Weet je wat lekker schijnt te zijn: Risotto. Nu krijgen we dat niet, maar Maike zat vorige week te roepen dat het 'zóó heerlijk' was; dus dan moeten Saay en ik dat eens uitproberen. Dat viel even tegen zeg! Met veel pijn en moeite hebben we het pak risotto rijst van het aanrecht weten te vissen. Dat kostte serieus veel moeite, want de bazen hadden het ver weg gezet; Saya moest er bijna opklimmen om het te bemachtigen.
Toen hadden we het 'lekkers' eindelijk naar de bank weten te krijgen, er lag wel een spoor vanaf de keuken, maar er zat nog genoeg in om ons een heerlijk maal te bezorgen, en eerlijk gezegd: getverdemme! Het was hard en smakeloos! Dat Maike daar zo lyrisch over was...Hoewel ze het ook had over paddenstoelen et cetera. Plus dat ze er heel lang mee bezig was; dus misschien hebben wij wel iets fout gedaan...
Maar diezelfde middag vond ik een boek op de keukentafel. Nu zijn boeken in dit huis heel gewoon en slingeren ze overal. Sterker nog, er zijn genoeg plekken waar je wat voorzichtig moet lopen als viervoeter om je nek niet te breken over die dingen. Toch, deze had ik nog niet gezien en ik bedacht dat dit mijn kans was om te bewijzen dat ik voor een deel mens ben, heb ik dit boek gepakt. Na tien bladzijden heb ik het voor gezien gehouden. Ik snapte er geen snars van en Saya bleef maar blaffen en dat werkt ook niet en toen heb ik ik hem maar verstopt onder de stoel. Wel zo dat ik nog wist waar ik gebleven was, maar Maike vond hem tijdens het stofzuigen en heeft hem dichtgeklapt. Ach, van lezen komt de komende tijd toch heel weinig, want het is vakantie. Joechei!! Niet meer alleen thuis!
Elk nadeel heb ze voordeel...
Het is wel duidelijk dat ik bijzonder intelligent ben en ook zeer goed gebruik maak van mijn zintuigen. Als ik aan het rennen ben, zie ik alles. Van gaten in de grond tot de vogels in de lucht. Dat heeft met mijn soort te maken, want wij Podenco's zijn gemaakt om te jagen. Galga's ook, maar Labradors niet echt. Die kunnen goed dingen ophalen enzo, maar die kijken niet verder dan hun neus lang is.
Saya ook niet. Die heeft echt alles van haar vader geërfd als het om onhandigheid gaat. Ze is heel mooi, maar niet gracieus en zo blind als een mol. Daarom is ze tijdens het rennen in een kuil gestapt en heeft ze nu een verstuikte schouder. Ze zit al een week onder de pijnstillers, maar of dat nou handig was, weet ik niet. Zodra ze een pil op heeft, wil ze weer spelen. Ze probeert zelfs de lijn door te bijten, de muts.Maar langzaam aan gaat het beter. En we kunnen nog wel samen kattenkwaad uithalen...
Van de week waren we alleen thuis en op het aanrecht staan enkele blikken voer. Maar ook van die dichtgeplakte pakken met eten. Op de voorkant staat een dom grijnzende teckel, je kent t wel. Daar hebben wij er één van gepakt, Saya heeft het karton eraf gehaald en ik het plastic eronder. En het was me lekker! Onze baasjes vroegen zich nog af wie van ons het meest gegeten had, maar wij gaan dat niet verraden natuurlijk! Maar toen kregen we ons avondeten en ik kon echt niet meer op. Toen was het wel duidelijk dat ik het meest had weggewerkt.
In het park zijn ze nu bomen aan het kappen. Dat vind ik nou toch wel zo dom. Minder bomen betekent minder vogels en minder vogels betekent minder katten en minder katten betekent minder lol voor mij. Niets maakt mijn dag zo goed als een kat zo hoog mogelijk een boom in jagen en nu gaan ze die weghalen. En waarom, omdat er pluisjes vanaf komen. Ik moet er zomers ook van niezen, maar mij hoor je toch ook niet klagen! Watjes!
Maar dan ik jaag ik maar op muizen en ga spelen met andere honden ofzo. Hoewel ik laatst een aanvaring heb gehad met Alfa. Ze heet niet voor niets zo, wat een bitch! Het liep allemaal goed af hoor, geen gekke dingen, maar ik kom niet meer bij dat wicht in de buurt. Gisteren kwamen we haar en Dexie en Spike weer tegen. Eerst liep ik gewoon met opgeheven staart langs, zonder dat gedrocht een blik waardig te gunnen. Maar Maike moest natuurlijk weer staan kletsen met hun baasjes. Toen ben ik maar richting huis gewandeld en heb bij het fietspad gewacht tot we naar huis zouden gaan. Maike was heel trots op me dat ik niet helemaal naar huis gelopen ben, zoals ik wel eens eerder gedaan heb. Ik heb maar niet gezegd dat ik niet verder durfde vanwege een vuilniswagen...
Nog wat foto's van de afgelopen week.
Op deze foto kun je zien dat ik altijd braaf over het bruggetje ga en zo ook redelijk schoon naar huis ga. Saya daarentegen gaat liever dwars door de stinkende blubber. Ieder z'n ding, zullen we maar zeggen.
Zoals je ziet, gaat het met ons heel goed. De eerste foto is van afgelopen week, de andere twee van een paar weken terug toen het nog heel koud was en ik een jas aan moest.... Nu, ja moest. Vorige week zaterdag vroor het en de zon scheen. het was koud, maar wel aangenaam. En ik moet op zaterdag naar school, wat betekent dat ik veel moet stil zitten. Dan wil ik graag mijn jas aan!
Over vorige week gesproken: eerst gingen we heel lang uit, toen ging ik aan de fiets mee naar school en daarna moesten we met z'n tweeën naar de dierenarts. Niet dat er iets mis is; we moesten onze jaarlijkse prikken hebben plus een bloedonderzoek naar Leishmania. Dat was wel wat zeg. Ik had twee prikken in m'n rug, werd geschoren onder mijn kin om er vervolgens een naald in te krijgen en kreeg een vies goedje in m'n neus! Máár ik ben voor tenminste een jaar prik vrij (tenzij natuurlijk).
Goed nieuws! We hebben allebei geen resultaat op het Leishmania onderzoek. Dat wil niet per definitie zeggen dat we het niet hebben, maar de kans dat we het hebben is heel klein en heeft de dokter aan onze baasjes uitgelegd wat de symptomen zijn en dat, mochten we die vertonen, dan daarvoor weer terug moeten komen. Met andere woorden: voorlopig hoeven we ons geen zorgen te maken! Voor wie nog wat wil weten over Leishmania:
Leishmania.
Welk onderzoek wij gehad hebben, weet ik niet precies, maar zorgen maken doen we niet, omdat onze dierenarts zelf een Podenco heeft met Leishmania en elk jaar naar Spanje gaat voor een sterilisatie/castratie project en ik denk dat ze wel weet waar ze het over heeft.
Over schatjes uit Spanje gesproken; Roosje blijft waar ze is. Niet omdat wij daar over besloten hebben, maar omdat het gewoon goed gaat waar ze nu is en waarom dan moeilijk doen?! Wij waren een soort laatste redmiddel en het is alleen maar goed dat wij niet nodig zijn! Nu nog een goed permanent huis voor het meiske.
Nog even opscheppen: ik kreeg vandaag een compliment van een baasje in mijn klas. Zij heeft altijd windhonden gehad en was onder de indruk van mijn leergierigheid. Het was haar wel duidelijk dat ik en Maike het samen doen, lees: ik doe niets wat mij opgedragen wordt en wat mij niet bevalt, we doen het samen. Maike geeft mij iets (snoepjes, kaas, worst, kusjes, een knuffel) en ik ben (bijna) de beste van de klas voor haar.
Maar ik ben zo blij als ik weer thuis ben bij Saya!
Het is nog januari, maar ik heb al een (vals) lentegevoel. De zon schijnt regelmatig en dan is het uit de wind heerlijk. Dat doet een hond als ik bijzonder goed. Maar vandaag was het weer waterkoud, brrr. En ik moet weer elke zaterdag naar school... Ik zit nu in de EG2 en dat betekent dat ik heel veel los moet doen. Los volgen, zonder begeleider komen op bevel, enzovoorts. En dat kan ik, al zeg ik het zelf, bijzonder goed! Komt ook omdat ik het leuk vind, hoewel ik er wel moeite mee heb om Saya alleen thuis te laten. Die is elke zaterdag helemaal van de leg voor een uurtje of twee. Ik weg, Maike weg, nou dat is haar eigenlijk teveel. Ze kan niet eten, wil geen snoepjes, het enige wat ze doet is piepen en Wim achterna lopen. Maar dat went vanzelf. Hoop ik.
Ik heb foto's van mijn broer gekregen en dat is me een knapperd! Het is dat het mijn broer is, maar anders...Kijk:
We lijken best wel op elkaar, want we hebben allebei een eigenwijze kop. Of beter gezegd: wij stralen allebei autoriteit uit.
Gisteren hebben Saya en ik een nieuwe pup leren kennen. Hij heet Michu en is zes maanden oud en hij heeft mij als moeder geadopteerd. Ik word oud... Dat joch loopt achter me aan en doet alles wat ik doe. Ik heb een mini schaduw en dat is knap vermoeiend. Maar ach, het is wel een lief manneke; dus ik laat hem maar en af en toe als hij iets doet wat echt niet goed voor hem is, corrigeer ik hem. Maar ik ben wel blij als hij even lekker met Saya gaat stoeien, dan kan ik mijn eigen gangetje even gaan. Zoals op muizenjacht gaan...
Ik had er één van de week. Een muis dat is, maar ik heb hem niet dood gemaakt! Ik heb Wim gewaarschuwd dat er wat was en die kwam kijken met Saya. Tja, Saya zag de half dode muis, deed HAP en heeft tot het einde van het park met het staartje uit haar bek gelopen om hem vervolgens uit te spugen. Maar het was niet mijn schuld!! Ik snap ook niet dat ze op school steeds vragen of ik op de jachttraining wil...
Laatste nieuws over de aangevallen dwergteckel:
Ondanks dat het baasje van Meissie niet serieus genomen werd bij de politie, is het nu toch gelukt om aangifte te doen. Er was een klacht via de Ombudsman voor nodig, maar dat maakt nu niet meer uit. Toch is het wel heel erg dat er naar iemand die moeilijk spreekt door hersenletsel niet geluisterd wordt. We wachten nu af wat er verder gebeurt.
En dan als laatste:
Er is hier in huis een discussie gaande. Over Roosje. Roosje is een soort mini Saya die een pleeggezin zoekt en degene die haar nu heeft, heeft aan Maike gevraagd of ze bij ons mag blijven, omdat wij snappen hoe je met een Galga/Podenco omgaat en die persoon lichamelijk op het moment niet in staat is achter haar aan te hollen. En Roosje kan al heel veel, maar ze moet in huis opgevoed worden. Iedereen wil wel, maar ze zijn ook een beetje bang dat het binnen de kortste keren net zo is als bij René en Janny. En dat kan helemaal niet. Maar ach, één zo'n klein meisje van een maand of zes... met twee stevige tantes die weten hoe het in huis werkt, dat is toch niet zo erg?! Of, nog beter, iemand kan haar gewoon adopteren!! Kijk hier eens: Roosje
Het is de laatste dag van het jaar en je vraagt je af hoe ik dat weet. Nou, ik zal je zeggen dat ik het niet licht zal vergeten!! Bij voorbaat excuses als ik wat raar tiep, maar ik zit zwaar aan de pillen. Sinds gisteren of vorige week, geen idee. Ik zie dubbel, staar naar alles (wat niet slim is in het geval van soortgenoten, maar behalve Saya kom ik die toch niet tegen), kan niet piesen, kan niet slapen, kan maar weinig eten, kortom de hel is los gebroken! Of het is oorlog, kan ook, maar het is héél eng en psychedelisch... Ik heb zelfs met mijn bazen geworsteld! Ze wilden dat ik een plasje zou doen. Eerst in de voortuin. NJAAA, doodeng met al die herrie. Daarna in de achtertuin, AAAAHHH!! Al die kleuren en die knallen, ik word er nog helemaal nggnnngg van.
Saya? Die spoort niet. Die speelt en wil naar buiten. Maar omdat ik niet wil, vindt ze dat ook goed. Hoewel ze wel in de tuin rent en speelt met Dennis. Ze probeert mij ook steeds op te vrolijken; nou niet dus!!
Deze dag breng ik het liefst door onder de wastafel in de badkamer met de radio op 10! Ze hebben mijn mand daar neer gezet...
Maike heeft gezegd dat ik straks weer m'n pillen krijg en dat is fijn. Want dan slaap ik of ik merk het niet zo, die knallen. Ze is speciaal voor mij vanochtend, nee, gisteren, want vanochtend ben ik met de zus van Maike uit geweest, toen was het nog stil en kon ik poepen; gisteren dus naar de dierenarts geweest om te overleggen wat ze met mij aan moesten. Ik ben namelijk al sinds, even tellen hoor, eergisteren helemaal bang en mag ik nauwelijks los. Mocht, want vandaag krijg je me met geen 10 paarden naar buiten!!
Gut, ik wou dat het 2011 was!!
Gelukkig Nieuwjaar!!!!
Het gaat goed met Meissie de dwergtekkel! Dat is goed nieuws, maar... op sommige punten loopt het niet zo vlot. Het schijnt dat er wat moeite is met aangifte doen. Ik ben maar een hond; dus mijn eerste reactie is: WAAAT???!! En waarom dan?! Wat als het de volgende keer een kind is met een balletje? Of als ik het ben? Of, nogmaals, wat als het de volgende keer een kind is?!
Ik ben een 'normale' hond; dat wil zeggen: ik hou niet van vechten, ik respecteer mensen en als ik ergens problemen mee heb, dan laat ik dat op een niet agressieve manier merken. Oké, toegegeven, mijn lip gaat ook weleens omhoog, maar dan is duidelijk dat ik mij niet prettig voel. Ik loop nog liever onder een auto dan dat ik zou bijten. En nu hebben wij gezien dat er een hond is die al die signalen niet snapt. Die niet door heeft wat onderdanigheid betekent en niet snapt dat het het niet bij onze soort hoort om te bijten. Zeker niet tot er bloed vloeit. En wij zijn afhankelijk van mensen. Daarover heb ik geen klagen, maar ik ben nu wel een beetje bang voor de mensen die moeten zorgen dat zo'n hond niet zijn gang kan gaan. Als deze hond een mens was geweest, zat ie nu in een psychiatrische inrichting voor de rest van zijn leven.
Kan iemand mij dit uitleggen?
Ik ben met mijn broers gevonden in een vuilnisbak. Wij zijn door mensen met de beste bedoelingen opgevangen en een beetje opgevoed. Toen hebben wij duizenden kilometers gereisd om bij andere mensen te komen die ons nog meer hebben opgevoed en vooral lief gehad. Nu zijn wij bij onze permanente baasjes. Ik spreek even voor ons alle drie, maar het geldt voornamelijk voor mij: ze hebben ons een thuis gegeven, al onze rare dingen voor lief genomen en ze houden oneindig van ons. (Zelfs mijn angst voor harde knallen nemen ze hier voor lief; sterker nog, ze stemmen hun afspraken voor oudjaar erop af...)
Als ik zoiets zou doen,als deze hond, lag ik bij de dierenarts wachtend op de eeuwige jachtvelden. En waarom, omdat mijn baasjes van mij houden en van mijn soortgenoten. Er bestaan geen tbs klinieken voor honden, alleen 'het spuitje'. Er is geen rechtbank die over ons lot beslist, alleen als we 'in beslag worden genomen'. In zekere zin zijn wij (nog steeds) goederen en dat is oké. Maar laat de mensen waar wij afhankelijk van zijn hun verantwoordelijkheid nemen en zorgen dat elk hondje de baas krijgt die bij hem/haar past en dat elke psychisch gestoorde hond die over de schreef gaat, de hulp krijgt die hij/zij nodig heeft. Al was het maar een baas die zijn/haar verantwoordelijkheid neemt, dan wel een overheid die ingrijpt.
Wij hebben niet alleen behoefte aan liefde, maar ook aan duidelijkheid en verantwoordelijkheid en vooral niet aan halfslachtigheid en struisvogelpolitiek....
Hee, hallo!! Lang niet gesproken! Maar wij hebben het ontzettend druk gehad.
Waar zal ik eens beginnen... Wij hebben heel wat feestjes achter de rug. Ten eerste het Halloweenfeest. Dat doen ze hier ieder jaar, maar wisten wij veel. Er kwamen niet alleen heel veel mensen, maar ook nog eens raar verkleed!
En dit is nog maar een voorbeeld, omdat de rest in het park was op één of andere tocht. Daar hebben Saya en ik ook aan meegedaan overigens. En wij waren helemaal geweldig! We waren stil toen het moest en blaften toen het mocht! Jawel, wij kunnen ook meedoen met een feestje!
Er waren wel dertig mensen, groot en klein en misschien zelfs nog wel meer. En een herrie! Maar wel heel leuk.
Er was ook nog een hondje die ik al wel vaker had gezien, maar Saya nog niet: Fonz! Jawel The Fonz, maar niet zo cool... Beetje een eigenheimer als je 't mij vraagt. Hij deed net alsof de keuken van hem was, nou vraag ik je... Maar goed, als hij daar helemaal heppie van wordt, waarom niet?! Na het volgende feestje was ie er weer, onze eigenwijze Jack Russel, en deed ie weer net zo. Ons motto: laat maar gaan, leven en laten leven. Het volgende feestje was de verjaardag van de Dennis en Esmé. Net als puppies: allebei op dezelfde dag, alleen niet even oud (??!!). Toen waren er veel minder mensen, maar wellicht had dat te maken met de sneeuwbuien buiten. Er kwam geen eind aan...! Leuk was wel dat onze vriendin Nosey er de hele dag was en dat is altijd leuk. En dan nog wat verjaardagen waar mee naartoe moesten en ik kon niet op de computer, omdat Maike bezig was met foto's en dingen an af en toe hardop liep te mopperen. Dat is nu over, maar iedereen bleef een beetje uit de buurt van de pc; dus ik ook. Gelukkig is ze nu klaar en kan ik m'n gang gaan.
Tussendoor hebben wij ook allebei een examen gedaan en allebei geslaagd! Ik voor mijn EG1 en Saya voor de jonge hondencursus, basis luisteren, zeg maar. Nou, het was een verzoeking, maar ik heb 96 van de 105 punten gehaald! Bibberend lag ik op de grond bij de af-blijf oefening; het was zó koud, maar volgehouden! Jawel, ik kan alles! (als ik er zin in heb...)
En dan sneeuw... Sneeuw en nog eens sneeuw en kou. Bleh!! Maar Saya? Die vindt het helemaal geweldig; dus hebben wij menig vrij moment in de sneeuw doorgebracht. Jesses!
Die loopt sneeuw te eten alsof het het lekkerste is ooit; rolt erin, speelt ermee, enzovoorts. Om gek van te worden!
Drie keer raden wat ik zoal gedaan heb als het me te koud werd, ondanks mijn coole winterjasje(s)? Nou... naar huis wandelen natuurlijk!! Stelletje idioten. Wie gaat er met dit weer nu naar buiten als het niet echt hoeft? Nou, ik doe mijn ding en misschien begroet ik nog wat leuke soortgenoten, maar dan ben ik weg. Ajuu, paraplu!
Maike roept nu standaard in huis dat ze op de telefoon moeten letten, zodat iemand de deur voor me open kan doen. Wim wordt nog wel boos op me, maar Maike niet meer. Die heeft het (helaas) door wanneer ik wil gaan en dan lijnt ze me of aan, of ze laat me gaan en belt Dennis dat ie me moet opvangen. Die doet dan wel boos, maar is het eigenlijk niet; volgens mij vindt hij het wel grappig...
Saya niet. O, nee. Die heeft het ook in het geheel niet koud, raar beest. het kan Saya niet lang genoeg duren buiten. Ze springt in sneeuwhopen, vreet ervan, rolt erin en alles is één groot feest. Zelfs die harde knallen deren haar niet en die zijn voor mij toch echt reden nummer 1 om naar huis te gaan!
Soms ben ik wel jaloers op haar.
Vandaag niet. Het was een trieste dag voor onze soort. Ik schaam me zelfs voor mijn soortgenoten, hoewel ik me weleens afvraag of het wel soortgenoten zijn.
Zoals elke dag in de vakantie sliepen wij uit. Dus om half tien ofzo gingen wij naar het park met Maike. Hartstikke gezellig, want toen we aankwamen was daar Monique met haar vier Spaanse hondjes, Erma met haar drie hondjes en Ferdy met Meissie de dwergtekkel. We begroetten elkaar uitgebreid, natuurlijk, want dat zijn onze vriendjes. Vooral Saya en Meissie kunnen het goed vinden. Maar toen kwam Missy; een kruising bullmastiff/dogo argentino. Die greep Meissie en hoe! De ene helft van de baasjes stond aan Missy te trekken en ook te slaan en de andere helft probeerde Meissie te bevrijden. Het is gelukt! Maar vraag niet hoe. Wij waren helemaal van slag en met wij bedoel ik alle hondjes.
Maike pakte de dwergtekkel van Erma over en riep dat we naar de dierenarts gingen en toen gaf ze onze lijnen aan haar! En toen liep ze weg met een hevig bloedende Meissie in haar armen en Ferdy achter haar aan. Nou ja,zeg. Dus Saya bleef keurig bij Erma, maar ik niet! Ik ben achter hen aan gelopen naar huis en ik kon het niet helpen, maar ik moest gewoon piepen. Zo gewond was Meissie dat ze bijna leegliep!
Dus ik was thuis bij Dennis, Maike was met de auto weg met een bloedende Meissie en haar baas en Saya was bij Erma. Ik moet erbij zeggen dat Meissie's baas de jongste niet meer is. Hij zou onze opa kunnen zijn en dat was eigenlijk dubbel vervelend.
Ik was helemaal in paniek!! Saya weg, Maike weg, alles rook naar bloed, maar na een tijdje kwamen Maike en Saya weer thuis! Maike rook helemaal naar bloed en de auto ook, maar Meissie werd geopereerd bij de dierenarts en het lijkt allemaal goed te komen! En Saya was helemaal blij weer thuis te zijn. Ze schijnt heel heel hard gepiept te hebben in het park nadat wij weg waren (gegild zei een jongen), maar ze was helemaal stoer toen ze thuis kwam.
Maike moest Esmé ophalen in Friesland, maar wij hebben heerlijk op de bank gelegen met Dennis en Wim is speciaal voor ons nog naar huis gekomen om ons uit te laten!
Maar het is wel erg dat Meissie geopereerd moest worden en dat Monique bijtwonden in haar handen had die gehecht moesten worden. En dan hebben we het nog niet over de prikken die ze allebei moesten hebben. Je zou je toch kapot schamen voor honden die zulke dingen doen!
O, nog één ding. Monique heeft nu een Spaans pleeghondje en dat ik een schatje! Maar door de kou kan ze niet zo lang uit als goed zou zijn voor Roosje. En die rare Maike zei dat Roosje dan wel bij ons mocht logeren! Rare miep! Maar dat zien we nog wel.
Terwijl ik driftig zit te tikken, wat niet altijd even snel gaat met die poten van mij, heeft de baas van Meissie gebeld. Het gaat goed met haar, maar het was veel slechter dan ze dachten: ze was gebeten in haar buik, rug en nek. Er was nog maar heel weinig voor nodig geweest en ze was dood geweest. Ze heeft nu een verband om haar nek en buik en ze mag helemaal niks. De operatie heeft wel 500 euro gekost en dat geeft wel aan dat het best erg was. En mijn bazen schamen zich nu ook voor hun soort, want de baas van de bullmastiff wil niet betalen. Die zegt dat het de schuld van de dwergtekkel is.... Hoe verzin je het!!
Vandaag is Saya gesteriliseerd bij onze eigen dierenarts. Deze keer niet met een laparoscopie, omdat Saya, in tegenstelling tot deze atletische hond, het wel rustig aan kan doen. De operatie is helemaal goed gegaan, alleen is ze een uur eerder geopereerd dan de bedoeling was. Saya heeft zo hard zitten gillen in haar kooi, dat de dierenartsen al hun ochtend afspraken hebben omgezet. Drama koningin....hahaha.
Maar er was ook slecht nieuws. Omdat Saya nogal swingend loopt, had de arts al naar haar heupen gekeken en dat vertrouwde ze niet. Dus vandaag was Saya toch al knock-out en konden ze makkelijk een foto van haar heupen maken. Uitslag: Saya heeft HD, ook wel artrose genoemd. Haar linkerheup zit helemaal niet goed. Nu moet ze speciaal voer gaan eten wat je alleen bij de dierenarts kan kopen en wachten onze baasjes op het advies van de specialist.
Het goede nieuws is dat Saya nog zo jong is en dat er nog van alles gedaan kan worden om erger te voorkomen. En ach, anders krijgt ze net als de oma van Esmé en Dennis gewoon een kunstheup. Die heeft er twee en loopt als een kievit!
Nu is ze heel zielig. Ze ligt maar een beetje te suffen en toen ik even met Maike naar het park ging, belde Esmé of we naar huis wilden komen, omdat Saya aan het loeien was. We zijn toen maar gauw naar huis gerend. Even later moest Saya flink braken. Wat een drama voor een beetje misselijkheid... Hoewel, ik heb de hele dag liggen piepen op de bank en dat doet zij weer niet; hmmm...
Vorige week was ik ook bij de dokter. Jawel, alweer. Ik kan het ook niet helpen dat ik zo'n sportieveling ben! Ik had een snee in aan de bovenkant van een kussentje aan mijn linkerpoot. Volgen jullie het nog?! Kussentje, poot, dikke snee. Bloeden als een rund en een pijn! Onvoorstelbaar, zal ik je zeggen.
Wij naar de dierenarts, gaat ze die wond opentrekken en er prikkend spul in gooien. Nou Saya heeft vandaag gepiept, maar ik verzeker je dat hun oren nog aan het nagalmen waren van mij. Want daarna werd ik op de tafel gelegd, gingen ze me met z'n drieën vast houden en stak die muts een naald in mijn poot! Geloof me, die ging er gelijk weer uit! Als een speenvarken! Dus geen hechting, wel schoen aan???!!
Hoe verzin je het: hondenschoenen... Toen de dokter het tegen Maike zei dat ik die aan moest, begon ze heel hard te lachen. Ze dacht dat het een grapje was. Nou, de volgende dag had ze ze al gekocht en kreeg ik ze aan. Wat een aanfluiting zeg! Ik heb er succesvol drie gesloopt toen niemand keek en ze op de tafel lagen. Nog drie te gaan...
Mijn poot is nu aardig aan het genezen, ook dankzij allemaal vage pillen die ik elke ochtend en avond letterlijk door mijn strot geduwd kreeg en ik hoef die rare schoenen ook niet meer aan. Soms komen ze nog wel met een doekje met prikspul, maar dat wordt ook steeds minder.
Maar we passen goed op elkaar!
De herfst is begonnen en dus zijn de velden gemaaid, wat ik helemaal geweldig vind, want de jacht op muizen en mollen kan beginnen! En ik heb al succes gehad, maar ik heb niks met het muisje gedaan hoor. Hij bewoog en piepte en euh daar schrok ik een beetje van...
Deze keer een filmpje met Saya in de hoofdrol. Het geeft een beeld wat wij de afgelopen weken gedaan hebben. (NB De kwaliteit is niet zo best, er wordt aan gewerkt.)
P.S. Wij vinden heel jammer voor Lavida dat ze niet een baasje gevonden heeft, maar ja, als je elkaar niet ligt... Onze baasjes maken heel veel reclame voor Lavida, vooral bij mensen die Saya bewonderen. Wie weet...
