Top 2000 in bad

Afgelopen weekend was een van de zwaarste van het jaar. Pfff...
Vrijdag ging het nog aardig goed tot 's avonds. Toen brak de eerste hel los en kreeg ik één pilletje van de bazen nadat ik mijn heil  in het bad had gezocht. Nou goed, toen kwam zaterdag.
Oma was er en dat is natuurlijk heel gezellig en dus was het best heel aardig dat Maike extra vroeg was opgestaan om met Saya en mij naar het bos te gaan. Om half negen waren we in het bos en het was helemaal geweldig, tot veertien over negen, om precies te zijn. 
We waren lekker aan het struinen en ineens brak er een oorlog uit, of ik was in een van die rare games beland. De mortieren sloegen rondom ons in! Het was verschrikkelijk! Ik kon niet meer verder, mijn poten weigerden dienst, het enige wat ik nog wist, was welke richting huis was en daar wilde ik naar toe. Niet via de kortste route, maar de weg die ik ken en in plaats van medeleven, nam Maike me ook nog stevig in de maling door steeds net te doen alsof we een andere route zouden nemen. Nou wat een lol...!
Vlakbij huis kwam de buurjongen naar buiten met zijn vrienden en het eerste wat zij deden was een vuurpijl (met loeiharde knal) afsteken. Mijn hele kop schoot in een soort spasme van ellende. Tot overmaat van ramp staken ze er gelijk nog één af, maar het is ze vergeven, want de mannen hadden me helemaal niet gezien en toen Maike riep of ze even wilden stoppen, omdat ik er langs moest, deden ze dat ook met een excuus! Toen ben ik naar huis gesjeesd! Met Saya en Maike achter me aan! Ik loop niet vaak strak aan de lijn, maar nu moest ik naar huis. 
Thuisgekomen ben ik gelijk het bad in gevlucht:

Wim had mijn kleed in het bad gelegd en Esmé had wat van onze dekentjes er omheen gelegd. Bovendien heb ik zelf wat kleding, waaronder de pyjama van Maike, bij me gepakt. 
De bazen hebben wel de dierenarts gebeld voor medicatie, want zo ontspannen als ik op de foto ben, was pas na de pillen. daarvoor lag ik piepend en bibberend met mijn kop naar beneden. 
Ik moet zeggen dat het beter ging dan vorig jaar, want al weken voor dit had ik de D.A.P.-band en de -verstuiver en ik had maar een halve dosering Alprazolam  nodig. En laten we de Top2000 niet vergeten, waar ik in het bad continu naar geluisterd heb zodat ik de geluiden van buiten niet hoorde! De combinatie van die drie, maakte het dragelijk. 
Saya had nergens last van; hooguit van het feit dat ik de hele tijd boven was, maar niet van die enorme knallen. Zij heeft een lekker bot gehad en stiekem van de oliebollen gesnoept die Maike gebakken had. 

Om twaalf uur brak pas de echte hel los en kon zelfs  de Top2000 mij niet meer helpen, maar dat werd ruimschoots goed gemaakt door alle familieleden die even bij mij kwamen zitten. Geloof me als ik zeg dat het een lawaai was waarbij horen en zien je verging!
Het was geen wonder dat Saya 's nachts op de overloop niet één, maar wel twee keer een enorme drol gedraaid heeft en daarna flink aan de schijterij was. Oliebollen...
Maar goed, Saya heeft van het vuurwerk zitten genieten, in tegenstelling tot mij...

Nieuwjaarsdag was Maike wederom heel vroeg op, zodat ik zorgeloos uit kon. En ik heb genoten!! Anderhalve dag liggen is best pittig voor een hond als ik en ik heb dan ook gerend en gespeeld en gerend!! Niets zo heerlijk als een verlaten park en bos op de vroege ochtend.... 

Wat niet wegneemt dat toen we net thuis waren, het wéér begon! Ik wederom het bad in, Saya piepen beneden, maar ik was niet te vermurwen! Mijn bazen hebben me zelfs naar buiten gedragen om een plasje te doen, maar nee; ik ben nog harder naar huis gerend! 
Maar nu gaat het wel weer hoor. Ik heb maar de halve dosering pillen gehad dan voorgeschreven was en vandaag heb ik al niks meer gehad! Ik eet weer als een bootwerker, ga zonder al te veel gedoe de deur uit; dus...
Gelukkig Nieuwjaar!!

Wilde kerst

In mijn laatste blog schreef ik al dat wij het tegenwoordig druk hebben; er is weinig tijd om achter de computer te kruipen. 
In de afgelopen weken zijn we naar Bussloo geweest:

En dat was natuurlijk weer geweldig! Nieuwe luchtjes, nieuwe hondjes, sterker nog we hebben onze dubbelgangers ontmoet! Er kwam een hond aanrennen die echt het spiegelbeeld is van Saya. Zelfs haar witte tekening was bijna hetzelfde.


Nu wordt er hier al sinds begin december flink geknald met vuurwerk en iedereen weet dat ik vorig jaar flink onder de pillen zat om nog enigszins te kunnen functioneren. Dat gaat dit jaar al een stuk beter. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik wel twee keer naar huis gelopen ben, maar toen was het donker en er werd flink geknald, maar het valt in het niet met vorig jaar. Mijn bazen hebben voor mij een D.A.P.-band gekocht en het werkt! Als ik zo vooruit ga, hoef ik dit jaar misschien wel niet aan de valium...!

Nog steeds gaan wij (bijna) dagelijks naar het bos en soms gaan we met anderen, wat natuurlijk helemaal geweldig is! Maar het allerleukste is dat we soms reeën tegenkomen. Wat een machtige beesten! De eerste keer dat we ze zagen, was toen we naar een ander bos gingen waar minder vuurwerk te horen was. Minpuntje aan dat stuk was wel dat je zonder moeite de snelweg op kon wandelen en ik heb Maike al meerdere keren horen zeggen dat we daar niet meer naar toe gaan. Ik geloof dat ze wat geschrokken is van de nabijheid van de snelweg. In ieder geval, toen zagen we er een stuk of zes; wij erachteraan natuurlijk! Richting de snelweg.... Gelukkig was dat goed afgelopen, want ze zijn zo groot en mooi dat Saya en ik gewoon stonden te kijken. 
De tweede keer was op tweede kerstdag in ons eigen bos. Er waren een paar ooms erg geschrokken dat wij weer hard achter drie reeën aanrenden, maar zij wisten niet dat Saya en ik er niet op jagen, maar gewoon gezellig meerennen. Wij jagen alleen op mollen, muizen en konijnen en die maak ik niet eens dood. Wat is het verschil: als wij jagen, hoor je mij tjilpen, janken en gillen en luister ik naar niks en niemand meer. Als we meerennen met paarden of reeën, hoor je mij niet, luister ik goed en kom wanneer ik geroepen word.


Er was nog iets waar ik het helemaal niet meer over wil hebben, maar mijn bazen houden mij sinds zaterdag ernstig strak in de gaten. En niet zonder reden. 
Van vrijdag op zaterdag logeerde Nosey hier en gingen wij gezellig met haar en Akiro naar het bos, wel twee uur lang! Toen we thuiskwamen, kon ik niet tot rust komen. Ik weet niet waarom, maar ik moest gewoon heel hard door het huis scheuren en als ik ging liggen, gingen mijn poten vanzelf bewegen. En ik had het warm!! Op een gegeven moment was ik na rondjes draaien op de keukenvloer gaan liggen en toen schoot mijn hele lijf in een stuip. Wat er precies gebeurde, weet ik niet zo goed, maar heel in de verte hoorde ik mijn naam roepen en het volgende moment zat ik in de auto naar de dierenarts. Toen ging het eigenlijk best wel weer goed.
Bij de dierenarts moest ik op de weegschaal, gingen ze me helemaal bevoelen en kreeg ik meer dan eens een naald in mijn lijf! Toen heb ik gevochten als een leeuw, donder op met die onzin! Het is ze toch gelukt om bloed uit mij te halen en een goedje in mij te spuiten. Dat bloed gingen ze onderzoeken en was (natuurlijk!) goed en dat goedje was tegen de koorts, want dat had ik namelijk. Wat er nou eigenlijk gebeurd was, is niet duidelijk. Ik kan in de stuip geschoten zijn door een combinatie van koorts en hevige activiteit of ik heb een licht epileptische aanval gehad. Nu gaat het weer uitstekend met mij! Maar mijn baasjes waren heel erg geschrokken en ik durf ze bijna niet meer alleen te laten; zaterdag en zondag heb ik Maike opgehaald om bij mij te zitten/liggen als ik ging slapen. Lag ik lekker tegen haar aan en als ze wegliep, liep ik mee; dus we hebben het hele weekend heerlijk geknuffeld. Ik mocht zaterdag zelfs even op de bazen hun bed liggen....
 

Herfst

Jaja, het is alweer eventjes geleden sinds ik achter de computer kon kruipen, maar ja, ik ben dan ook een drukke hond. En als ik druk ben, is Saya het ook; dus...

De laatste tijd gaan wij steeds naar het bos en dat is echt mega!! Het kost onze bazen wel wat tijd, maar dat hebben ze wel voor ons over. Dat bos ligt op een kwartier wandelen van ons huis af én we gaan er door het park naartoe. Tussendoor moeten we wel even aan de lijn, maar who cares?! Sterker nog, zodra de bazen de lijn laten zien ter hoogte van het fietspad, weten wij al waar we heen gaan. 
Maar, ja natuurlijk is er een maar, niet voor ons, maar voor de bazen, want ik ben dól op vossen- en konijnenholen. Maar dan ook dól! Ik moet eerlijk bekennen dat Maike van de week 2 en een half uur bezig is geweest om het bos uit te komen...dankzij mij. Máár ik had wel 5, je leest het goed, 5 holen gevonden! En die moet ik zomaar laten voor wat het is zeker?! Dacht het even niet! Kijk, je weet maar nooit. Stel je voor (en dat doe ik regelmatig, zelfs als ik slaap) dat zo'n konijn of vos eruit komt rennen. Mmmwwhaa!!! 

Dan heb ik geen idee wat ik er mee moet. Ik heb ooit een muis gevangen en die heeft Saya opgegeten. Ik kan dat niet. Ik vind ze eigenlijk best grappig en wacht tot een van de bazen in de buurt is om me te helpen. Maar goed, ik kan het niet helpen, ik moet op jacht... Van de week haalde Woodstock me terug; die was het zat. Hij had al héééél lang op me moeten wachten en kwam me nu met veel gemopper en geblaf halen. 
Weet je wat we ook regelmatig tegenkomen in het bos? Soldaten! Nu vraag ik je...! Nou, ik kan je zeggen dat ik het afgelopen week helemaal gehad had met die half zichtbare mannetjes. Ze stonden met zo'n dertig man, ik ben erop afgerend en heb ze even laten weten hoe ik erover denk! Wat denk je dat hun reactie was? Ze hebben me uitgelachen....
Dat zijn overigens niet de enige mafketels die we tegenkomen. Je hebt al weer van @!*#!jochies die vuurwerk afsteken en, wellicht nog erger, jagers. Dat geknal kan ik hélemaal niet hebben, vandaar dat ik nu een DAP-band om heb, word ik rustig van. Dan nog, wáárom??! 
Maar goed, om je een idee te geven wat wij tegenwoordig (bijna) dagelijks uitspoken een filmpje:

Smokey

Twee weken geleden hadden we slecht nieuws over Fred en zijn Whisky. Maar nu hebben wij goed nieuws over Fred en zijn Smokey.  

Niet dat Smokey Whisky kan vervangen, want iedere hond is uniek, maar het is wel weer een gezellig paar pootjes in huis. En minstens net zo lief.  Bovendien is Fred weer vrolijk!
Daar moet ik wel even een kanttekening maken, namelijk: jullie allemaal en Saya vinden dat, ik niet. Ik denk alleen maar: O, mijn hemel, weer zo'n pup, dáár gáán we wéér!!!!!! Die k*tkoters moeten mij altijd hebben als hun grote voorbeeld. En dat is knap vermoeiend. Ik ben geen moeder, geen juf, helemaal niks van dat alles; dus waarom die kleine ettertjes mij altijd moeten hebben om hen de weg in de wereld te wijzen, is mij een raadsel.

Vandaag gingen Saya en ik op visite en ik heb heerlijk op de bank gelegen....  Dat kostte nog wel wat moeite, maar uiteindelijk is het me gelukt. Saya is de juf en dus laat ik het aan haar over. Ze heeft met Smokey gespeeld, maar pas nadat ze  hem wat hondenregels had geleerd. Toen ging het ook helemaal geweldig, vooral met mij lekker op de stoel... Dat gehannes met die kleintjes...pff.. voordat je t weet hangen ze in je staart of in je oren. En ze lopen voor je poten, nee, niks voor mij. 
Maar kijk maar naar het filmpje! Dan is ie best wel lief! En ingezongen door z'n naamgenoot Smokey Robinson:

Gehaktballen

Vandaag was een heerlijke dag, want op één na was iedereen thuis en dat is heerlijk ontspannen op de bank liggen. Niet alleen Saya en ik, maar zelfs de twee kleintjes hadden besloten de gehele dag in pyjama door te brengen. Dat soort dagen zijn hier behoorlijk zeldzaam, omdat er altijd wel wat is. Of er komt visite, of ze gaan met of zonder ons op pad; kortom er is altijd wat, maar vandaag niet. 
Maar het allermooiste was wel dat Esmé gehaktballen ging maken! Ooooh en dat rook zóóóó lekker! Eerst toen het nog rauw was en ze het aan kruiden en draaien was....hmmm. Maar toen ze er zo bij lagen...:

 Oooooh..! Echt om te stelen! En ze lagen op het aanrecht niks te doen! Dennis had er al drie gehad, Esmé twee en Maike eet geen vlees; dus... Je weet wat ik dacht en ik was even vergeten dat Wim ook nog moest eten. Helaas voor hem, de gehaktballen waren op! Ze waren heerlijk!! Esmé mag van mij elke dag gehaktballen maken! 
Saya stond er een beetje bij te kijken, maar die moet niet zeuren! Saya heeft in de afgelopen 3 dagen al twee muizen gevangen. Niet dat ze ze opeet; niet na de laatste keer. Ze vindt ze eigenlijk best vies, nee, ze kauwt het tot pulp en spuugt ze uit. 
Geef mij maar een bal gehakt of twee!

Whisky

Gisteren kregen we bezoek van Emmy (baasje van Tim & Doetje) en die kwam vertellen dat onze vriend Whisky overleden is. Hij had een aangeboren afwijking en dat werd hem uiteindelijk fataal. Toen wij het hoorden, was Whisky al begraven. 
Persoonlijk ben ik dol op Fred, de baas van Whisky, en hij op mij! Ik hoop dat hij gauw weer in het park is met een nieuwe hond. Niet dat een nieuw hondje Whisky kan vervangen, maar wellicht wordt zijn baas dan weer vrolijk en kunnen Saya en ik hem helpen zo'n ukkie op te voeden. Maar ik mis Whisky nu al. Ook al was ie niet zo jong en fit als Saya en ik, hij was altijd blij om ons te zien en soms, op een goeie dag, ging hij met ons mee kattenkwaad uithalen. Niet voordat ie een snoepje bij Maike had gehaald!

Vakantie!! 2

Oké, we zijn een dag thuis, ik heb lekker geslapen, ben uit geweest en heb dus alle tijd om wat over onze vakantie te vertellen. 
Onze bazen begonnen vorige week met het slepen van allerlei spullen, waaronder ook onze spullen! Onze voerbakken, onze manden, onze snoepjes, onze dekentjes, alles werd in Maike's auto gezet. En al hun spullen in Wim's auto. Dat was reden voor lichte paniek... Waarom moeten wij in een andere auto? Gaan ze ons wegbrengen?! Maar nee, wij gingen op vakantie naar hier:

De Siriushoeve. Ik was nog wel even bang dat de bazen ons achter zouden laten, maar nee; ze gingen de eerste avond gewoon, net als wij, naar bed. 

Maar die eerste dagen waren wel heel spannend, want dit is niet zomaar een vakantiestek. Vorig jaar waren we in Frankrijk (http://orisha1.blogspot.com/2010/08/vakantie.html) en moest ik steeds aan de lijn liggen en mocht ik 's avonds op het strand rennen. Dat is hier héél anders, want alles is onze speelplek! Buiten het terras kunnen we doen en laten wat we willen, inclusief onze behoeften, want dat moeten onze baasjes zelf opruimen, ha! De eerste twee dagen stonden Saya en ik al om half zeven voor het raam om naar buiten te mogen en tien minuten later voor het hek van het speelveld om lekker te rennen! 

Dat veld was groot joh! Minpuntje: we mochten niet graven, wat Saya vooral heel erg vond, want er waren nogal wat molshopen en ze hoopte nog wat te vangen. Maar ja, je kunt niet alles hebben en wat we hadden was al helemaal goed; dus. 
Al gelijk de eerste dag leerden we onze buren    Aira en Atara en de eigenaren Crispy, Nudar en Basso kennen. Natuurlijk hebben zij ook allemaal bazen, maar hier zijn wij belangrijk en niet de mensen, zeg maar. In ieder geval waren ze allemaal erg leuk. Dat gold niet helemaal voor Saya, want zoals je weet heeft zij iets tegen groot en tegen mannen of een combinatie van beide. Ze heeft ze allemaal wel eens een keer afgesnauwd en dat was minder. Maar goed.

Dit zijn enkele foto's van onze vrienden, helaas hebben die domme bazen van ons Basso niet goed op de foto kunnen krijgen, maar geloof als ik zeg dat het een indrukwekkende Doberman is. Ik vond hem erg leuk, maar Saya vond hem nogal eng en snauwde naar hem en die lieverd liet het zich nog aanleunen ook. Ik had even een kleine aanvaring met Nudar, die hele grote en wiens schuld dat was, zullen we maar even in het midden laten. Laat ik het zo zeggen: mijn ego was lichtelijk gekwetst... 
Dat speelveld en de 'achtertuin' waren niet alleen onze speelplekken, ook dit was voor ons vrij toegankelijk:

Maar hoogtepunt van de week was wel dat Janni en René op bezoek kwamen! Toen ze de auto uitkwamen, herkende ik ze meteen! Saya niet, maar ja, we kunnen niet allemaal zo'n goed geheugen hebben... In ieder geval was ik helemaal blij om ze weer te zien en dat heb ik laten blijken ook. En ik heb heerlijk met René  en later met Janni geknuffeld op de bank. Ze hadden zelfs iets lekkers meegenomen voor ons: een megazak met hondenkoekjes. We hebben nog uitgedeeld, maar die is nog lang niet op! Het was in ieder geval heel erg fijn om ze weer te zien en ik hoop dat Saya en ik de bazen kunnen overtuigen dat we vaker naar de Siriushoeve gaan en dan kan ik mijn oude baasjes weer zien. Gezien het feit dat enkele van mijn huidige familieleden dingetjes vergeten zijn in Rhauderfehn, vermoed ik dat dat een niet al te groot probleem zal zijn...

Maar over de vakantie: onze bazen konden het gelukkig ook allemaal goed met elkaar vinden. Tja, je weet maar nooit, ben jij dikke vrienden met een hond, liggen de bazen elkaar niet. Daar ben je dan ook mooi klaar mee. Maar dat was in dit geval gelukkig niet zo, bovendien hebben wij allemaal onze bazen ook wel enigszins opgevoed in sociale omgang. In ieder geval gingen ze samen barbecueën en dat is helemaal feest, want er valt altijd wat te halen!  

Er was één minpuntje en daar kon niemand iets aan doen: het ging onweren. Wie mij een beetje kent, weet hoe moeilijk ik het daar mee heb. En misschien nog erger was wel dat het vandaag thuis ook losbarstte... Ik kon me in Duitsland net zo goed verstoppen als thuis met hulp van Esmé en dat was wel een geruststelling.

Saya en ik moeten wel even bijkomen van deze trip. Niet omdat het niet leuk was, niet omdat het te druk was, maar omdat we (bijna) alles mochten doen waar we zin in hadden en wanneer het ons beliefde  en dat is heel vermoeiend. Ik ben ook wat extra pondjes kwijtgeraakt van al die activiteit. Maarre, als je een super vakantie wilt, dan moet je je baas maar overtuigen dat ze hier naar toe moeten! Bovendien zal die zich hier ook wel uitstekend vermaken, net als die van ons.

Vakantie!!

Dit jaar waren we op de Siriushoeve in Rhauderfehn. Dat ligt in Duitsland. En deze keer waren wij op vakantie en de bazen mochten mee. Een uitgebreider verhaal volgt nog, maar Saya en ik zijn heel moe, vandaar alleen deze impressie van hoe het was.

Een dezer dagen ga ik uitgebreid vertellen hoe het was, maar eerst wil ik slapen. Na zo'n supervakantie moet je echt wel even uitrusten...

Muizenissen

Het is alweer bijna zomer, het gras en het riet staan hoog en wij vermaken ons wel. Hoewel Saya aan het puberen is geslagen. Ze doet allerlei dingen die niet mogen, zoals uit haar halsband wurmen en achter een kat aan gaan of niet luisteren. En ze is weer aan het jagen geweest...
Niet zo'n dramatische afloop als de vorige keer (hoewel, je weet maar nooit...), maar bij ons in huis woont nu een jong muisje. Wel een gehandicapte, met dank aan Saya. Hij mist nu een oog en heeft een manke achterpoot. Maike wilde hem nog eerst gewoon in het hoge gras loslaten, maar de dames die erbij waren vonden dat wel een beetje zielig; dus heeft ze hem in haar zak gestopt en woont ie nu in een plastic opbergdoos. Ach ja, Esmé heeft de bak ingericht met hooi en een doosje als huis. 

Maar Saya is niet de enige die wel eens wat uithaalt. Wij hebben nog niet zo lang een neef genaamd Pip. Pip is een border collie en komt uit het asiel. Beetje druk, maar wel grappig. Pip heeft met verf gespeeld en daar waren zijn bazen helemaal niet blij mee...

Inesto en trainen

Afgelopen week kregen we een niet zo fijn bericht: onze vriend Inesto is dood. Inesto was een enorme zwarte newfoundlander die heel vaak met zijn baasje Ellie in het park kwam. Hij was net geschoren en helemaal blij, want nu had ie het niet zo warm meer; hij ging zelfs mee rennen met ons. Maar ja, hij werd ziek, bleek iets met z'n maag en darmen te hebben en nu is hij er niet meer. Hij is nog geen vier jaar geworden. 

Elke week moet ik naar de hondenschool en dat vind ik hartstikke leuk. Voor dat we gaan loop ik iedereen aan te sporen, vooral Maike, wanneer we nou gaan. Ik zit als eerste in de auto en ben altijd helemaal blij als ik weer op het veld ben. En de laatste keer was dubbel leuk, want Esmé mocht met mij trainen! Dat ging op zich, mijns inziens, best heel goed. Ik heb alleen een beetje de zomer in m'n hoofd. Kijk maar, ik heb een filmpje gemaakt: