Macaroni Bolognese

Zoals je weet zijn wij wel eens alleen thuis en je weet ook dat wij wel eens wat uitproberen als het om eten gaat. Nu vonden wij vandaag dit:

en dit:

Dus, we hebben ze allebei opengemaakt en toen hadden we....Macaroni!! Alleen, net als met de risotto: NIET te VRETEN!!! Ik snap er geen zak van, als we macaroni krijgen in onze bakken, is het heerlijk. Wij doen dus iets niet goed. Overigens was de saus wel aangenaam! Onze bazen breken hun hoofden hoe wij de pot open hebben gekregen zonder handen... Hahahaha, dat blijft ons geheim!!!!
En dan nog wat. We gaan op vakantie naar Duitsland. Oké, weer eens wat anders dan Noord-Frankrijk, maar we gaan naar Rhauderfehn! Vlakbij onze pleegouders! Nah, ja, hoe verzin je het. Maike was op zoek naar een plek waar wij het ook leuk zouden hebben, vond dat en wat blijkt...?! In Rhauderfehn. We gaan maar één week en er is een speelveld voor honden; dus ik kan mijn training vast voortzetten. 
En we gaan onze pleegouders wel even gedag zeggen, maar we gaan ze niet gek maken, ze hebben genoeg aan hun hoofd. Ze hebben alweer 4 nieuwe puppies uit Spanje en dan nog de rest; die zitten niet op ons te wachten... Hoewel, ik denk dat ze het wel leuk vinden als ik en Saya ze een dikke knuffel komen geven!
Waar gaan we heen: http://www.honden-welkom.nl/.

Saya en een dagje Almeerderzand

Vandaag was een heerlijke lentedag en Maike wilde per se met ons naar Almeerderzand. Ze zat al twee dagen opgesloten achter haar computer met stapels nakijkwerk om zich heen en ik heb geprobeerd om haar mee naar buiten te krijgen, maar ze reageerde niet eens... Het enige moment dat ze uit haar hol kwam, was om met mij naar de cursus te gaan. 
Nou en dat was een succes, hahaha. Ik deed eerst alle oefeningen zoals van me verwacht wordt: zeer goed. Maar ik kon aan Maike merken dat ze geen zin meer had en een beetje melig werd; daar kreeg ik ook last van en toen ging het mis. Ik heb fantastisch gerend met Bram, een labrador mix en zou de broer van Saya kunnen zijn, vervolgens deed ik net alsof ik de oefening ging doen, maar deed dan net iets anders. Maike lachen en ze gaf me zelfs een knuffel. Dat was heel prettig, maar ze kreeg wel op haar kop. Dat was grappig! Ik luister niet en m'n baas krijgt op haar kop... Daarna werd het niet echt meer wat, maar het was wel heel gezellig. Over twee weken moeten we examen doen, hopelijk is ze dan wel serieus, want anders kan ik het ook niet!
Hoe dan ook, we zijn vandaag weer eens naar Almeerderzand geweest en dat was erg leuk! Saya vond het helemaal geweldig. Het gaat sowieso goed met Saya. Dat rare voer dat ze heeft, werkt echt, want ze huppelt steeds minder en draaft (met vier poten) steeds meer. Zoals het hoort. Ook krijgt ze steeds meer zelfvertrouwen. Je zou denken dat ze dat inmiddels wel had, maar het wordt steeds meer. Voorbeeld: eerst bepaalde Saya wanneer iemand haar mocht aaien en knuffelen, zij kwam bij jou liggen, niet andersom. Nu mag het allemaal. Ze vindt het geweldig om aangehaald te worden en loopt dan niet meer weg.
Nog een voorbeeld: Ze bleef altijd een beetje in de buurt met uitlaten, maar nu gaat ze zelfs uit zicht en heeft dan een hoop lol. Tot voor kort ging ze wel wat verder weg, maar altijd in zicht van de bazen en dat heeft ze nu niet meer. Nu kunnen we samen vogels jagen!
En vandaag ging ze het water in! Tjongejonge, ik doe het haar niet na! Nog even en ze gaat echt zwemmen. Ze ging zelfs de bal halen in het water! Eerst was Saya nog wat voorzichtig, maar nu helemaal niet meer.
Weet je wat ze ook doet? Mieren eten! Yuk!
Hier een filmpje van het eerste lente weekend....

Buurvrouw en rotzooi

Tja, het was weer zover... We waren alleen thuis en we hadden trek in wat lekkers. Op het aanrecht lag altijd van dat heerlijke spul. Zo'n vierkant pak met een teckel op de voorkant. Dus Saya heeft alles van het aanrecht getrokken, ik heb alles opengemaakt, maar het zat er niet bij. Maike was een beetje boos toen ze thuis kwam en, erger nog, ze pakte gelijk de stofzuiger...

Ze zei dat we wel een stel varkens leken. Wel, ik weet nu zeker dat ik niet op een varken lijk. Dat weet ik zo zeker, want we zijn er één tegengekomen vanmiddag. Ze heet Buurvrouw en werd uitgelaten. Eerst vond ik het heel vreemd. Saya niet, die is op zo'n moment de rust zelve, maar nadat ik Buurvrouw heb leren kennen, was ik niet bij haar weg te slaan. Wat een leuk beest!

P.S. door op de foto's te klikken, kun je inzoomen en Buurvrouw nog beter zien!

Stoere mannen

Wist je dat Saya héél hard kan rennen? Ik ook niet, want ze doet het nooit. Logisch, want ze heeft heupdysplasie en tot voor kort een manke linkerschouder. Vorige week ging ze als een speer! 
We waren aan het vogels jagen tussen de bomen en op het veld. Saya snuffelt lekker rond in het struikgewas en ik ben op het veld met Tim, een chocolade bruine labrador, niet al te ver van Maike en Wouter, de baas van Tim. Er is geen vuiltje aan de lucht en ineens komt Saya de struiken uit gescheurd alsof de duivel persoonlijk op haar hielen zit! Ik was zo verbaasd dat ik niet eens naar haar toe gerend ben, wat ik normaal wel doe. Ze ging zó hard! En, wat ze ook nooit doet, ze zigzagde. Dat was helemaal bizar. Ook Tim bleef verbouwereerd kijken. En wat nog het meest opviel: ze blafte of piepte niet, ze ging alleen maar snel in de richting van Maike.
Het duurde even, maar niet al te lang, waarom ze zo hard ging. Twee van die stoere bewakingsherders. Eentje piepte het uit toen hij, net als Saya, probeerde te zigzaggen. Blijkbaar kunnen herders dat niet zo goed als wij. Zo zeg, dat was indrukwekkend! Saya gaf geen krimp met twee van die enorme, stoere mannen achter zich aan!
Ondertussen kwamen er twee bazen de hoek om met veel lawaai, want blijkbaar waren de twee mannen losgebroken. Één van de twee vroeg nog of ze Saya niet hadden gepakt, omdat ze gepiep had gehoord, maar dat was hun eigen beest. 
Inmiddels was één van de twee herders al keurig naast Maike gaan zitten met een heel verliefde blik op Saya... En toen kreeg ie op zijn kop!! Zo zeg, dat heb ik nog niet meegemaakt, maar toen hij luisterde en met zijn baasjes meeging, kreeg ie ook wel weer een beloning. En ik heb ze nog even nageblaft toen ze al aan de riem zaten. Ik ben niet gek! 
Sindsdien is Saya heel wat zekerder van zichzelf en terecht, want ze is eigenlijk best wel stoer!


Vandaag was het geweldig weer! Bijna zoals ik het graag zie. En ik moest naar school, nou dat ging helemaal super! Ik had er dan ook echt zin in, vooral in nieuwe dingen en die gingen we ook doen.  Ik moest vooruit en vervolgens blijven liggen. Eitje! 
Daarna nog wel twee uur het bos in. En nu, nu ben ik moe, heel moe. Ik weet niet of ik nog puf heb om te eten....
Filmpje is van vandaag, aan het eind van een lange wandeling, en van van de week dat we iets heel lekker kregen:

Sprookjeswereld

We zijn net terug van een héél korte vakantie, maar wel een supermega leuke! We zijn drie dagen naar de Efteling geweest! 
Nu hoor ik je denken: 'Wat moeten honden in vredesnaam in een pretpark?!' Die gedachte had ik ook toen we aankwamen, máár wij hebben dat hele pretpark niet gezien, behalve Bosrijk dan, waar ons huisje stond. Onze baasjes hebben ons ook niet in de kennel gestopt, zodat ze zelf in allerlei attracties konden, welnee. Wij zijn naar de Loonse en Drunense duinen geweest en dat is pas een pretpark! We hebben herten en konijnen gezien en we hebben gerend en gespeeld en nog veel meer! 
De oma van Dennis en Esmé heeft gisteren een paar uurtjes op ons gepast zodat onze bazen ook nog het park in konden, maar toen waren wij al heel erg moe, net als oma. Maar het was wel heel fijn dat ze op ons wilden passen. Het was top met de bazen, oma, Dennis en Esmé, Ingeborg en zelfs Semtex (het konijn)!

Ik heb een filmpje gemaakt van wat Saya en ik hebben beleefd. Om de sfeer er nog even in te houden, hebben Saya en ik de muziek van de Vliegende Hollander gebruikt. N.B. Als je er op klikt, kom je op de You Tube site en kan je ons groot bekijken...

Risotto

Weet je wat lekker schijnt te zijn: Risotto. Nu krijgen we dat niet, maar Maike zat vorige week te roepen dat het 'zóó heerlijk' was; dus dan moeten Saay en ik dat eens uitproberen. Dat viel even tegen zeg! Met veel pijn en moeite hebben we het pak risotto rijst van het aanrecht weten te vissen. Dat kostte serieus veel moeite, want de bazen hadden het ver weg gezet; Saya moest er bijna opklimmen om het te bemachtigen. 
Toen hadden we het 'lekkers' eindelijk naar de bank weten te krijgen, er lag wel een spoor vanaf de keuken, maar er zat nog genoeg in om ons een heerlijk maal te bezorgen, en eerlijk gezegd: getverdemme! Het was hard en smakeloos! Dat Maike daar zo lyrisch over was...Hoewel ze het ook had over paddenstoelen et cetera. Plus dat ze er heel lang mee bezig was; dus misschien hebben wij wel iets fout gedaan...
Maar diezelfde middag vond ik een boek op de keukentafel. Nu zijn boeken in dit huis heel gewoon en slingeren ze overal. Sterker nog, er zijn genoeg plekken waar je wat voorzichtig moet lopen als viervoeter om je nek niet te breken over die dingen. Toch, deze had ik nog niet gezien en ik bedacht dat dit mijn kans was om te bewijzen dat ik voor een deel mens ben, heb ik dit boek gepakt. Na tien bladzijden heb ik het voor gezien gehouden. Ik snapte er geen snars van en Saya bleef maar blaffen en dat werkt ook niet en toen heb ik ik hem maar verstopt onder de stoel. Wel zo dat ik nog wist waar ik gebleven was, maar Maike vond hem tijdens het stofzuigen en heeft hem dichtgeklapt. Ach, van lezen komt de komende tijd toch heel weinig, want het is vakantie. Joechei!! Niet meer alleen thuis!
Elk nadeel heb ze voordeel...

Pech in het park

Het is wel duidelijk dat ik bijzonder intelligent ben en ook zeer goed gebruik maak van mijn zintuigen. Als ik aan het rennen ben, zie ik alles. Van gaten in de grond tot de vogels in de lucht. Dat heeft met mijn soort te maken, want wij Podenco's zijn gemaakt om te jagen. Galga's ook, maar Labradors niet echt. Die kunnen goed dingen ophalen enzo, maar die kijken niet verder dan hun neus lang is.
Saya ook niet. Die heeft echt alles van haar vader geërfd als het om onhandigheid gaat. Ze is heel mooi, maar niet gracieus en zo blind als een mol. Daarom is ze tijdens het rennen in een kuil gestapt en heeft ze nu een verstuikte schouder. Ze zit al een week onder de pijnstillers, maar of dat nou handig was, weet ik niet. Zodra ze een pil op heeft, wil ze weer spelen. Ze probeert zelfs de lijn door te bijten, de muts.Maar langzaam aan gaat het beter. En we kunnen nog wel samen kattenkwaad uithalen...
Van de week waren we alleen thuis en op het aanrecht staan enkele blikken voer. Maar ook van die dichtgeplakte pakken met eten. Op de voorkant staat een dom grijnzende teckel, je kent t wel. Daar hebben wij er één van gepakt, Saya heeft het karton eraf gehaald en ik het plastic eronder. En het was me lekker! Onze baasjes vroegen zich nog af wie van ons het meest gegeten had, maar wij gaan dat niet verraden natuurlijk! Maar toen kregen we ons avondeten en ik kon echt niet meer op. Toen was het wel duidelijk dat ik het meest had weggewerkt.
In het park zijn ze nu bomen aan het kappen. Dat vind ik nou toch wel zo dom. Minder bomen betekent minder vogels en minder vogels betekent minder katten en minder katten betekent minder lol voor mij. Niets maakt mijn dag zo goed als een kat zo hoog mogelijk een boom in jagen en nu gaan ze die weghalen. En waarom, omdat er pluisjes vanaf komen. Ik moet er zomers ook van niezen, maar mij hoor je toch ook niet klagen! Watjes!
Maar dan ik jaag ik maar op muizen en ga spelen met andere honden ofzo. Hoewel ik laatst een aanvaring heb gehad met Alfa. Ze heet niet voor niets zo, wat een bitch! Het liep allemaal goed af hoor, geen gekke dingen, maar ik kom niet meer bij dat wicht in de buurt. Gisteren kwamen we haar en Dexie en Spike weer tegen. Eerst liep ik gewoon met opgeheven staart langs, zonder dat gedrocht een blik waardig te gunnen. Maar Maike moest natuurlijk weer staan kletsen met hun baasjes. Toen ben ik maar richting huis gewandeld en heb bij het fietspad gewacht tot we naar huis zouden gaan. Maike was heel trots op me dat ik niet helemaal naar huis gelopen ben, zoals ik wel eens eerder gedaan heb. Ik heb maar niet gezegd dat ik niet verder durfde vanwege een vuilniswagen...

Nog wat foto's van de afgelopen week. 

 Op deze foto kun je zien dat ik altijd braaf over het bruggetje ga en zo ook redelijk schoon naar huis ga. Saya daarentegen gaat liever dwars door de stinkende blubber. Ieder z'n ding, zullen we maar zeggen.

Prikken en onderzoeken

Zoals je ziet, gaat het met ons heel goed. De eerste foto is van afgelopen week, de andere twee van een paar weken terug toen het nog heel koud was en ik een jas aan moest.... Nu, ja moest. Vorige week zaterdag vroor het en de zon scheen. het was koud, maar wel aangenaam. En ik moet op zaterdag naar school, wat betekent dat ik veel moet stil zitten. Dan wil ik graag mijn jas aan!
Over vorige week gesproken: eerst gingen we heel lang uit, toen ging ik aan de fiets mee naar school en daarna moesten we met z'n tweeën naar de dierenarts. Niet dat er iets mis is; we moesten onze jaarlijkse prikken hebben plus een bloedonderzoek naar Leishmania. Dat was wel wat zeg. Ik had twee prikken in m'n rug, werd geschoren onder mijn kin om er vervolgens een naald in te krijgen en kreeg een vies goedje in m'n neus! Máár ik ben voor tenminste een jaar prik vrij (tenzij natuurlijk).
Goed nieuws! We hebben allebei geen resultaat op het Leishmania onderzoek. Dat wil niet per definitie zeggen dat we het niet hebben, maar de kans dat we het hebben is heel klein en heeft de dokter aan onze baasjes uitgelegd wat de symptomen zijn en dat, mochten we die vertonen, dan daarvoor weer terug moeten komen. Met andere woorden: voorlopig hoeven we ons geen zorgen te maken! Voor wie nog wat wil weten over Leishmania:  
Leishmania. 
Welk onderzoek wij gehad hebben, weet ik niet precies, maar zorgen maken doen we niet, omdat onze dierenarts zelf een Podenco heeft met Leishmania en elk jaar naar Spanje gaat voor een sterilisatie/castratie project en ik denk dat ze wel weet waar ze het over heeft.
Over schatjes uit Spanje gesproken; Roosje blijft waar ze is. Niet omdat wij daar over besloten hebben, maar omdat het gewoon goed gaat waar ze nu is en waarom dan moeilijk doen?! Wij waren een soort laatste redmiddel en het is alleen maar goed dat wij niet nodig zijn! Nu nog een goed permanent huis voor het meiske. 
Nog even opscheppen: ik kreeg vandaag een compliment van een baasje in mijn klas. Zij heeft altijd windhonden gehad en was onder de indruk van mijn leergierigheid. Het was haar wel duidelijk dat ik en Maike het samen doen, lees: ik doe niets wat mij opgedragen wordt en wat mij niet bevalt, we doen het samen. Maike geeft mij iets (snoepjes, kaas, worst, kusjes, een knuffel) en ik ben (bijna) de beste van de klas voor haar.  
Maar ik ben zo blij als ik weer thuis ben bij Saya!

 

Nieuwe tijden

Het is nog januari, maar ik heb al een (vals) lentegevoel. De zon schijnt regelmatig en dan is het uit de wind heerlijk. Dat doet een hond als ik bijzonder goed. Maar vandaag was het weer waterkoud, brrr. En ik moet weer elke zaterdag naar school... Ik zit nu in de EG2 en dat betekent dat ik heel veel los moet doen. Los volgen, zonder begeleider komen op bevel, enzovoorts. En dat kan ik, al zeg ik het zelf, bijzonder goed! Komt ook omdat ik het leuk vind, hoewel ik er wel moeite mee heb om Saya alleen thuis te laten. Die is elke zaterdag helemaal van de leg voor een uurtje of twee. Ik weg, Maike weg, nou dat is haar eigenlijk teveel. Ze kan niet eten, wil geen snoepjes, het enige wat ze doet is piepen en Wim achterna lopen. Maar dat went vanzelf. Hoop ik.
Ik heb foto's van mijn broer gekregen en dat is me een knapperd! Het is dat het mijn broer is, maar anders...Kijk:

We lijken best wel op elkaar, want we hebben allebei een eigenwijze kop. Of beter gezegd: wij stralen allebei autoriteit uit.
Gisteren hebben Saya en ik een nieuwe pup leren kennen. Hij heet Michu en is zes maanden oud en hij heeft mij als moeder geadopteerd. Ik word oud... Dat joch loopt achter me aan en doet alles wat ik doe. Ik heb een mini schaduw en dat is knap vermoeiend. Maar ach, het is wel een lief manneke; dus ik laat hem maar en af en toe als hij iets doet wat echt niet goed voor hem is, corrigeer ik hem. Maar ik ben wel blij als hij even lekker met Saya gaat stoeien, dan kan ik mijn eigen gangetje even gaan. Zoals op muizenjacht gaan...
Ik had er één van de week. Een muis dat is, maar ik heb hem niet dood gemaakt! Ik heb Wim gewaarschuwd dat er wat was en die kwam kijken met Saya. Tja, Saya zag de half dode muis, deed HAP en heeft tot het einde van het park met het staartje uit haar bek gelopen om hem vervolgens uit te spugen. Maar het was niet mijn schuld!! Ik snap ook niet dat ze op school steeds vragen of ik op de jachttraining wil...
Laatste nieuws over de aangevallen dwergteckel:
Ondanks dat het baasje van Meissie niet serieus genomen werd bij de politie, is het nu toch gelukt om aangifte te doen. Er was een klacht via de Ombudsman voor nodig, maar dat maakt nu niet meer uit. Toch is het wel heel erg dat er naar iemand die moeilijk spreekt door hersenletsel niet geluisterd wordt. We wachten nu af wat er verder gebeurt. 
En dan als laatste: 
Er is hier in huis een discussie gaande. Over Roosje. Roosje is een soort mini Saya die een pleeggezin zoekt en degene die haar nu heeft, heeft aan Maike gevraagd of ze bij ons mag blijven, omdat wij snappen hoe je met een Galga/Podenco omgaat en die persoon lichamelijk op het moment niet in staat is achter haar aan te hollen. En Roosje kan al heel veel, maar ze moet in huis opgevoed worden. Iedereen wil wel, maar ze zijn ook een beetje bang dat het binnen de kortste keren net zo is als bij René en Janny. En dat kan helemaal niet. Maar ach, één zo'n klein meisje van een maand of zes... met twee stevige tantes die weten hoe het in huis werkt, dat is toch niet zo erg?! Of, nog beter, iemand kan haar gewoon adopteren!! Kijk hier eens:  Roosje

Laatste dag

Het is de laatste dag van het jaar en je vraagt je af hoe ik dat weet. Nou, ik zal je zeggen dat ik het niet licht zal vergeten!! Bij voorbaat excuses als ik wat raar tiep, maar ik zit zwaar aan de pillen. Sinds gisteren of vorige week, geen idee. Ik zie dubbel, staar naar alles (wat niet slim is in het geval van soortgenoten, maar behalve Saya kom ik die toch niet tegen), kan niet piesen, kan niet slapen, kan maar weinig eten, kortom de hel is los gebroken! Of het is oorlog, kan ook, maar het is héél eng en psychedelisch... Ik heb zelfs met mijn bazen geworsteld! Ze wilden dat ik een plasje zou doen. Eerst in de voortuin. NJAAA, doodeng met al die herrie. Daarna in de achtertuin, AAAAHHH!! Al die kleuren en die knallen, ik word er nog helemaal nggnnngg van.
Saya? Die spoort niet. Die speelt en wil naar buiten. Maar omdat ik niet wil, vindt ze dat ook goed. Hoewel ze wel in de tuin rent en speelt met Dennis. Ze probeert mij ook steeds op te vrolijken; nou niet dus!!
Deze dag breng ik het liefst door onder de wastafel in de badkamer met de radio op 10! Ze hebben mijn mand daar neer gezet... 
Maike heeft gezegd dat ik straks weer m'n pillen krijg en dat is fijn. Want dan slaap ik of ik merk het niet zo, die knallen. Ze is speciaal voor mij vanochtend, nee, gisteren, want vanochtend ben ik met de zus van Maike uit geweest, toen was het nog stil en kon ik poepen; gisteren dus naar de dierenarts geweest om te overleggen wat ze met mij aan moesten. Ik ben namelijk al sinds, even tellen hoor, eergisteren helemaal bang en mag ik nauwelijks los. Mocht, want vandaag krijg je me met geen 10 paarden naar buiten!!
Gut, ik wou dat het 2011 was!!


Gelukkig Nieuwjaar!!!!