Laatste dag

Het is de laatste dag van het jaar en je vraagt je af hoe ik dat weet. Nou, ik zal je zeggen dat ik het niet licht zal vergeten!! Bij voorbaat excuses als ik wat raar tiep, maar ik zit zwaar aan de pillen. Sinds gisteren of vorige week, geen idee. Ik zie dubbel, staar naar alles (wat niet slim is in het geval van soortgenoten, maar behalve Saya kom ik die toch niet tegen), kan niet piesen, kan niet slapen, kan maar weinig eten, kortom de hel is los gebroken! Of het is oorlog, kan ook, maar het is héél eng en psychedelisch... Ik heb zelfs met mijn bazen geworsteld! Ze wilden dat ik een plasje zou doen. Eerst in de voortuin. NJAAA, doodeng met al die herrie. Daarna in de achtertuin, AAAAHHH!! Al die kleuren en die knallen, ik word er nog helemaal nggnnngg van.
Saya? Die spoort niet. Die speelt en wil naar buiten. Maar omdat ik niet wil, vindt ze dat ook goed. Hoewel ze wel in de tuin rent en speelt met Dennis. Ze probeert mij ook steeds op te vrolijken; nou niet dus!!
Deze dag breng ik het liefst door onder de wastafel in de badkamer met de radio op 10! Ze hebben mijn mand daar neer gezet... 
Maike heeft gezegd dat ik straks weer m'n pillen krijg en dat is fijn. Want dan slaap ik of ik merk het niet zo, die knallen. Ze is speciaal voor mij vanochtend, nee, gisteren, want vanochtend ben ik met de zus van Maike uit geweest, toen was het nog stil en kon ik poepen; gisteren dus naar de dierenarts geweest om te overleggen wat ze met mij aan moesten. Ik ben namelijk al sinds, even tellen hoor, eergisteren helemaal bang en mag ik nauwelijks los. Mocht, want vandaag krijg je me met geen 10 paarden naar buiten!!
Gut, ik wou dat het 2011 was!!


Gelukkig Nieuwjaar!!!!

Vervolg...

Het gaat goed met Meissie de dwergtekkel! Dat is goed nieuws, maar...  op sommige punten loopt het niet zo vlot. Het schijnt dat er wat moeite is met aangifte doen. Ik ben maar een hond; dus mijn eerste reactie is: WAAAT???!! En waarom dan?! Wat als het de volgende keer een kind is met een balletje? Of als ik het ben? Of, nogmaals, wat als het de volgende keer een kind is?!
Ik ben een 'normale' hond; dat wil zeggen: ik hou niet van vechten, ik respecteer mensen en als ik ergens problemen mee heb, dan laat ik dat op een niet agressieve manier merken. Oké, toegegeven, mijn lip gaat ook weleens omhoog, maar dan is duidelijk dat ik mij niet prettig voel. Ik loop nog liever onder een auto dan dat ik zou bijten. En nu hebben wij gezien dat er een hond is die al die signalen niet snapt. Die niet door heeft wat onderdanigheid betekent en niet snapt dat het het niet bij onze soort hoort om te bijten. Zeker niet tot er bloed vloeit. En wij zijn afhankelijk van mensen. Daarover heb ik geen klagen, maar ik ben nu wel een beetje bang voor de mensen die moeten zorgen dat zo'n hond niet zijn gang kan gaan. Als deze hond een mens was geweest, zat ie nu in een psychiatrische inrichting voor de rest van zijn leven.
Kan iemand mij dit uitleggen? 
Ik ben met mijn broers gevonden in een vuilnisbak. Wij zijn door mensen met de beste bedoelingen opgevangen en een beetje opgevoed. Toen hebben wij duizenden kilometers gereisd om bij andere mensen te komen die ons nog meer hebben opgevoed en vooral lief gehad. Nu zijn wij bij onze permanente baasjes. Ik spreek even voor ons alle drie, maar het geldt voornamelijk voor mij: ze hebben ons een thuis gegeven, al onze rare dingen voor lief genomen en ze houden oneindig van ons. (Zelfs mijn angst voor harde knallen nemen ze hier voor lief; sterker nog, ze stemmen hun afspraken voor oudjaar erop af...) 
Als ik zoiets zou doen,als deze hond, lag ik bij de dierenarts wachtend op de eeuwige jachtvelden. En waarom, omdat mijn baasjes van mij houden en van mijn soortgenoten. Er bestaan geen tbs klinieken voor honden, alleen 'het spuitje'. Er is geen rechtbank die over ons lot beslist, alleen als we 'in beslag worden genomen'. In zekere zin zijn wij (nog steeds) goederen en dat is oké. Maar laat de mensen waar wij afhankelijk van zijn hun verantwoordelijkheid nemen en zorgen dat elk hondje de baas krijgt die bij hem/haar past en dat elke psychisch gestoorde hond die over de schreef gaat, de hulp krijgt die hij/zij nodig heeft. Al was het maar een baas die zijn/haar verantwoordelijkheid neemt, dan wel een overheid die ingrijpt.
Wij hebben niet alleen behoefte aan liefde, maar ook aan duidelijkheid en verantwoordelijkheid en vooral niet aan halfslachtigheid en struisvogelpolitiek....

Fijne kerst!!

Happy Hogswatch!!

Te lang!!

Hee, hallo!! Lang niet gesproken! Maar wij hebben het ontzettend druk gehad. 
Waar zal ik eens beginnen... Wij hebben heel wat feestjes achter de rug. Ten eerste het Halloweenfeest. Dat doen ze hier ieder jaar, maar wisten wij veel. Er kwamen niet alleen heel veel mensen, maar ook nog eens raar verkleed! 

En dit is nog maar een voorbeeld, omdat de rest in het park was op één of andere tocht. Daar hebben Saya en ik ook aan meegedaan overigens. En wij waren helemaal geweldig! We waren stil toen het moest en blaften toen het mocht! Jawel, wij kunnen ook meedoen met een feestje!
Er waren wel dertig mensen, groot en klein en misschien zelfs nog wel meer. En een herrie! Maar wel heel leuk.
Er was ook nog een hondje die ik al wel vaker had gezien, maar Saya nog niet: Fonz! Jawel The Fonz, maar niet zo cool... Beetje een eigenheimer als je 't mij vraagt. Hij deed net alsof de keuken van hem was, nou vraag ik je... Maar goed, als hij daar helemaal heppie van wordt, waarom niet?! Na het volgende feestje was ie er weer, onze eigenwijze Jack Russel, en deed ie weer net zo. Ons motto: laat maar gaan, leven en laten leven. Het volgende feestje was de verjaardag van de Dennis en Esmé. Net als puppies: allebei op dezelfde dag, alleen niet even oud (??!!). Toen waren er veel minder mensen, maar wellicht had dat te maken met de sneeuwbuien buiten. Er kwam geen eind aan...! Leuk was wel dat onze vriendin Nosey er de hele dag was en dat is altijd leuk. En dan nog wat verjaardagen waar mee naartoe moesten en ik kon niet op de computer, omdat Maike bezig was met foto's en dingen an af en toe hardop liep te mopperen. Dat is nu over, maar iedereen bleef een beetje uit de buurt van de pc; dus ik ook. Gelukkig is ze nu klaar en kan ik m'n gang gaan.
Tussendoor hebben wij ook allebei een examen gedaan en allebei geslaagd! Ik voor mijn EG1 en Saya voor de jonge hondencursus, basis luisteren, zeg maar. Nou, het was een verzoeking, maar ik heb 96 van de 105 punten gehaald! Bibberend lag ik op de grond bij de af-blijf oefening; het was zó koud, maar volgehouden! Jawel, ik kan alles! (als ik er zin in heb...)
En dan sneeuw... Sneeuw en nog eens sneeuw en kou. Bleh!! Maar Saya? Die vindt het helemaal geweldig; dus hebben wij menig vrij moment in de sneeuw doorgebracht. Jesses!

Die loopt sneeuw te eten alsof het het lekkerste is ooit; rolt erin, speelt ermee, enzovoorts. Om gek van te worden!
Drie keer raden wat ik zoal gedaan heb als het me te koud werd, ondanks mijn coole winterjasje(s)? Nou... naar huis wandelen natuurlijk!! Stelletje idioten. Wie gaat er met dit weer nu naar buiten als het niet echt hoeft? Nou, ik doe mijn ding en misschien begroet ik nog wat leuke soortgenoten, maar dan ben ik weg. Ajuu, paraplu!
Maike roept nu standaard in huis dat ze op de telefoon moeten letten, zodat iemand de deur voor me open kan doen. Wim wordt nog wel boos op me, maar Maike niet meer. Die heeft het (helaas) door wanneer ik wil gaan en dan lijnt ze me of aan, of ze laat me gaan en belt Dennis dat ie me moet opvangen. Die doet dan wel boos, maar is het eigenlijk niet; volgens mij vindt hij het wel grappig...

Saya niet. O, nee. Die heeft het ook in het geheel niet koud, raar beest. het kan Saya niet lang genoeg duren buiten. Ze springt in sneeuwhopen, vreet ervan, rolt erin en alles is één groot feest. Zelfs die harde knallen deren haar niet en die zijn voor mij toch echt reden nummer 1 om naar huis te gaan!
Soms ben ik wel jaloers op haar.
Vandaag niet. Het was een trieste dag voor onze soort. Ik schaam me zelfs voor mijn soortgenoten, hoewel ik me weleens afvraag of het wel soortgenoten zijn.
Zoals elke dag in de vakantie sliepen wij uit. Dus om half tien ofzo gingen wij naar het park met Maike. Hartstikke gezellig, want toen we aankwamen was daar Monique met haar vier Spaanse hondjes, Erma met haar drie hondjes en Ferdy met Meissie de dwergtekkel. We begroetten elkaar uitgebreid, natuurlijk, want dat zijn onze vriendjes. Vooral Saya en Meissie kunnen het goed vinden. Maar toen kwam Missy; een kruising bullmastiff/dogo argentino. Die greep Meissie en hoe! De ene helft van de baasjes stond aan Missy te trekken en ook te slaan en de andere helft probeerde Meissie te bevrijden. Het is gelukt! Maar vraag niet hoe. Wij waren helemaal van slag en met wij bedoel ik alle hondjes. 
Maike pakte de dwergtekkel van Erma over en riep dat we naar de dierenarts gingen en toen gaf ze onze lijnen aan haar! En toen liep ze weg met een hevig bloedende Meissie in haar armen en Ferdy achter haar aan. Nou ja,zeg. Dus Saya bleef keurig bij Erma, maar ik niet! Ik ben achter hen aan gelopen naar huis en ik kon het niet helpen, maar ik moest gewoon piepen. Zo gewond was Meissie dat ze bijna leegliep!
Dus ik was thuis bij Dennis, Maike was met de auto weg met een bloedende Meissie en haar baas en Saya was bij Erma. Ik moet erbij zeggen dat Meissie's baas de jongste niet meer is. Hij zou onze opa kunnen zijn en dat was eigenlijk dubbel vervelend. 
Ik was helemaal in paniek!! Saya weg, Maike weg, alles rook naar bloed, maar na een tijdje kwamen Maike en Saya weer thuis! Maike rook helemaal naar bloed en de auto ook, maar Meissie werd geopereerd bij de dierenarts en het lijkt allemaal goed te komen! En Saya was helemaal blij weer thuis te zijn. Ze schijnt heel heel hard gepiept te hebben in het park nadat wij weg waren (gegild zei een jongen), maar ze was helemaal stoer toen ze thuis kwam. 
Maike moest Esmé ophalen in Friesland, maar wij hebben heerlijk op de bank gelegen met Dennis en Wim is speciaal voor ons nog naar huis gekomen om ons uit te laten! 
Maar het is wel erg dat Meissie geopereerd moest worden en dat Monique bijtwonden in haar handen had die gehecht moesten worden. En dan hebben we het nog niet over de prikken die ze allebei moesten hebben. Je zou je toch kapot schamen voor honden die zulke dingen doen!
O, nog één ding. Monique heeft nu een Spaans pleeghondje en dat ik een schatje! Maar door de kou kan ze niet zo lang uit als goed zou zijn voor Roosje. En die rare Maike zei dat Roosje dan wel bij ons mocht logeren! Rare miep! Maar dat zien we nog wel.
Terwijl ik driftig zit te tikken, wat niet altijd even snel gaat met die poten van mij, heeft de baas van Meissie gebeld. Het gaat goed met haar, maar het was veel slechter dan ze dachten: ze was gebeten in haar buik, rug en nek. Er was nog maar heel weinig voor nodig geweest en ze was dood geweest. Ze heeft nu een verband om haar nek en buik en ze mag helemaal niks. De operatie heeft wel 500 euro gekost en dat geeft wel aan dat het best erg was. En mijn bazen schamen zich nu ook voor hun soort, want de baas van de bullmastiff wil niet betalen. Die zegt dat het de schuld van de dwergtekkel is.... Hoe verzin je het!!

Ziek, zwak en misselijk

Vandaag is Saya gesteriliseerd bij onze eigen dierenarts. Deze keer niet met een laparoscopie, omdat Saya, in tegenstelling tot deze atletische hond, het wel rustig aan kan doen. De operatie is helemaal goed gegaan, alleen is ze een uur eerder geopereerd dan de bedoeling was. Saya heeft zo hard zitten gillen in haar kooi, dat de dierenartsen al hun ochtend afspraken hebben omgezet. Drama koningin....hahaha.
Maar er was ook slecht nieuws. Omdat Saya nogal swingend loopt, had de arts al naar haar heupen gekeken en dat vertrouwde ze niet. Dus vandaag was Saya toch al knock-out en konden ze makkelijk een foto van haar heupen maken. Uitslag: Saya heeft HD, ook wel artrose genoemd. Haar linkerheup zit helemaal niet goed. Nu moet ze speciaal voer gaan eten wat je alleen bij de dierenarts kan kopen en wachten onze baasjes op het advies van de specialist. 
Het goede nieuws is dat Saya nog zo jong is en dat er nog van alles gedaan kan worden om erger te voorkomen. En ach, anders krijgt ze net als de oma van Esmé en Dennis gewoon een kunstheup. Die heeft er twee en loopt als een kievit! 

Nu is ze heel zielig. Ze ligt maar een beetje te suffen en toen ik even met Maike naar het park ging, belde Esmé of we naar huis wilden komen, omdat Saya aan het loeien was. We zijn toen maar gauw naar huis gerend. Even later moest Saya flink braken. Wat een drama voor een beetje misselijkheid... Hoewel, ik heb de hele dag liggen piepen op de bank en dat doet zij weer niet; hmmm...
Vorige week was ik ook bij de dokter. Jawel, alweer. Ik kan het ook niet helpen dat ik zo'n sportieveling ben! Ik had een snee in aan de bovenkant van een kussentje aan mijn linkerpoot. Volgen jullie het nog?! Kussentje, poot, dikke snee. Bloeden als een rund en een pijn! Onvoorstelbaar, zal ik je zeggen. 

Wij naar de dierenarts, gaat ze die wond opentrekken en er prikkend spul in gooien. Nou Saya heeft vandaag gepiept, maar ik verzeker je dat hun oren nog aan het nagalmen waren van mij. Want daarna werd ik op de tafel gelegd, gingen ze me met z'n drieën vast houden en stak die muts een naald in mijn poot! Geloof me, die ging er gelijk weer uit! Als een speenvarken! Dus geen hechting, wel schoen aan???!!
Hoe verzin je het: hondenschoenen... Toen de dokter het tegen Maike zei dat ik die aan moest, begon ze heel hard te lachen. Ze dacht dat het een grapje was. Nou, de volgende dag had ze ze al gekocht en kreeg ik ze aan. Wat een aanfluiting zeg! Ik heb er succesvol drie gesloopt toen niemand keek en ze op de tafel lagen. Nog drie te gaan...
Mijn poot is nu aardig aan het genezen, ook dankzij allemaal vage pillen die ik elke ochtend en avond letterlijk door mijn strot geduwd kreeg en ik hoef die rare schoenen ook niet meer aan. Soms komen ze nog wel met een doekje met prikspul, maar dat wordt ook steeds minder. 

Maar we passen goed op elkaar!

Herfst

De herfst is begonnen en dus zijn de velden gemaaid, wat ik helemaal geweldig vind, want de jacht op muizen en mollen kan beginnen! En ik heb al succes gehad, maar ik heb niks met het muisje gedaan hoor. Hij bewoog en piepte en euh daar schrok ik een beetje van...
Deze keer een filmpje met Saya in de hoofdrol. Het geeft een beeld wat wij de afgelopen weken gedaan hebben. (NB De kwaliteit is niet zo best, er wordt aan gewerkt.)
P.S. Wij vinden heel jammer voor Lavida dat ze niet een baasje gevonden heeft, maar ja, als je elkaar niet ligt... Onze baasjes maken heel veel reclame voor Lavida, vooral bij mensen die Saya bewonderen. Wie weet...

Alfamannetjes en regelteefjes

Orisha heeft zich ontpopt tot een regelteef. Dat is behoorlijk vermoeiend, voor mij, maar zeker voor onze bazen. Ze denkt dat het alleen maar goed gaat als zij het bepaalt, ja natuurlijk, wij kunnen allemaal niet zelf denken...! Goeie god, ze bepaalt met wie ik speel, wanneer ik dan met de door haar uitgekozen hond speel, wat ik wel en niet bij één van de bazen mag doen, welke richting ik op ga in het park en vorige week zelfs wanneer we naar huis gingen! Laten we het maar niet over de hondenschool hebben... Tot vorige week dan, want sinds afgelopen week gaat het steeds beter, dat geregel dan; het humeur van Orisha is menigmaal rond het vriespunt.
Op de hondenschool ging het helemaal niet goed toen we samen waren; dus ik moest een klas eerder (wat Wim helemaal niet leuk vond, want wel heel vroeg op zaterdag). Nou, nu zou het beter worden. Niet dus. Orisha liep weg, luisterde niet en dreef iedereen bijna tot wanhoop. Niet gelijk natuurlijk! Maar vorige week was het hoogte- c.q. dieptepunt. Ze zou zelfs aan de lange lijn moeten, omdat ze bijna een drukke weg was opgewandeld.

Máár sindsdien is er een hoop gebeurd: Maike kreeg zondag allemaal tips en trucs van iemand uit het park die honden traint. Dik een uur zijn we met hem en zijn hondjes bezig geweest en Ories vond dat niet leuk, want ze moest luisteren. De rest van de week heeft Maike volgehouden om haar wat in te dammen met gevolg dat ik wat meer ruimte heb om te spelen en mezelf te ontwikkelen. En we zijn thuis heel braaf, we halen (bijna) geen kattenkwaad meer uit. 

Vandaag op school heeft Orisha even training gehad van de juf. En dat vond ze afschuwelijk! Maar ze moest luisteren of ze wilde of niet en dat hielp! Daarna ging het goed! Als vanouds weer een team met Maike, ik ben helemaal trots!

Dit klinkt allemaal heel vervelend, maar het valt best wel mee hoor.  We hebben het samen erg gezellig en ik heb bijna geen ongelukjes meer. Soms nog een plasje, maar dat gebeurt vooral als ik heel opgewonden ben. Ik kan mijn ontlasting zelfs ophouden tot we in het park zijn! Maar dat was het dan ook: alle drollen die op het gras bij de ingang liggen, zijn van mij... Dat is wel wat gênant, maar hee, ik doe t niet meer binnen (tenzij de bazen echt te lang wachten...).
En oja, Ories heeft een vriendje, een lover! Hij heet Spike en hij is een golden retriever. Waar zij gaat, gaat hij. En hij probeert wel eens boven op haar te gaan zitten, waarom is mij een raadsel, maar dat mag niet van haar. Dan wordt ze kwaad, maar verder.... Als hij er is, doen ze ineens alles samen en dan gaat ze ook op haar rug liggen en likken ze elkaars oren en rug enzo. Bleh!! Hij vecht ook met andere mannen die haar leuk vinden, grommen en blaffen en nog meer van dat hanen gedrag. Echt werkelijk...

 PS. Ik ben inmiddels al groter dan Orisha, zeker een centimeter of twee!

Teamwork

De afgelopen week was weer heel bijzonder. Wij, ja wij, want we zitten aardig op één lijn, hebben het behoorlijk naar ons zin. Dat is als wij onze eigen ding kunnen doen. Dat geldt niet voor de dingen die onze bazen bedenken, zoals de hondenschool. Vorige week gingen we voor het eerst (weer). Saya naar de instapcursus en ik naar de vervolgcursus. Allebei om kwart voor elf op hetzelfde veld. Dat was dus helemaal niks...! We snapten er allebei geen bal van: Saya piepend aan de ene kant met Wim en ik en Maike aan de andere kant niet wetend wat er allemaal aan de hand was; dus complete aandacht voor hen en geen voor de cursus. En wat denk je? Wim en Saya moeten nu een uur eerder! Dat vond ik dus vanmorgen helemaal niks. Saya ging zomaar weg met Wim, terwijl we net gezellig samen uit waren geweest. Maar eenmaal op het terrein, zag ik haar weer met Wim en was alles weer helemaal oké. Toen waren de rollen omgedraaid, want toen ging Saya piepen, blaffen en springen en ik ging vrolijk naar school. Uiteindelijk hebben we allebei een goede dag gehad op school. Saya was super en ik...euh, tja, uhm. Nu ja, gewoon goed!

Niet dat Orisha de braafste van de klas is, welnee. Ze laat mij altijd merken wanneer ik iets doe wat niet mag en oh oh wat een oud wijf is het dan! Ziehier een foto van mij met een bak lamshart. Ik denk maar één ding: LEKKER!!! En Orisha deed gewoon mee, maar wee mijn gebeente als ik tegen iemand opspring of op bed spring o.i.d.. Nogmaals als er wat te halen valt, maakt het Orisha geen zak uit of ik iets stout doe, maar als de bazen in de buurt zijn en er is geen eten...
Buiten gaat het met mij overigens heel goed. Wim is best een lieverd en sinds we samen naar school gaan, durf ik hem ook te vertrouwen. Gisteren heb ik voor het eerst helemaal losgelopen met hem alleen! Jawel, ik ben best wel trots op mezelf!

Ja, Saya is trots en terecht! We breken de tent niet meer (helemaal) af als we alleen zijn plus dat mijn oren niet meer tuiten van Saya's gehuil. We staan nog wel samen op de keukentafel als we alleen zijn, maar dat weten de bazen niet; dus ssstt. 

Saya en ik zijn eigenlijk heel  saai.

 
Maar we hebben een hoop lol samen, vooral nu Saya wat los komt in het park. En ik gedraag me helemaal niet als een oud wijf! Ik weet gewoon wat mag en niet. Behalve dan als het om eten gaat. En ik ben gewoon de baas. Punt. 

Druk, druk, druk...

Hee, hallo!! 

We hebben het druk. Vooral met elkaar. Het kost tegenwoordig wel wat moeite om rustig achter de pc te gaan zitten, maar Saya is moe en dus moet het nu wel lukken. 
Wat is er de afgelopen weken gebeurd? Nou, best wel veel. Om te beginnen, kunnen Saya en ik het best heel goed vinden. Ze hoort nu bij ons en dus gedraag ik me ook zo. Ze heeft namelijk nog wel eens een handje van weglopen en dan haal ik haar terug. Niet dat dat altijd werkt, maar ik doe mijn best en anderen valt het ook op. Daarnaast heeft ze wat moeite met grote mannen. Zowel mensen als honden. In het geval van mensen kan ik niet zoveel doen, máá'r in het geval van hondenmannen kan ik heel veel. Het is nog al eens voorgekomen dat ik tussen Saya en een flinke reu ben gaan staan om mijn kleine meisje te beschermen. Alsof ik bang ben van zo'n kerel, ha! 
Maar wat het allerleukste is van een ander hondje in huis is het keten! Maike moet weer werken, Dennis weer naar school; dus het is party time!! Score tot nu toe: een halve doos chocolaatjes (waar we de helft niet van opgegeten hebben en waar iedereen van in de paniek schoot...), een half brood, twee appels met verpakking, een doos tissues, een doosje met brilpoetsdoekjes, een mes, een vork en nog zo wat.
En dan hebben we het nog niet over op de keukentafel staan, rennen en stoeien op de bank, zodat die aan de andere kant van de kamer staat, ongestraft tegen het aanrecht aan staan en blaffen tot je schor bent. In één woord geweldig! Nu ja, ik heb wel een hoop lol, maar Saya moet nog wennen aan het idee dat de bazen weggaan, maar ook weer terugkomen. Ze piept nog wel tot het pijn doet aan je oren. 
We gaan ook niet meer zo ver in het park. Ten eerste omdat Saya alles eng vindt en ten tweede omdat je nu als hond een bekeuring krijgt als je los loopt waar het niet mag. In het ergste geval moet je baas mee naar het bureau. Dat gun je je baas niet; dus zijn we heel braaf. Dat is te zeggen, als Maike met ons uit gaat. Als Wim met ons gaat....tja. Saya luistert niet naar hem. Ik doe mijn stinkende best om te laten zien dat ie best aardig is, maar ze luistert gewoon niet. Ze is al twee keer weggelopen en niet naar huis, want ze weet de weg nog niet zo goed. Nu begint de cursus weer en ik ga met Maike het tweede jaar in, maar Saya moet nu met Wim. Misschien dat ze dan doorkrijgt dat ze hem kan vertrouwen en hij haar. Het is namelijk best raar dat als we met Maike gaan, Saya gewoon meeloopt en speelt en luistert, maar als we met Wim gaan, ze alleen maar naar huis wil. Vind ik ook niet leuk, want samen rennen en spelen is mega!

Ernstig ongeluk

Gisteren is er iets heel ergs gebeurd aan het eind van het park. Gelukkig waren wij er niet bij betrokken. Hier de link naar het nieuwsbericht:
 http://www.nu.nl/binnenland/2317286/vrouw-71-overleden-botsing-met-hond.html  
Wim heeft wel de traumahelikopter gezien toen hij met ons naar huis ging, maar hij wist niet wat er aan de hand was. Maike was naar Lowlands (waar Saya behoorlijk pissig over was, maar dat vertel ik nog wel) en wist helemaal nergens van, maar zij hoorde het vanmorgen al toen ze ons ging uitlaten. Iedereen heeft het erover, wat niet zo raar is, want elk van ons kan dit overkomen. Wat niet wegneemt dat het heel erg is...