzakjes gekocht in een speciale poepzakjeshouder voor als we op vakantie gaan. Het was een leuke dag!! Ps. René en Janni zeiden dat ik niet meer aan Esmé's knuffels mocht komen. Ik kan niet zeggen dat ik die belofte gehouden heb, maar ik had bedacht dat ik dan maar de knuffel van één van Esmé's vriendinnetjes kon pakken. Twee logeren hier weer; dus vanmorgen toen ze weg waren, ben ik weer eens op onderzoek uitgegaan. Sorry, sorry, sorry!! Ik had nooit gedacht dat Alicia zóó moest huilen. En ik had alleen maar een oog er uitgepeuterd! Gelukkig is Maike een goede berendokter en zie je niks meer van ons "ongelukje".....
Van het weekend vierde Wim's moeder haar verjaardag; dus reden voor een feestje. Eerst gingen we thuis bij hen in Kortenhoef taart eten. Hartstikke leuk, want niet iedereen kende mij en ik kreeg dus heel veel aandacht. Alles heel gezellig en ontspannen; zie ik ineens een gek beest. Het was een kikker...
Zoals je kunt zien, vond ik het nogal wonderlijk. Vreemd beest, met vreemde geluiden. Overigens heeft Esmé het filmpje helemaal afgemaakt, want als het aan Maike gelegen had, was het een stuk minder geweest. Ere wie ere toe komt en dat is in dit geval Esmé... Voordat we met z'n allen naar het pannenkoekenhuis gingen, liet Wim mij nog even uit. Kwamen iets tegen wat lijkt op dit:
En die was niet zo lief als de kikker! Ik kwam gewoon even snuffelen en toen kreeg ik een haal over mijn neus! Niet te geloven!!! Later hadden we, ja ik ook, heerlijk pannenkoeken gegeten en gingen we terug naar de auto, kwam ik er wéér zo één tegen. Nou, met een boog er omheen! Dat gebeurt me geen tweede keer. Rare jongens die katten! Máár... Vanavond ging ik met Dennis en Maike uit en toen kwamen zo'n soort in het zwart/wit tegen en die heb ik de boom in geblaft! Ha! Bangepoeperd!!
Psst. Psst. Even tussendoor. Maarre, ssssttt! Ze weten het hier wel, maar ze snappen niet hoe gevaarlijk de situatie eigenlijk is; dus ssstt. Soms gaat er wel eens iets stuk. Soms doe ik dat, soms één van mijn baasjes. Niks bijzonders, zou je zeggen, maar hier is meer aan de hand.... Sterker nog: eens in de zoveel dagen komt ie tevoorschijn... Hij is rood. Hij maakt lawaai. Hij vreet alle resten op. Hij reageert niet op roepen of mijn geblaf. Hij vreet alle zooi van de vloer. Hij boert of hikt nooit. Kortom HIJ is gevaarlijk!! Er woont hier een monster in huis!!Ik heb stiekem een foto gemaakt:
Pas op!! Er zijn er meer!~En ze zijn gevaarlijk! Buitenaardse wezens! Ik weet er anders geen verklaring voor, maar pas op, want voor je het weet heeft ie je vacht in zijn bek! Zeg het voort! Verdrijf de monsters! Blaf ze de wereld uit!
